در حال تایپ [فغان شوریده‌وار] اثر« نازنین کاربر انجمن رمان بوک »

[•Nazi•]

نام اثر : فغان شوریده‌وار
ژانر: درام، عاشقانه
نویسنده: نازنین
گپ نظارت (7) S.O.W
خلاصه:
ساحل، در برابر اصابتِ طوفان‌های سهمناک زندگی، گاه می‌رنجد و گاه دوام می‌آورد.
او همیشه، پذیرای طغیان دریایِ بی‌رحم زندگی‌ست. یک اشتباه یا شایدهم یک تقدیر، زندگی‌ِ او را لبریز از اتفاقات بزرگ و کوچک میکند. او نمی‌داند این اتفاقات، همانند طغیان دریاست یا آرامش موج‌های لاژوردی دریا نصیبش شده‌است!

 

[kahkeshan:)]

"باسمه تعالی"


نویسنده‌ی عزیز، ضمن خوش‌آمدگویی و سپاس از انتخاب انجمن رمان بوک برای منتشر کردن رمان خود؛ خواهشمندیم قبل از تایپ رمان خود، قوانین زیر را با دقت مطالعه کنید.
«قوانین تایپ رمان»

و برای پرسش سوالات و رفع اشکالات خود در رابطه با رمان، به لینک زیر مراجعه کنید.
«پرسش و پاسخ تایپ رمان»

قبل از ارسال پارت تاپیک آموزشی درست نویسی را با دقت مطالعه کنید.
«درست نویسی- مطالعه این آموزشات اجباری است.»
مدیران در صورتی که متوجه اشکالات شما در درست نویسی شوند برای شما ناظر تعیین می‌کنند.

شما می‌توانید با ارسال دو پارت ابتدایی اثر تاپیک نقد کاربران را ایجاد کنید.
پس از ارسال پست اول، از کاربران بخواهید تا نظرات خود را در قالب نقد درباره هر جز از رمان بازگو کنند.
«درخواست نقد توسط کاربران»

دوستان عزیز برای سفارش جلد رمان خود بعد ۱۵ پست در تاپیک زیر درخواست دهید.
«درخواست جلد»

چنان‌چه قصد دارید اثرتان را با تیزر تبلیغ کنید، پس از قرار دادن چهل پارت درخواست تهیه کلیپ توسط تیم تدوین دهید.
«درخواست تیزر»

پس از 30 پارت در تاپیک زیر درخواست نقد شورا دهید.
«درخواست نقد شورا»

می‌توانید پس از ویرایش اثر خود با توجه به نقد، به تاپیک زیر مراجعه کنید و بعد از خواندن شرایط و با داشتن شرایط، درخواست تگ دهید.
«درخواست تگ»

و پس پایان یافتن رمان، در تاپیک زیر با توجه به قوانین اعلام نمایید. حتماً تمامی پارت‌ها باید تایید ناظر را دارا باشند.
«اعلام پایان رمان»



با تشکر از همراهی شما
|کادر مدیریت بخش کتاب|​

 

[•Nazi•]

مقدمه:

عشق، آن افسون جاودانه‌ای‌ست که در غوغای هستی، خاموش و رازآلود در دل‌ها رخنه می‌کند؛ نوری که تاریکی‌ها را می‌بلعد و راهی به روشنایی می‌گشاید. همچون رایحه‌ای گمگشته در باد، بی‌آنکه دیده شود، در جان جاری می‌شود و هستی را تسخیر می‌کند.
اما این افسون، همیشه شیرین نیست؛ گاه تبِ سوزانی‌ست که جان را در خویش می‌گدازد، بی‌تابی‌ای که سکوت شب را با ناله‌ای درهم می‌شکند. عاشق، میان شوق و محنت، دست‌ و‌ پا می‌زند، نگاهش زخم می‌شود و دلش در التهاب این دلدادگی می‌سوزد.

