- ارسالیهای اخیر
- موضوعات جدید
- آخرین رمانهای درحال تایپ
- پُربینندهترین
-
قوانین ☆قوانین جامع انجمن رمان بوک☆4سنجاق شده سنجاق شده -
1سنجاق شده سنجاق شده
-
فراخوان فصل جدید رمانبوک | آغازی نو20سنجاق شده سنجاق شده -
متفرقه معنی اسمتون چیه؟36
-
899 -
در حال تایپ [دربنددژم] اثر «نسترن حمزه کاربر انجمن رمان بوک»181
-
9 -
در حال تایپ [مغبون] اثر « سمیه اعلایی کاربر انجمن رمان بوک»29 -
132 -
7 -
قوانین قوانین ساب دفتر خاطرات1
-
قوانین {قوانین ساب مشاعره}0
-
1
-
قوانین قوانین ساب اشعار در حال تایپ3
-
متفرقه حرف دلت را بگو:)3314 -
متفرقه [ حرفهای تلخ نویس ]527
-
149 -
روانشناسی پایه حافظههای کاذب9 -
16 -
تجربی معرفی رشته تجربی12
-
آموزشی شخصیت پردازی در داستان2 -
آموزشی واژه شناسی چیست؟4
-
قوانین قوانین تایپ دلنوشته کاربران6
-
قوانین [قوانین ساب تعامل ادبی]0
-
12
سرآغاز در این تالار اخبار و اطلاعیه های سایت رمان بوک قرار خواهد گرفت
بخش کتاب
- موضوعات
- 2.6K
- 2.6K
- موضوعات
- موضوعات
- 1.3K
- 1.3K
- موضوعات
- موضوعات
- 178
- 178
- موضوعات
![[مهرانه عسکری]](/data/avatars/s/10/10213.jpg?1723068827){kind=avatar}
- موضوعات
- 795
- 795
- موضوعات
بخش فرهنگ و هنر
- موضوعات
- 922
- 922
- موضوعات
مقام های کاربری
مدیریت کل سایت
معاونت کل انجمن
معاونت اجرایی انجمن
مدیریت ارشد انجمن
سرپرست انجمن
همیار سرپرست انجمن
تدارکاتچی انجمن
مدیر انجمن
مدیر آزمایشی
بازرس انجمن
ناظر کیفی
ویراستار انجمن
منتقد انجمن
ناظر انجمن
گرافیست انجمن
گوینده انجمن
دوبلور انجمن
میکسر انجمن
مترجم انجمن
تایپیست انجمن
کپیست انجمن
تدوینگر انجمن
آموزگار انجمن
عضو تیم روزنامه
نویسنده انجمن
پرسنل مدیریت بَرخط
-
ساناز هموطنهمیار سرپرست کتاب
جدیدترین نوشتههای نمایه
عجیب است...
تمام عشق من، پشت پنجرهای زندگی میکرد که درست روبهروی پنجره اتاقم بود.
هر روز فاصلهمان فقط چند متر بود.
من از پشت شیشه، بیصدا دوستش داشتم...
او بیخبر از تمام این دوست داشتن،
زندگیاش را میکرد.
گاهی ساعتها کنار پنجره میایستادم
به امید اینکه شاید پرده کنار برود،
شاید برای چند ثانیه ببینمش،
و همان چند ثانیه، تمام سهم من از عشق بود.
چه تلخ است...
وقتی تمام خاطرات عاشقانهات، فقط به نگاههایی ختم شود که هیچوقت دیده نشدند،
به حرفهایی که هیچوقت گفته نشدند،
و به عشقی که هیچوقت حتی به گوش صاحب قلبش هم نرسید.
حالا آن پنجره هنوز روبهروی من است...
اما دیگر هیچک.س پشتِ آن نیست.
گاهی به آن خیره میشوم و با خودم فکر میکنم..
مگر میشود یک پنجره اینهمه جای خالی را در خودش جا داده باشد؟
سرنوشت، بیرحمتر از آن بود که حتی اجازه دهد عشقِ من، پایانِ درستی داشته باشد.
نه اعترافی،
نه خداحافظی،
نه آخرین نگاهی...
فقط یک پنجره ماند،
و دلی که هر بار به آن خیره میشود و
آرامآرام دوباره میشکند...
