تمام آنچه که در چشمانِ تاریک پنهان شده از جنس روشنی و نور بود.
نوری که از جنسِ عشق و ثانیه‌ی بعد، از کلمه‌ای به نام گذشته... اما تاریکی بخشی از وجود همان نور را احاطه و در بر گرفته‌بود.
گویا که تاریک‌ترین روزهایت، روشن‌ترین لحظه‌های فراموش‌شده را به آغوش چشمانت هدایت می‌کنند!
مقصدی نامعلوم، بیگانه‌ای همانند سایه و کلماتی از جنس خون... تمامشان در چشمان تاریکی حبس شده‌بودند که فروغ، پلیدی وجودشان را پنهان کرده.
و در پایان،‌ خاکستری از سایه باقی خواهد ماند که سیاهی‌‌اش، چشمان تاریک را برهم فرود خواهد آورد!

«به نام خداوندی که عشق را آفرید و چه زیبا آفرید.»

- اون چشم‌های قشنگتو باز نکنی‌ها، من دورت بگردم، خب؟
با خنده آروم دست‌هام رو روی دست‌های مهران که جلوی چشم‌هام رو گرفته‌بود گذاشتم، هرچقدر که می‌گفتم این کارا واسه چیه؟ انگار که نه انگار!
تنها فقط صدای خنده‌هایی توی گوش‌هام می‌پیچید که آرزو داشتم هربار که بخوام دوباره رو پخش صدا بزنم و بار‌ها‌و‌بار‌ها صدای خنده‌های مردونه‌ش رو که با صدای من قاطی شده‌بود رو گوش بدم و بشنوم.
- مهران تموم نشد؟ آخه من نمی‌دونم این کارها برای چیه؟! تازه یه چند ساعتم نشده این خونه اومدیم، اونوقت شما دستت رو جلوی چشم من گرفتی و...
با برداشتن دست‌های مهران از جلوی چشم‌هام و دیدن میز تزئین‌شده‌ای با ده‌ها و حتی صد‌ها گلبرگ رز سفید و قرمز و شمع‌های روشن دورش، انگار تموم روح و تنم تو خوشحالیِ تموم‌نشدنی‌ای رها شد. بی‌اختیار خندیدم و با خندیدنم، اشک کوچیکی از گوشه‌ی چشمم روی گونه‌م سُر خورد، اما هیچ دوست نداشتم تو این موقعیت و تو این روز قشنگ، مهران باز با دیدن اشک‌هام به‌هم بریزه.
-بیا حالا هی شما غر به جونِ بنده بزن... .
صدای مهران که به گوشم رسید، دوباره‌و‌دوباره لبخند تلخی روی لب‌هام نشست و اروم توی تاریکی، سمت میز تزئین شده‌ای قدم برداشتم که روی کیکِ وسط میز نوشته شده‌بود « تولدت مبارک سِلوای من»
لب‌هام رو از خوشحالی روی هم فشردم و اشکِ حلقه‌زده‌ی‌‌ توی چشم‌هام رو هر طوری هم که بود پس زدم، تنها یه چیزی باعث نشستن این اشک‌های وا‌مونده روی گونه‌م می‌شد... چیزی که اصلاً هیچ نمی‌خواستم الان فکرم رو درگیرش بکنم و امشب رو هم به خودم و هم به مهران کوفت بکنم!
- فکر می‌کردم... یادت نیست!
زمزمه‌‌ی آرومم حتی به سختی به گوش خودم رسید، چه می‌رسید به اینکه مهران بخواد شنیده باشدش، اما با حلقه شدن دست‌هایی‌ به دور کمرم، سریع اشکِ نشسته روی گونه‌م رو با پشت دستم پاک کردم، سرم رو به آرومی کج کردم و نگاهم رو به صورت مردونه‌ی مهران دوختم که با آرامش و لبخند به لب نگاهم می‌کرد و تنها زمزمه‌ی آرومش بود که مهمون گوش‌هام شد:
- سِلوا... کاش... کاش می‌تونستم‌ بغضِ اون ته‌ صدای قشنگت رو ببوسم و ازش خواهش کنم که دیگه نچسبه به اون صدایی که می‌خوام بار‌ها‌وبار‌ها تو خواب‌وبیداریم بشنوم... تو که می‌دونی بغض کنی، من با هر اشکت می‌میرم و زنده میشم! نه؟
تک‌به‌تک حرف‌های‌ قشنگش مثل مشتِ دلچسبی به درون قلبم کوبیده شد. هر جوری هم که شده‌بود برای دلخوشیِ مهران خندیدم و آروم مثل خودش زمزمه کردم:

