درمان دارویی
مصرف روزانه داروها معمولاً فقط برای افرادی که علائم سندرم پاهای بی‌قرار را حداقل سه شب در هفته دارند یا در غیر این صورت، به تشخیص پزشک برایشان لازم است توصیه می‌شود. به خاطر داشته باشید که داروهایی که برای درمان سندرم پاهای بی‌قرار اولیه استفاده می‌شوند، بیماری را درمان نمی‌کنند بلکه فقط علائم را تسکین می‌دهند. برای افرادی که علائم سندرم پاهای بی‌قرار به صورت گهگاهی رخ می‌دهد، مصرف داروهای تجویز شده فقط در صورت بروز علائم توصیه می‌شود.
داروها به برخی افراد کمک می‌کنند. اما دارویی که علائم را در یک فرد تسکین می‌دهد ممکن است در شخص دیگری باعث بدتر شدن آن شود یا دارویی که برای مدتی اثر می‌کند ممکن است دیگر کار نکند.
داروهای زیر برای درمان سندرم پاهای بی‌قرار بیشترین اثربخشی را دارند. ممکن است به تنهایی یا در موارد خاص به صورت ترکیبی داده شوند. در نظر داشته باشید پزشک شما بهترین برنامه درمانی را با توجه به علائم و شرایط برای شما تجویز می کند.

آگونیست‌های دوپامین: این داروها اغلب اولین داروهایی هستند که برای درمان سندرم پاهای بی‌قرار استفاده می‌شوند. این داروها از جمله پرامیپکسول (میراپکس)، روتیگوتین (نوپرو) و روپینیرول (رکیپ) مانند انتقال دهنده عصبی دوپامین در مغز عمل می‌کنند وبرای بیماری متوسط تا شدید تجویز می‌شوند. عوارض جانبی شامل خواب‌آلودگی در روز، حالت تهوع و سبکی سر است.
عوامل دوپامینرژیک: این داروها ، از جمله Sinemet( ترکیبی از لوودوپا و کاربیدوپا ) سطح دوپامین را در مغز افزایش می‌دهد و می‌تواند حس ساق پا را در سندرم پاهای بی‌قرار بهبود بخشد. با این حال، در صورت استفاده روزانه ممکن است باعث بدتر شدن علائم در برخی از افراد شود. همچنین عوارض جانبی می‌تواند شامل حالت تهوع، استفراغ، توهم و حرکات غیر‌ارادی اندام‌ها (دیسکینزی) باشد.
بنزودیازپین‌ها: بنزودیازپین‌ها مانند آلپرازولام، کلونازپام (کلونوپین) و تمازپام (Restoril) آرام‌بخش هستند. خیلی در بهبود علائم نقشی ندارند ولی به خواب راحت‌تر با وجود علائم کمک می‌کنند. از مضرات این گروه دارو‌ها ایجاد خواب آلودگی درطول روز می‌باشد.
اپیوئید‌ها: این داروها اغلب برای درمان درد استفاده می‌شوند، اما می‌توانند علائم سندرم پاهای بی‌قرار را تسکین دهند. از آنجا که مواد اپیوئیدی بسیار اعتیاد‌آور هستند، معمولاً فقط در مواقعی که دارو‌های دیگر موثر نباشند، تجویز می‌شوند. هیدروکدون (ویکودین یا نورکو) یک نمونه از این دارو‌ها است.
داروهای ضد تشنج: این عوامل مانند کاربامازپین (Tegretol)، پرگابالین، گاباپنتین (نورونتین) و گاباپنتین اناکاربیل (Horizant) ممکن است به بهبود علائم سندرم پاهای بی‌قرار مانند هرگونه درد مزمن یا درد عصبی دیگر کمک کنند.
آگونیست‌های آلفا 2: این دارو‌ها گیرنده‌های آلفا 2 در ساقه مغز را تحریک می‌کنند. این کار سلول‌های عصبی‌ای که باعث مهار قسمتی از سیستم عصبی (که حرکات غیر ارادی و حس‌های غیر‌طبیعی عضله را کنترل می‌کند) می‌شوند، را فعال می‌کند