استرس لحظه‌ای رهایش نمی‌کرد، اما در کنارش هیجانی دل‌نشین را تجربه می‌کرد. نگاهی به سر کوچه انداخت که ماشین آریا را دید؛ ماشین گران‌قیمتی که خیلی کم با آن به دانشگاه می‌آمد. سریع به‌سمت ماشین قدم برداشت و معذب از چادر نپوشیدنش، با سری پایین افتاده، درِ صندلی جلو را باز کرد. همین‌که سرش را بالا آورد، با حیرت چشم گرد کرد و هینی کشید. آریا عبوس روی صندلیِ جلوی ماشین نشسته و مردی خوش چهره با نیشی باز، کنارش روی صندلی راننده نشسته‌بود. آریا با نگاهی سخت و اندکی دلخور پیاده شد. درِ صندلیِ عقب را باز کرد و با لحن ملایم همیشگی‌اش که اکنون با نگاهش در تضاد بود، زمزمه کرد:

- سلام دلبر جان... بفرما.

دخترک با نگاهی خجالت‌زده که آن را به هر جا می‌دوخت غیر چهره‌ی آریا و گونه‌های گلگون، قدمی عقب رفت و گفت:

- من... من چیزه... میگم بهتره من نیام با شما...

ترسیده‌بود و دلش نمی‌خواست با دو مرد تنها به مراسمی که معلوم نبود پارتی است یا چیز دیگر برود. نمی‌خواست به خاطر یک سهل‌انگاری تا آخر عمر تاوان پس بدهد. آریا خواست چیزی بگوید که صدای سرد دختری از داخل ماشین شنیده شد:

- دختر خانم منتظر شما هستیم تا سوار شید.

صدای سوسن بود که مثل همیشه با بدخلقی اعلام حضور می‌کرد. هر چند که دلش می‌خواست بگوید:

- شازده ما معطل تو نیستیم اگه نمی‌خواستی بیای مزاحم ما نمی‌شدی.

ولی به برادر عزیزش قول داده‌بود که جلوی دختر مورد علاقه‌ی او زیاد از زبان تند و تیزش استفاده نکند. دلبر که صدای او را شنید، تا حدی از نگرانی‌اش کاسته شد. فکر این‌که هم‌نوعی همراهش باشد، کمی دل‌گرمی به او داد؛ ولی باز با تردید نگاهش را به نگاه آریا که اکنون دیگر گرم به نظر می‌رسید، دوخت. آریا دستش را با فاصله از پشت او قرار داد و مهربان گفت:

- سوسن خواهرمه... همراهمون میاد.

دلبر سرش را به آرامی تکان داد و سوار شد. نور کمی که درون ماشین وجود داشت، باعث شد دخترِ زیبا و خوش هیکلی را ببیند که به زیبایی موهای رنگ‌کرده‌ی استخوانیش را شنیون کرده‌بود. دختر پیراهنِ بلندِ مشکی و براق اما تنگی به تن داشت. طرز نشستن و نگاه کردنش مانند اصیل‌زاده‌ها بود و باعث می‌‌شد از نگاه کردن به او دست برنداری. سوسن وقتی نگاه خیره‌ی دلبر را دید، از گوشه‌ی چشم نگاه سریع و کوتاهی به تیپ و قیافه‌ی او انداخت. ساده! تنها کلمه‌ای بود که در ذهنش جولان می‌داد. ظاهر و تیپش به شدت ساده بود. زیبا بود، ولی باز هم او را هم رده‌ی خود و خانواده‌اش نمی‌دید. بی‌حوصله رو برگرداند که نگاه خیره‌ی برادرش را از آینه‌ جلوی ماشین دید. انگار که از او خواهش می‌کرد هوای آن دلبر ساده را داشته‌باشد. برای همین لبخند بزرگ و مصنوعی زد و به‌سمت دلبر برگشت و گفت:

- سلام دلبر جان.

دلبر لبخند کوچکی در جواب لبخند ظاهری او زد و گفت:

- سلام سوسن خانم.

سوسن اجباراً گفت:

- خوبه اومدی..‌. تو مراسم تنها بودم‌.

نگاهش به‌شدت سرد و سخت بود، لبخندش مصنوعی و سخنش انگار که از نظر خودش هم مسخره می‌آمد و این‌ها کاملاً برای دلبر روشن و عیان بود. برای همین مثل او مصنوعی خندید و تشکر کرد و سپس نگاهش را به بیرون از پنجره‌ی ماشینِ غول پیکر دوخت. در این بین تنها چیزی که اندکی آرامَش می‌کرد، بوی عطر آریا بود که باعث می‌شد چشم بسته و عمیق آن را بو بکشد. آریا اما مدام از حرص برمی‌گشت و به برادرش که با نیش باز نگاهش را بین او و دلبرمی‌چرخاند، چشم غره می‌رفت. نیم ساعت بعد به محل مورد نظر رسیدند؛ جایی که برای آن‌ها عادی بود، اما برای دلبر که وضع مالی چندان خوبی نداشت، آن خانه چون کاخی طلایی در میان دنیایی از گل و فواره بود. دخترک دهانش باز مانده بود و نمی‌توانست نگاه خیره‌اش را از آن‌جا بردارد‌. ماشین وارد محوطه‌ی درخت‌کاری شده با یک عالمه لامپ و فواره شد و به‌سمت پارکینگ رفت.