- پس همین چند ساعت پیش اصرار داشتی حسابی به خودم برسم، پس بخاطر همین بود اره؟ من رو باش که فکر می‌کردم جنابعالی حتی سالگرد ازدواجمون رو هم یادش نیست، چه برسه به تولد من!
پشت‌بند حرفم اروم سمتش برگشتم و با لبخند تلخی که جاش رو با بی‌رحمی روی لب‌هام پهن کرده‌بود. خیره‌ی چشم‌هاش و اون مژه‌های بلندش شدم.
می‌خواستم همین الان لبخندم از روی خوشحالیِ واقعی باشه، نه‌اینکه به‌خاطر این سورپرایز مهران، خوشحال و ذوق‌زده نشدم‌ها، نه... اما... .
- من قربون اون لبخند قشنگت بشم. همه‌ کار می‌کنم تا لبخند روی لب‌هات بشینه... همه کار سِلوا، این رو می‌دونی دیگه نه؟
پیشنونیش رو به آرومی روی پیشنونیم گذاشت و بالاخره اشکی از چنگ چشم‌هام آزاد شد که اصلاً دلم نمی‌خواست بشینه، روی گونه‌هام، نمی‌خواستم هیچ‌وقت و هیچ زمانی مهران اشک‌های توی چشم‌هام رو ببینه، هیچ زمانی... چون نمی‌خواستم ناراحت و پریشون ببینمش.
فکر می‌کردم اون اشکِ کوچیک نشسته روی گونه‌‌م از دید مهران دور مونده، اما وقتی سرش رو خم کرد و توی تاریکی، درست جایِ اشک روی گونه‌‌م رو بوسید، دلم هزار و هزاران تیکه شد!
به‌خاطر اینکه جو غم زده‌ی بینمون رو عوض بکنم، آروم دست‌هام رو به آغوشِ دست‌های بزرگ و مردونه‌ش دعوت کردم و با نیم‌نگاهی که حواله‌ی کیک پشت سرم کردم، گفتم:
- می‌‌دونستی کیکِ روی میز چقدر داره مقاومت میکنه تا یه وقت آب نشه؟ بعدم شما که شکمو بودی، الان واقعا تعجب میکنم دولپی به جونِ این کیک بدبخت نیفتادی!
پشت‌بند حرفم صدای تک‌خنده‌ی مهران بلند شد و قبل از اینکه حرفی به زبون بیاره، صندلیِ پشت میز رو کنار کشید و دستش رو به نشونه‌ی بفرمایید به سمت صندلی دراز کرد.
لبخندی زدم از این همه مردونگی و مهربونی‌ای که تو وجود این مرد به قشنگی نشسته‌بود. پشت میز که جا گرفتم، مهران هم مقابلم نشست و دست‌ نحیفم رو بین انگشت‌هاش گرفت‌.
-خب، از اونجا که همسرِ عزیزم عرض میکنن بنده خیلی شکمو تشریف دارم، پس اول زودتر آرزو کن و شمع رو فوت کن که تا این رود کوچیک روده بزرگِ رو قورت نداده‌، شما که شام و چیزی درست نکردی، حداقل یه کیک کفایف میکنه درسته؟
آخ که باز این دست نمک نداشت! از این شوخی و مزه‌پرونی‌های مهران، خندیدم و همین‌طوری که چشم‌غره‌ای بهش می‌‌رفتم لب زدم:

- عـه...پس اینجوریه؟ واقعا که! کی شما بدون شام خوابیدی که این دومین‌بار باشه، هان؟ بعدم اگه جنابعالی خیلی زرنگ بودی، شام رو هم باید جزو برنامه‌تون حساب می‌کردی.
با چهره‌ی مظلومی که به خود گرفت، آروم خندیدم و با فکر اینکه دیر یا زود دیگه هیچ نمی‌تونم این صورت قشنگ و این صدای خنده‌های مردونه‌ش رو بشنوم اشک سدِ نگاهم شد و خنده از روی لب‌هام پر کشید.
نگاهم رو از دستم که بین دست‌های مهران بود گرفتم و پایین دوختم تا متوجه نگاهِ اشکیم نشه. آخ که بغض داشت تموم روح و تنم رو تکه‌پاره می‌کرد، داشت جونم رو به لب می‌رسوند و هربار انگار بیشتر از قبل آزار و اذیتم می‌داد!
- قربون غمِ تو چشم‌هات برم من سلوا... جون مهران منو نگاه کن... .
نمی‌تونستم... حتی وقتی صدای بغض‌دار مهران رو می‌شنیدم، حاضر بودم تموم دار و ندارم رو بدم تا مبادا صداش، اون هم بخاطر من، رنگ بغض به خودش بگیره. چیکار می‌تونستم بکنم؟ چیکار باید می‌کردم که نمی‌ذاشتم حتی یک‌ثانیه هم غم بشینه روی اون قلب قشنگی که تمومش مال من بود!
انگشت‌های مردونه‌‌ش به آرومی چونه‌م رو به آغوش کشید و وادارم کرد، صورتم رو بالا بگیرم و نگاه اشکیم رو به قشنگ‌ترین چشم‌های ممکن بدوزم ؛
- از پسش برمیاییم، خب؟ باهم اصلاً... اصلاً باهم درستش می‌کنیم. حالت خوب میشه و نمی‌ذارم یه‌ثانیه‌ هم آب تو اون دل کوچیکت تکون بخوره. تو قوی‌ترین کسی هستی که من توی زندگیم دارم سلوا، قوی و جنگجوترین زنی که به‌خاطر داشتنش هر روز و هرشب خداروشکر می‌کنم.
بی‌اختیار اشکی از چشم‌هام روی انگشت مهران افتاد و نفس کشیدن رو برام سخت و دشوار کرد و باز مهران بود که با انگشتش به آرومی اشک روی گونه‌م رو پس زد‌.
- نبینم دیگه این اشک‌هات ببارن‌ها دورت بگردم.‌
بغضم رو با هر جون‌کندنی و هر سختی‌ای که بود قورت دادم، چون... چون نمی‌خواستم این‌طوری ببینمش، نمی‌خواستم با دیدن اشک‌های من پریشون و داغون بشه‌. به‌خاطر همین هم نفسم رو طولانی بیرون فرستادم و سرم رو کمی کج کردم و دستش که هنوز روی گونه‌‌م بود رو بوسیدم.
- می‌‌دونستی تموم ستاره‌های آسمون رو هم که بچینم و پایین بیارم، باز نمی‌تونن اندازه‌ی عشق من به تو رو ثابت کنن؟
لبخند روی لب‌های مهران باعث شد خنده‌ی آرومی بکنم و صدای قشنگش مهمون گوش‌هام بشه.
- هیس... آروم پیش برو خانمِ نویسنده، یه وقت فکر دل ماهم بکنی، بدک نیست‌‌ها!
خندیدم و با هربار خندیدن به صدای چشم‌های عشقِ روبه‌روم با صداقت گوش دادم، صدایی که از امواج دریا آرو‌م‌تر و از رعد‌وبرقِ اسمون بلند تر بود!