 

[•Nazi•]

ساحل:
با خستگی پوفی کشیدم و تکیه‌ام را به صندلی دادم.
کلافه و بی‌حوصله خودکاری که در دستم بود، روی میز پرت کردم و چشمانم را که درد در نقطه‌‌به‌‌نقطه‌ی آن پیچیده‌بود، بستم.
تن خسته‌ام یک تعطیلات چند ماهه را آرزو می‌کرد، اما هیچ جوره نمی‌توانستم حتی برای یک هفته هم کارهای شرکت را رها کرده و به دنبال تفریح و استراحت بروم!
چشمانم را که از فرط فشاری که متحمل شده‌بودند، تار می‌دیدند، باز کردم.
خیره به روبه‌رویم بودم که در، بی‌هوا باز شد و نیلوفر در چهارچوب در قرار گرفت!
سلام بلند و بالایی کرد و با نیش باز جلو آمد. روی یکی از مبل‌های مقابلم نشست و حالم را پرسید:
- احوال خانوم مهندس؟ روبه راهی؟
شانه‌ای بالا انداختم.
- اِی.. بگی، نگی!
پا روی پا انداخت و با چشمان ریز شده، نگاهم کرد.
- پس یعنی خوب نیستی!‌
تکیه‌ام را از صندلی گرفتم و نفس پر دردی کشیدم.
- خستم نیلو، خیلی خسته‌ام!
محزون نگاهم کرد و چیزی نگفت. مرا از کودکی می‌شناخت و از چم و خم زندگی‌ام آگاه بود. حالا دیگر او هم دربرابر مشکلات من کم آورده‌بود و نمی‌دانست چه بگوید!
وقتی دیدم که سکوت کرده و با ناراحتی نگاهم می‌کند، شکلات تلخی از جعبه‌ی روی میزم برداشتم و با خنده به طرفش پرت کردم.
- کجایی تو دختر؟ رفتی تو هپروت که!
شکلات را که کنارش روی مبل افتاده‌بود، برداشت و آرام لب زد:
-بالاخره تصمیمت رو گرفتی؟
فهمیدم که منظورش چیست، اما به روی خودم نیاوردم و گیچ نگاهش کردم.
- چه تصمیمی؟
- ساحل خودتو نزن به اون راه، منظورم راجب حرف‌های دکترت و....
حرفش را قطع کردم و التماس‌گونه گفتم:
- بیخیال نیلو!
و بعد تلفن را برداشتم و به منشی گفتم برایمان قهوه بیاورد.
در کنار هم قهوه خوردیم و بعد رو به او گفتم:
- خب؟ بگو ببینم، خودت چطوری؟ چیکارم داشتی که بلند شدی اومدی اینجا؟
عمق نگاهش رنگ شیطنت گرفت، اما با دلخوری تصنعی نگاهم‌ کرد.
- دستت درد نکنه دیگه! یعنی من همیشه وقتی میام اینجا کارت دارم، آره؟
با حرفش تا ته ماجرا رفتم و کوتاه خندیدم.
- نه دیگه، ولی خب یادمه آخرین باری که اومدی اینجا ازم خواستی به جات برم بیمارستان!
با سرخوشی بشکنی زد و دندان‌های سفیدش نمایان شد.
-باریکلا! زدی تو خال ساحل جون. فردا می‌خوام با مامان اینا برم خونه مامان‌بزرگم و زحمت شیفت صبح بیمارستان میفته گردن شما!
ناراضی و چپ‌‌چپ نگاهش کردم.
گاهی تنبل‌بازی و از زیر کار در رفتن‌هایش، دیوانه‌ام می‌کرد، اما باز هم نمی‌توانستم نسبت به دل مهربانش، خشمی از خودم بروز بدهم. من بیشتر از این‌ها، به این دختر پاک و مهربان مدیون‌ بودم!