- ۱۹تیر۱۴۰۵
تمام عشق من، پشت پنجرهای زندگی میکرد که درست روبهروی پنجره اتاقم بود.
هر روز فاصلهمان فقط چند متر بود.
من از پشت شیشه، بیصدا دوستش داشتم...
او بیخبر از تمام این دوست داشتن،
زندگیاش را میکرد.
گاهی ساعتها کنار پنجره میایستادم
به امید اینکه شاید پرده کنار برود،
شاید برای چند ثانیه ببینمش،
و همان چند ثانیه، تمام سهم من از عشق بود.
چه تلخ است...
وقتی تمام خاطرات عاشقانهات، فقط به نگاههایی ختم شود که هیچوقت دیده نشدند،
به حرفهایی که هیچوقت گفته نشدند،
و به عشقی که هیچوقت حتی به گوش صاحب قلبش هم نرسید.
حالا آن پنجره هنوز روبهروی من است...
اما دیگر هیچک.س پشتِ آن نیست.
گاهی به آن خیره میشوم و با خودم فکر میکنم..
مگر میشود یک پنجره اینهمه جای خالی را در خودش جا داده باشد؟
سرنوشت، بیرحمتر از آن بود که حتی اجازه دهد عشقِ من، پایانِ درستی داشته باشد.
نه اعترافی،
نه خداحافظی،
نه آخرین نگاهی...
فقط یک پنجره ماند،
و دلی که هر بار به آن خیره میشود و
آرامآرام دوباره میشکند...
- ۱۹تیر۱۴۰۵
او رفت...
بیآنکه حتی آخرین بار نگاهش کنم.
نه اینکه فرصت نباشد...
خودم نخواستم.
جرئت نداشتم ببینمش؛
جرئت نداشتم لحظهای را تماشا کنم که آرامآرام از این محله، از این کوچه، از تمام روزهایی که بیخبر دوستش داشتم، دور میشود.
میترسیدم حقیقت همانجا روبهرویم بایستد و چون آواری بر سرم فرود بیاید؛
حقیقتِ تلخِ دیگر نبودنش...
حقیقتِ تلخی که میگفت دیگر قرار نیست هر از گاهی چشمم به او بیفتد؛
دیگر قرار نیست بیدلیل از پنجره سرک بکشم،
یا با هزار بهانه از همان کوچه رد شوم،
به امید دیدنِ کسی که حتی از عاشق بودنم خبر نداشت.
او رفت...
و با رفتنش، انگار بخشی از دنیای کوچک من هم از اینجا کوچ کرد.
حالا هر بار که از کنار خانهای میگذرم که روزی حضورش به آن جان میداد، تنها سکوت مانده است؛
سکوتی که از هزار خداحافظی دردناکتر است.
نمیدانم دوباره در این خاورمیانه بیرحم، سرنوشت ما را روبهروی هم قرار خواهد داد یا نه...
شاید هیچوقت...
شاید هم روزی، جایی که هیچکدام انتظارش را نداریم.
فقط میدانم هنوز تهِ دلم، دعایی خاموش مانده است...
دعایی که از خدا میخواهد، اگر قرار است معجزهای در زندگی من اتفاق بیفتد، همین باشد؛
روزی که بعد از تمام این فاصلهها، دوباره چشمم به او بیفتد...
حتی اگر فقط برای چند ثانیه.
آری...
آخرین بار بود که نفسهایش در چند قدمیِ من جریان داشت.
پذیرفتن حقیقتِ دیگر ندیدنش، از هر اندوهی سختتر است.
بعضی آدمها هیچوقت مالِ ما نمیشوند،
اما تا همیشه در گوشهای از قلبمان خانه میکنند؛
بیآنکه حتی بدانند، روزی تمامِ دلتنگیِ یک نفر بودهاند.
مگر خدا برای دلِ شکستهام کاری کند...
مگر تقدیر، برای یک بار هم که شده، با من مهربان باشد...
مگر جهان دلش به حال این انتظار بسوزد،
و دوباره ثانیهای برسد که قلبم نه از دردِ فراق،
بلکه از امیدِ دیدنش به تپش بیفتد.
مگر خدا برای دلم کاری کند...
- ۱۹ تیر۱۴۰۵
بیآنکه حتی آخرین بار نگاهش کنم.
نه اینکه فرصت نباشد...
خودم نخواستم.
