آموزشی امپرسیونیسم و ویژگی های آن

[-pariya-]

سینمای امپرسیونیسم فرانسه یکی دیگر از جنبش های سینمایی مهم قرن بیستم بود که در دهه ۱۹۲۰ شکل گرفت. این جنبش که در تقابل با سینمای روایی سنتی قرار داشت، تمرکز خود را بر جنبه های زیبایی شناختی و حسی فیلمسازی معطوف کرد و تلاش داشت تجربه های درونی و ذهنی شخصیت ها را به شکل بصری و با استفاده از تکنیک های سینمایی پیشرفته بیان کند.

 

[-pariya-]

سینمای امپرسیونیسم فرانسه در دوران پس از جنگ جهانی اول شکل گرفت، زمانی که فرانسه از لحاظ فرهنگی و هنری به دنبال راهی برای بازسازی و احیای خود بود. این جنبش تحت تاثیر امپرسیونیسم در نقاشی شکل گرفت و کارگردانان آن در تلاش بودند که در فیلم های خود همانند نقاشان امپرسیونیست، احساسات و دریافت های لحظ های و ذهنی را به تصویر بکشند.

 

[-pariya-]

دلیل نام گذاری سینمای امپرسیونیسم فرانسه به تاثیرات مستقیم آن از جنبش امپرسیونیسم در نقاشی بازمی گردد. همانطور که نقاشان امپرسیونیست مانند کلود مونه، ادگار دگا و پیر آگوست رنوار به جای ترسیم دقیق جزئیات، تلاش می کردند

 

[-pariya-]

لحظات گذرا، نور طبیعی و احساسات لحظه ای را با ضربات سریع قلم مو و ترکیبات رنگی زنده به تصویر بکشند، فیلمسازان سینمای امپرسیونیسم نیز به جای روایت داستان های خطی و واقع گرایانه، به بیان تجربیات درونی و ذهنی شخصیت ها از طریق فرم های سینمایی پرداختند.

 

[-pariya-]

سینمای امپرسیونیسم فرانسه همچنین به عنوان پاسخی به سلطه سینمای هالیوود و روایت های خطی و صنعتی آن شکل گرفت، چرا که هنرمندان فرانسوی به دنبال خلق آثاری هنری و نوآورانه بودند که بتواند سینما را به عنوان یک هنر ناب معرفی کند. برخی از مهمترین فیلمسازان این جنبش عبارتند از: آبل گانس، ژان اپشتاین و مارسل لربیه

 

[-pariya-]

ویژگی های شاخص سینمای امپرسیونیسم


این جنبش بر تجربه های بصری و حسی متمرکز بود و به دنبال به تصویر کشیدن احساسات و تجربیات ذهنی شخصیت ها از طریق فرم های سینمایی بود. ویژگی های شاخص این جنبش عبارتند از:

 

[-pariya-]

نورپردازی و کنتراستهای بصری

یکی از مشخصه های سینمای امپرسیونیسم، استفاده از نورپردازی غیرطبیعی برای خلق حس های درونی و ذهنی شخصیت ها بود. نور و سایه در این سینما برای ایجاد جوهای احساسی متفاوت به کار می رفت و گاهی با انعکاس یا شکست نور در نماها، واقعیت را به شکل غیرطبیعی و اغراق آمیز نشان می داد.

 

[-pariya-]

فوکوس نرم و استفاده از تکنیک های بصری پیشرفته

در سینمای امپرسیونیسم از فوکوس نرم، لنزهای خاص و دیگر تکنیک های سینمایی برای خلق احساساتی همچون رویا، نوستالژی یا ناراحتی استفاده می شد. این تکنیک ها به فیلم ها حالتی شاعرانه و سورئال می بخشید.

 

[-pariya-]

تدوین سریع و متداخل

برخلاف سینمای سنتی که تدوین به شکل روان و خطی بود، امپرسیونیست ها از تدوین سریع و به هم پیوسته برای نمایش تجربیات ذهنی استفاده می کردند. این نوع تدوین به بیننده کمک می کرد تا از طریق برش های سریع به درون ذهن شخصیت ها وارد شود و احساسات آن ها را تجربه کند.

 

[-pariya-]

زاویه های غیرعادی دوربین

امپرسیونیست ها به دنبال به چالش کشیدن استانداردهای بصری هالیوود بودند، بنابراین زاویه های غیرعادی دوربین را به کار می گرفتند تا بتوانند فضای درونی و حسی شخصیت ها را به شکل اغراق شده نمایش دهند. این نماها معمولا از زوایای پایین یا بالا گرفته می شد تا حالات روانی را بیشتر برجسته کنند.