 

[•Nazi•]

چشمانش، کنجکاوانه میان اجزای صورتم دو دو می‌زد و منتظر بود تا واکنشم را ببیند.
به شوخی ضربه‌ای به بازویش زدم.
- دیوونه مگه من نوکر باباتم؟ اصلاً می‌خوای من برم جای تو پرستار بشم، تو هم بیای اینجا جای من ؟
دلخور اخم کرد.
- خب حالا توام... پس اون مدرک پرستاری کوفتیت رو واسه چی گرفتی ؟ که بذاری یه گوشه خاک بخوره؟
- من اگه می‌خواستم که همون موقع شغل پرستاری رو ادامه می‌دادم. تو هم بهتره تنبلی رو بذاری کنار و خودت بری سرکارت!
قیافه‌اش را بچه‌گانه کرد.
- ساحل جونم، لطفا... همین یه بار!
از حرکتش خنده‌ام گرفت، اما زود خودم را کنترل کردم و ابرو‌هایم را بالا انداختم.
- منو با این چیزا نمی‌تونی خر کنی نیلو، برام دردسر میشه به‌خدا!
- بابا چه دردسری؟ بعدشم، من با رئیس بیمارستان حرف زدم و راضیش کردم. خودش در جریانه!
و مجدد چشمان زیبایش را مظلوم کرد و نگاه تمناگرش را به سمتم حواله کرد.
- ساحل! قبول کن دیگه، جون من!
از پس نیلوفر برآمدن سخت بود و من، برخلاف خیلی چیز های دیگر، اصلاً در این مورد موفق نبودم!
ناچار نفس عمیقی کشیدم و خودم را روی مبل رها کردم.
- ای خدا... باشه!
جیغی از سرِ خوشی زد و محکم مرا به آغوش کشید.
تیز نگاهش کردم و گفتم:
- خیلی خب... لوس نشو حالا!
بی‌توجه، محکم‌تر مرا در بغلش فشرد و بوسه‌ای روی گونه‌ام کاشت.
- وای ساحل! چقد کیف میده بغلت کنی، خوش به حال اونی که می‌خواد شوهر تو بشه!
چشمانم از این همه صراحت و بی‌پروایی‌اش گرد شد و آرام هولش دادم.
- گمشو ببینم... دختره‌ی بی‌حیا!
کمی کنار رفت و حین خنده گفت:
- دروغ میگم مگه؟ آخه کی از بغل کردن یه دختر چشم آبی و خوشگل بدش میاد؟
به مزه‌پرانی‌هایش عادت داشتم‌. توجهی به حرفش نکردم و به طرف میزم رفتم تا به بقیه‌ی کارهایم برسم... .

***
صبح روز بعد، زودتر از همیشه بلند شدم و به بیمارستانی که نیلوفر کار می‌کرد، رفتم. با مسئول بیمارستان هماهنگ کردم و بعد از پوشیدن فرم مخصوص، کارم را شروع کردم.
حین راه رفتن در راهرو بیمارستان، نگاه خیره‌ی اطرافیانم آزارم می‌داد و برایم غیر قابل تحمل بود.
زیر لب، جد و آباد نیلوفر را مورد عنایت قرار دادم که مرا مجبور به انجام این کار کرده‌بود و بعد از کیفم ماسکی درآوردم و به صورتم زدم!
مشغول کارم بودم که یکی از پرستارها که میان‌سال بود و به لطف رفت و آمدهای زیادم به این‌جا مرا می‌شناخت، به سمتم آمد.
- به‌به! سلام ساحل خانم، باز که شما اومدی! اون نیلوفر سر به‌ هوا باز چیکار داشته که تورو فرستاده جای خودش؟
با خنده جواب سلامش را دادم و گفتم:
-چی بگم والا، نیلوفره دیگه.
با حسرت تماشایم کرد و با لحن بامزه‌ای گفت:
- خدا شانس بده، والا به‌خدا... آخه آدم خودش بره خوش‌گذرونی بعد رفیقش رو بفرسته جای خودش؟ تازه مدیر بیمارستانم کاریش نداشته باشه!
اگر او را نمی‌شناختم قطعاً فکر می‌کردم که از قصد این حرف‌ها را می‌زند، اما در طول این مدت با اخلاق های این زن صاف و ساده آشنا شده‌بودم.
در حالی که می‌خندید، ادامه داد:
- ولی من دلیلش رو می‌دونم... انقد که این دختر مهربون و شیرینه، آدم دلش نمیاد چیزی بگه بهش!
حتی او هم از دل مهربان نیلوفر خبر داشت و این باعث خوشحالی بود.
در مقابل، لبخندی بر لب نشاندم.
- منم با همین لوس‌ بازی‌هاش خر میکنه دیگه.
- از دست این دختر! حالا بیخیال اینا، تو چرا ماسک زدی دختر؟ آخه حیف این صورت خوشگلت نیست؟
با حرفش سرم را پایین انداختم.
- هیچی، راحت نیستم اون‌طوری!
چشمان سرزنش‌بارش را به صورتم دوخت.
- من که می‌دونم تو چته! والا... بلا... منم وقتی نگاهت می‌کنم انقد خوشگلی یهو حواسم نیست می‌بینم دو سه دقیقه‌اس زل زدم بهت!
مردم آرزوشونه همچین بر و رویی داشته‌باشن، اونوقت تو می‌پوشونیش؟!

