MHP گفت:

مشاهده فایل‌پیوست 228158
​

در همین تاپیک برای تمامی فرزندان ایران که در زمستان و بهار خونین سروهای جاودان وطن شدند، از لحظات خوب و لحظه امید یا حتی تجربه‌ای متفاوت به نام "جنگ" بنویسید. ما پذیرای دردِ دل شما هستیم تا با روحیه‌ای متفاوت و اقتداری تکرار نشدنی دوباره قلم و کتاب‌ها رو به آغوش بکشیم.
و اکنون، فصل تازه‌ای رو آغاز می‌کنیم؛ با قلب‌هایی زخمی‌تر، اما امیدی عمیق‌تر به فردا.

{تیم مدیریت انجمن بزرگ رمان بوک}
​

کلیک کنید تا گسترش یابد...

دمت گرم خوشم اومد ازت مهپ
فقط میشه گفت همه رفتن تا زمستان شد خنده ها مردن گریه همدم شد

«وطن، یعنی تمامِ آنچه که ما هستیم؛ از ریشه‌های پنهان در دل خاک تا شکوهِ آسمانِ بر فراز آن.

هم‌وطن، یعنی آینه‌ای از خودمان در چشم دیگری؛ کسی که با ما یک تاریخ، یک درد و یک امید مشترک دارد.

ما از خاکِ این سرزمین هستیم و برای خاکِ این سرزمین می‌تپیم؛ اما فراموش نکنیم که این خاک، تنها از خاک نیست، بلکه از خونِ کسایی ساخته شده که جان دادند تا امروز ما ازاده و رها باشیم.

آن‌ها با رفتن خود، راه را برای ماندنِ ما گشودند و نامشان را در تار و پودِ آزادی حک کردند.

هر کجا که باشیم، تنها یک خانه داریم و تنها یک ریشه و آن هم ایران است

در دوره‌ی نبودن کسانی که بودنشان باعث آرامش و پشت گرمیمان بود در دوره‌ای که تن وطنمان پر شده از زخم‌هایی که شاید درمانشان سال‌ها زمان ببرد ایستاده‌ایم. ایستاده‌ایم تا یک‌بار برای همیشه سایه نحس تمام فتنه‌ها و بلاها را از سر این سرزمین برداریم.

از صدای جنگنده‌هایی که تا ویران نکنن، نمی‌رفتن... موج‌های انفجار، ریختن شیشه‌های پنجره‌هایی که روزگاری تنها طعم آفتاب و نسیم شبانه رو چشیده‌بودند، با یه اشهد گفتن، تو خودمون جمع می‌شدیم، منتظر می‌موندیم، شاید امشب نوبت منه!
ولی فرداش که زنده بودیم، باید یه پرچم رو بالا نگه می‌داشتیم. نباید علم می‌افتاد‌ که اگر می‌افتاد وای که همه می‌افتادیم... !
ویرانی مدرسه‌ها، مسجدها، مقرها، ریختن خون جوون‌های از جون گذشته‌ی ایست بازرسی‌ها، مثله‌شدن سربازای پای لانچرها، داغ‌های پدرومادرها، بچه‌ها... با همه‌ی این دردها و داغ‌ها ایستاده‌بودیم.
اما اونجایی که وطن پاره‌پاره می‌شد و خنجر ذوق کردن وطن‌فروش‌ها تو قلبمون فرو می‌رفت، بالاسر مردارها کفتاروار پایکوبی می‌کردند... با همه تیکه‌تیکه شدن جگرهامون باید بازم بین اون‌ها محکم می‌موندیم. مبادا زانوهامون می‌لرزیدند که علم می‌لرزید، وطن فرو می‌ریخت. درد اینجا بود... از خودمون می‌خوردیم، تو خودمون می‌سوختیم.
💔🇮🇷🖤

دی ماه دردناکی بود.مثل سوپ کشتن.شاید از سوپ هم سوپ تر...امیدوارم برای هیچ کشوری همچین دی ماهی تجربه نشه و اتفاق نیافته .ولی من بیشتر به وجود خدا و پروردگار اعتقاد پیدا کردم.محکم تر و مستحکم تر..اینکه کمتر از دو ماه یکی اون طرف دنیا با هر نیت انتقام بگیره خودش جای تفکر داره..خیلی از کسایی که تو دی ماه رفتن تو خرداد پارسال میگفتن مشکل مملکت ما به کسی ربطی نداره و خودمون باید حلش کنیم.دی ماه رفتن که حلش کنن ولی جاویدان شدن.حتی تو بین اونا رزمنده8سال جنگ هم بود...
یادمون باشه تو هرشرایطی وطن و هم وطن معنی پیدا کنه نه فقط تو جنگ.....

وقتی خوزستان الودگی و خاکش نفس مردم گرفت باید بگیم وطن،،،وقتی دریاچه ارومیه خشک بود باید نگران وطن بود.وقتی جنگل های هیرکانی تو اتیش میسوخت باید از فرو ریختن وطن نگران بود. وقتی زاینده رود خشک و خشک تر میشد باید نگران وطن بود....ولی اینکه فقط موقع جنگ وصدای دلنشین جنگنده اسم وطن میاد ادم به فکر فرو میبره.درسته؟؟؟؟؟؟؟؟اینکه موقع جنگ فقط حس وطن پرستی بگیری ولی هموطنت تو همون وطن نتونه یک سرپناه داشته باشه. تو سیستان نتونه ساده ترین امکانات داشته باشه.پدر برای تهیه جهیزیه مشکل پیدا کنه.پسر برای تشکیل خانواده به بن بست بخوره .اونجا هم سراغ وطن برید.......نکته اخر....

دیدنیها را دیدید،
شنیدنی‌ها را شنیدید،

اگر باز هم نفهمیدید
نانتان در نفهمیدن است!