جرئت نداشتم ببینمش؛
جرئت نداشتم لحظهای را تماشا کنم که آرامآرام از این محله، از این کوچه، از تمام روزهایی که بیخبر دوستش داشتم، دور میشود.
میترسیدم حقیقت همانجا روبهرویم بایستد و چون آواری بر سرم فرود بیاید؛
حقیقتِ تلخِ دیگر نبودنش...
حقیقتِ تلخی که میگفت دیگر قرار نیست هر از گاهی چشمم به او بیفتد؛
دیگر قرار نیست بیدلیل از پنجره سرک بکشم،
یا با هزار بهانه از همان کوچه رد شوم،
به امید دیدنِ کسی که حتی از عاشق بودنم خبر نداشت.
او رفت...
و با رفتنش، انگار بخشی از دنیای کوچک من هم از اینجا کوچ کرد.
حالا هر بار که از کنار خانهای میگذرم که روزی حضورش به آن جان میداد، تنها سکوت مانده است؛
سکوتی که از هزار خداحافظی دردناکتر است.
نمیدانم دوباره در این خاورمیانه بیرحم، سرنوشت ما را روبهروی هم قرار خواهد داد یا نه...
شاید هیچوقت...
شاید هم روزی، جایی که هیچکدام انتظارش را نداریم.
فقط میدانم هنوز تهِ دلم، دعایی خاموش مانده است...
دعایی که از خدا میخواهد، اگر قرار است معجزهای در زندگی من اتفاق بیفتد، همین باشد؛
روزی که بعد از تمام این فاصلهها، دوباره چشمم به او بیفتد...
حتی اگر فقط برای چند ثانیه.
آری...
آخرین بار بود که نفسهایش در چند قدمیِ من جریان داشت.
پذیرفتن حقیقتِ دیگر ندیدنش، از هر اندوهی سختتر است.
بعضی آدمها هیچوقت مالِ ما نمیشوند،
اما تا همیشه در گوشهای از قلبمان خانه میکنند؛
بیآنکه حتی بدانند، روزی تمامِ دلتنگیِ یک نفر بودهاند.
مگر خدا برای دلِ شکستهام کاری کند...
مگر تقدیر، برای یک بار هم که شده، با من مهربان باشد...
مگر جهان دلش به حال این انتظار بسوزد،
و دوباره ثانیهای برسد که قلبم نه از دردِ فراق،
بلکه از امیدِ دیدنش به تپش بیفتد.
مگر خدا برای دلم کاری کند...
- ۱۹ تیر۱۴۰۵
سرانجام این همه دوست داشتن چه شد؟
هیچ...
از همان آغاز، قصهای میان من و او شکل نگرفت.
نه قولی بود
نه قراری
نه حتی فصلی که نام « ما » را بر خود داشته باشد.
تمام آنچه بود، در ذهن من اتفاق افتاد.
من بودم که از چند نگاه
رمانی بلند ساختم؛
از چند واژه
خانهای از رویا بنا کردم؛
و از سکوت او
هزار معنا شنیدم.
او هیچگاه آغاز قصه نبود
این من بودم که پایان داستانی را گریه کردم
که هرگز نوشته نشده بود.
شاید تلخترین شکل عشق همین باشد؛
دوست داشتن کسی
که حتی نمیداند
تمام دنیای یک نفر بوده است.
- ۱۹ تیر ۱۴۰۵
هیچ...
از همان آغاز، قصهای میان من و او شکل نگرفت.
نه قولی بود
نه قراری
نه حتی فصلی که نام « ما » را بر خود داشته باشد.
تمام آنچه بود، در ذهن من اتفاق افتاد.
من بودم که از چند نگاه
رمانی بلند ساختم؛
از چند واژه
خانهای از رویا بنا کردم؛
و از سکوت او
هزار معنا شنیدم.
او هیچگاه آغاز قصه نبود
این من بودم که پایان داستانی را گریه کردم
که هرگز نوشته نشده بود.
شاید تلخترین شکل عشق همین باشد؛
دوست داشتن کسی
که حتی نمیداند
تمام دنیای یک نفر بوده است.
- ۱۹ تیر ۱۴۰۵
آریانا در نمایه shoka نوشت.
سلام زیبا، برای فصل دوم رمانت، مثل رمان قبلی تاپیک بزن تا تایید بشه🌸