 

[•Nazi•]

تشکرآمیز نگاهش کردم و لب زدم :
- مرسی، چشماتون قشنگ می‌بینه.
لب گشود که چیزی بگوید، اما صدایی از پشت سرم مانع شد!
- پرستار... پرستار... توروخدا کمک کنید!
چرخیدم و با مرد جوانی روبه‌رو شدم، که پسرکی را در بغل گرفته و نفس‌نفس می‌زد!
با دیدنش احساس کردم چیزی در قلبم تکان خورد.
سیمای برازنده و جذابی داشت و من برای اولین بار به دیگران به‌خاطر زل زدن به خودم، حق دادم... !
بی‌اختیار، محو او شده‌بودم، اما حال و روزش و چهره‌ی رنگ پریده‌اش را که دیدم، اجازه ندادم نگاهم بیشتر از این روی او ثابت بماند و به طرفش رفتم.
- چی‌ شده؟
هاله‌ی نگرانی و ترس در چشمانش به وضوح پیدا بود.
-داره تو تب می‌سوزه!
به طرف پرستار کناری‌ام برگشتم و گفتم:
- برو دکتر رو خبر کن!
تندتند سری تکان داد و من بعد از رفتنش، مرد را به اتاقی راهنمایی کردم. پسر کوچک را روی تخت دراز کرد و دقایقی بعد، دکتر وارد اتاق شد. در حینی که وضعیتش را برسی می‌کرد، مرا مخاطب قرار داد:
- یه سرم وصل کن بهش، بعدم یه تب بُر بریز تو سرمش!
دکتر بعد از برسی و سفارشات لازم، بیرون رفت. من هم سرمی آماده و کنار تخت پسرک آویز کردم.
دستش را در دستم گرفتم و سعی کردم رگش را پیدا کنم، اما چون تبش بالا بود و سن زیادی هم نداشت، پیدا کردن رگش سخت بود. حتی یک‌بار هم وقتی سرم را در دستش فرو کردم، شروع به گریه کرد!
آن‌قدر بلند گریه می‌کرد که صدای همان مرد جوان که احتمال می‌دادم پدرش باشد، بلند شد و با صدای نسبتا بلندی گفت:
- چیکار می‌کنی خانم؟ بچه مرد از بس گریه کرد!
در حالی که سعی می‌کردم روی کارم تمرکز کنم، گفتم:
- آقای محترم من دارم تمام تلاشمو می‌کنم، اگه می‌خواید سر و صدا کنید لطفاً تشریف ببرید بیرون!
اما او که انگار از دیدن گریه‌ی پسربچه‌ی روبه‌رویش رنج می‌برد، با صدای بلندتری داد زد:
- شما پرستارا نمی‌تونید حتی یه سرم بزنید. همتون یه مشت تازه به دوران رسیده‌اید!
بالاخره با هر جان کندنی بود، سرم را به دست پسر کوچک وصل کردم.
ماسکم را پایین کشیدم و به طرفش برگشتم.
- جناب میشه برید بیرون؟ اینجا اصلاً جای مناسبی برای داد زدن نیست!
حالت نگاهش در لحظه تغییر کرد و انگار که آتش درونش فروکش کرده‌ باشد، بلافاصله از اتاق بیرون رفت!
نفس حبس شده‌ام را به آرامی بیرون فرستادم و دستم را روی قلبم، که با ضرب خودش را به قفسه‌ی سی*ن*ه‌ام می‌کوبید، گذاشتم.
شاید یکی از دلایلی که پرستاری را بوسیدم و کنار گذاشتم، همین استرسی بود که دکترم می‌گفت برایم سم است و به شدت منعش کرده‌بود.
اگر برخلاف تمامی گوشزدهای دکتر، تا به امروز گه‌گاهی به بیمارستان می‌رفتم؛ حرف‌های آن مرد و استرسی که کشیده‌بودم آن‌قدر برای غرورم سنگین تمام شد، که با خودم عهد بستم دیگر هرگز برای این کار به بیمارستان نروم... .