اگه به من بود که با شنیدن این کلمه‌ی «خانم نویسنده» اون هم از زبون مهران هرچی مهرومحبت قربون صدقه رو پس میزدم تا فقط بخوام مدام این کلمه رو از زبونش بشنوم.
آهی از ته دل کشیدم و با خوشحالی‌ای که فقط می‌خواستم دل مردی که تموم دار و ندارم بهش وصل بود خوش باشه، نگاهِ شمع روشن وسط کیک کردم و با بستن چشم‌هام آروم توی دل زمزمه کردم.
«کاش یه‌سال بیشتر بتونم کنارت بمونم عشقِ من»
همون‌قدر تلخ و غمگین؛ می‌گفت حالم خوب میشه، می‌گفت روند بیماری که تا الان خوب پیش رفته، و حتما از این به بعدش هم خوب پیش میره.. .تموم این‌هارو با قشنگ‌ترین صدای مردونه‌ی ممکن به زبون می‌آورد و درد و زخم قلب و روحم رو بیشتر می‌کرد.
آخه کی از سرطان جون سالم به در برده‌بود؟ اونم منی که ته دلم روشن بود قطعاً یه چیزی میشه، یه اتفاقی می‌افته و هر شب و هر روزی که، پیش مهران می‌گذروندم، هی مدام سعی می‌کردم این حس بد رو، این افکارات مزخرف رو از سرم بندازم و دل خوش کنم به عشقی که از مهران نصیبم می‌شد، اما انگار هیچی که به هیچی!
نفسم رو به آرومی بیرون فرستادم و با لبخند زل زدم به چشم‌های مثل ماهش که توی تاریکی می‌درخشیدن. آروم شمع روی کیک رو فوت کردم و پشت‌بندش صدای دست زدنِ مهران بلند شد و لبخند رو هرچند تلخ‌زده به لب‌هام آورد.
امید که داشتم حتی برای خوب شدنم و برگشتن دوباره‌م پیش مهران، انگار جوونه‌ای از امید ته اون همه غم‌وغصه‌ی دلم یه گوشه داشت با خودش کلنجار می‌‌رفت و حتی بعضی اوقات درست مثل تکه یخی آب و ذوب می‌شد.
اما حتی برای خوشحالی مهران هم که بود، دوباره‌ودوباره سعی می‌کردم هرجوری هم که شده اون تکه یخ ذوب شده‌ی ته دلم رو به قالب اولش برگردونم.
حتی اونقدری فکر‌وخیال کرده‌بودم که نفهمیدم چطور از این لحظاتی که همین الان پیش روم بود غافل شدم! تموم آرزوم این بود که لااقلش الان رو پیش مهران، پیش مرد زندگیم خوش باشم. بالاخره حتی اگه دکتر و دوا درمون که جواب نداد یه روزی رفتیِ‌ام مگه نه؟
- سِلوا‌ی من؟
زمزمه‌ی آرومش چنان به آرومی به دلِ گوش‌‌هام مهمون شد که باز هم مثل همیشه غوغا کرد و من موندم با این تپش قلب‌هایی که هنوزم‌که‌هنوزه از سر این قلبِ وامونده نیفتاده. گناهی هم نداره، دل که حرف حساب سرش نمیشه، میشه؟