مجموعه اشعار علیرضا بدیع

[mobina01]

گوش دل می‌شنود آن چه که در دل باشد


عشق را زمزمه کافی‌ست به آواز مگو

 

[mobina01]

چندان عجیب نیست که از رشک بشکند
آن‌دَم که با تو آینه را روبه‌رو کنم

 

[mobina01]

ای بکرترین برکه! هلا سوره‌ی صافی!
پرهیز کن از این همه پرهیز اضافی!

مهری بزن از بوسه به پیشانی سردم
بد نام که هستیم به اندازه‌ی کافی!

تلخینه‌ی آمیخته با هر سخنت را
صد شکر! شکرپاش لبت کرده تلافی!

با یافتن چشم تو آرام گرفتم
چون شاعر درمانده پس از کشف قوافی..

چندی‌ست که سردم شده دور از دم گرمت..
بر گردنم از بوسه مگر شال ببافی

 

[mobina01]

‌از قهوه اما تلخ تر، اقبال من بود
این بوف کور از ابتدا در فال من بود

راحت پی این رفت و آسان سهم آن شد
چشمی که میگفتی فقط دنبال من بود

حالا برای دیگران چتری بزرگ است
دستی که روی شانه هایم شال من بود

ای دیگران! دلخوش به این دولت نباشید
تختی که بر آنید، روزی مال من بود

هر ک.س که او را دید از حالم خبر یافت
پیشانی او نامه‌ی اعمال من بود

هر چند شر از دوستان خیر است اما
باری که از دوشم گرفتی بال من بود