 

[•Nazi•]

***
مهراد:

از اینکه با آن پرستار بد برخورد کردم،‌ پشیمان بودم، اما دست خودم نبود! نگرانی برای پارسایی که پیشم امانت بود، داشت دیوانه‌ام می‌کرد، آنقدر پریشان بودم که حتی خودم هم نفهمیدم لحظه آخر چه شد! وقتی ماسکش را پایین کشید و به طرفم برگشت، با دیدنش لحظه‌ای مات ماندم؛ چقدر چهره‌اش زیبا بود! هرگز آدم هیزی نبودم و دور و اطرافم، دختران زیبای زیادی دیده‌بودم، اما بی‌گمان از میان آن‌ها، او زیباترین بود! نمی‌دانم... شاید اندکی اغراق کرده‌‌ باشم، اما نه! زیبایی‌ او واقعاً خیره‌‌کننده بود و چشمان آبی‌اش، گیرایی خارق‌العاده‌ای داشت! به قدری که با دیدنش، گویی کلمات در ذهنم راهشان را گم کرده‌ باشند؛ زبانم، حتی به چند کلمه‌ی دست و پا شکسته هم نچرخید و فوراً ، اتاق را ترک کردم. بعد از آن روز، تمام ذهنم شده‌بود او و چشمان آبی‌اش! شب‌ها، بی‌اختیار به سقف زل می‌زدم و ساعت‌ها به او فکر می‌کردم. هضم رفتارم برای خودم هم سخت بود، اما حتی وقتی چیز آبی‌رنگی می‌دیدم، ناخداگاه ذهنم به سوی او و چشمان آبی‌اش، پرواز می‌کرد! درگیر احساس عجیبی شده‌بودم، اما اسمش را عشق هم نمی‌گذاشتم! حس من بیشتر، چیزی شبیه به عذاب وجدان بود؛ بابت اینکه شخصیتش را خرد کرده و او را یک تازه به دوران رسیده، خطاب کرده‌بودم! این احساسات و افکار مبهم، در نهایت منجر به این شد که یک روز، تصمیم گرفتم دوباره به آن بیمارستان بروم، تا شاید او را ببینم.

