ترکیب ساختاری (Structural Combination)
این به نحوه سازماندهی کلی متن اشاره دارد:

نثر آهنگین (Prose Poetry): ترکیبی از نثر و شعر. جملات طولانی، استفاده زیاد از استعاره و وزن درونی به متن حالتی موزون می‌دهد، بدون اینکه کاملاً نظم قافیه و عروض شعر را داشته باشد.
تک‌گویی درونی (Interior Monologue): ترکیبی از روایت بیرونی و جریان سیال ذهن. نویسنده بین توصیف وقایع و ثبت افکار و احساسات گذرا و نامنظم خود در لحظه، در نوسان است.
ساختار نامتعارف: گاهی دل‌نوشته‌ها با استفاده از پاراگراف‌های بسیار کوتاه، استفاده از فاصله‌های زیاد، یا حتی ترکیب متن با عناصر بصری (مانند شکلک‌ها یا علامت‌های نگارشی غیرمعمول) ترکیب می‌شوند تا حالت سردرگمی یا شدت احساس را نشان دهند

ترکیب محتوایی و مضمونی (Thematic Combination)
این شامل ترکیب ایده‌ها و موضوعات مختلف در یک متن است:

تضاد (Juxtaposition): قرار دادن دو مفهوم کاملاً متضاد در کنار هم برای برجسته‌سازی یکی از آن‌ها. مثلاً ترکیب “شادمانی لحظه‌ای” با “اندوه عمیق گذشته” در یک پاراگراف.
تلفیق حس‌ها (Synesthesia): ترکیب حواس مختلف در یک تصویر. مثلاً “سکوت سرد” یا “صدای رنگارنگ”. این ترکیب باعث ایجاد تصاویر حسی قوی می‌شود.
استفاده از نمادها و اشاره‌ها: ترکیب تجربه شخصی نویسنده با نمادهای فرهنگی، تاریخی یا اساطیری. این کار به متن عمق می‌بخشد و خواننده را به تفکر وامی‌دارد.

ترکیب ادبی و زبانی (Figurative Language Combination)
این رایج‌ترین نوع ترکیب است که زیبایی متن را می‌سازد:

استعاره و تشبیه مرکب: استفاده از زنجیره‌ای از استعاره‌ها برای توصیف یک مفهوم واحد. مثلاً مقایسه غم به یک اقیانوس که خود پوشیده از مه است و در اعماقش خاطرات نهفته است.
تکرار و تضاد لفظی: تکرار یک کلمه یا عبارت کلیدی با تغییرات کوچک، یا به کار بردن متضادها در جملات متوالی برای ایجاد ریتم و تأکید.
اقتباس و ارجاع: ترکیب جملات یا ایده‌هایی از متون مشهور دیگر (به شکل مستقیم یا غیرمستقیم) با زبان شخصی نویسنده.