***
با ورودم به بیمارستان، هجوم بوی ادغام شده‌ی الکل و مواد ضدعفونی کننده، زیر بینی‌ام پیچید. متنفر بودم، از این بو و از این فضا‌؛ آنقدر که احساس کردم محتویات معده‌ام، در حال بالا آمدن است! همیشه از محیط بیمارستان فراری بودم. حتی وقتی خودم بیمار می‌شدم، به همان سوپ‌های شفابخش مادرم، اکتفا می‌کردم و از آمدن به بیمارستان، سرباز می‌زدم، اما حالا برای دیدن آن دختر چشم‌آبی، که حتی نمی‌دانستم نامش چیست، اینجا بودم! کمی میان هیاهوی بیمارستان، چشم چرخاندم. پرستارها و دکترها، با عجله به این‌طرف و آن‌طرف می‌رفتند و صدای نازک و آرامِ زن پشت بلندگوی میز اطلاعات، هرازگاهی در محیط می‌پیچید. چشمانم، در میان شلوغی بیمارستان، به دنبال دو گوی آبی‌‌رنگ به گردش درآمده‌بود و در آخر، وقتی تلاششان بی‌نتیجه ماند، به بخشی که آن‌ روز آمده‌بودم، رفتم. با دیدن پرستاری که کمی آن‌طرف‌تر، ایستاده‌بود؛ با گام های بلند، خودم را به او رساندم. به چند قدمی‌اش که رسیدم، صدایش زدم:
- ببخشید خانم!
به طرفم چرخید و با دیدنم، دستی به مقنعه‌اش کشید و لبخند زد:
- جانم، بفرمایید؟

 

[•Nazi•]

از لحن بیش از حد پر عشوه‌ و چندش‌آورش، موجی از تهوع و انزجار در رگ‌هایم دوید. اخمی بی‌اختیار بر چهره‌ام نشاندم و با بی‌میلی، اما ناچار گفتم:
- من دنبال یه خانمی می‌گردم که اینجا کار می‌کنه، می‌خواستم... .
میان کلامم پرید و با لحنی پر از اعتماد به نفس گفت:
- شما فقط بگید اسمش چیه و تو کدوم بخش کار می‌کنه؟ من آمار همه رو اینجا دارم، سه سوت براتون پیداش می‌کنم!
نمی‌دانستم چه بگویم؛ چرا که تنها نشانی که از آن دختر داشتم، رنگ آسمانی چشمانش بود، نشانی که در این دنیای شلوغ، هیچ کمکی نمی‌کرد. سرگشته و ناتوان، گفتم:
- راستش اسمشون رو نمی‌دونم... فقط می‌دونم یه خانم چشم‌ آیین و اینجا پرستارن!
چهره‌‌ی سرشار از آرایشش، با حالت متفکری درهم رفت.
- والا تا جایی که من می‌دونم، ما اینجا پرستار چشم‌آبی نداریم! شما بگو چیکارش داری و کجا دیدیش؛ شاید اون‌وقت بتونم بهتون کمک کنم.
- همین چهارشنبه‌ای که گذشت اومده‌بودم اینجا. اون خانومم همین‌جا دیدم!
سری به نشانه‌ی فهمیدن تکان داد و گفت:
- باشه، به یکی از پرستارای اینجا که اون روز شیفت صبح بودن میگم بیان پیشتون.
و انگار چیزی پشت سرم دیده‌ باشد، اشاره‌ای به پشت سرم کرد.
- آها... بیا اینم از منیره خانم... اتفاقاً اون روز تو همین بخش بودن!
به پشت سرم چرخیدم و نمی‌دانم خوش شانس بودم یا هر چی، اما با همان پرستار مسنی روبرو شدم که آن روز، همراه آن دختر چشم‌آبی بود!
چشمانم پر از شوق شد و لب‌هایم، بی‌اختیار کش آمد:
- سلام.
برخلاف پرستار کناری‌ام، او پاسخی ساده و بی‌آلایش داد:
- سلام، چیزی شده؟ کاری از دستم برمیاد؟
- من می‌خوام خانم جوانی رو که اون روز همراهتون بود، ببینم... یادتون هست؟ همون روزی که یه بچه‌ی کوچیک رو آورده‌بودم اینجا.
لحظه‌ای در فکر فرو رفت، اما چیزی نگفت. به ناچار، دوباره تنها نشانی‌ای که از آن دختر داشتم، بازگو کردم:
- همون خانم چشم‌آبی... .
و پس از مکثی کوتاه، جمله‌ام را با شرم تکمیل کردم:
- که خیلی زیبا بودن!