جهانگردی آبشار آنجل

[•Nazi•]

آبشار آنجل؛
بلندترین آبشار جهان در قلب جنگل‌های ونزوئلا.​

 

[•Nazi•]

آبشار آنجل فقط یک «آبشار بلند» نیست؛ ترکیبی است از افسانه، جغرافیا، ماجراجویی و انزوا. جایی که آب، تقریباً از آسمان سقوط می‌کند و قبل از رسیدن به زمین، در هوا به مه و بخار تبدیل می‌شود.

 

[•Nazi•]

موقعیت جغرافیایی و بستر طبیعی
کشور: ونزوئلا
منطقه: ایالت بولیوار، جنوب‌شرقی ونزوئلا
پارک: پارک ملی کانایما (Canaima National Park)، ثبت‌شده در فهرست میراث جهانی یونسکو
رودخانه: روی شاخه‌ای از رودخانه‌ای به نام Kerepakupai Vená که به رود Churún و بعد به Carrao و در نهایت به سیستم رودخانه‌ای اورینوکو می‌پیوندد.

 

[•Nazi•]

آبشار آنجل از لبه‌ی یک کوه تخت عظیم به نام آویان‌تِپوئی (Auyán-tepui) سقوط می‌کند؛ تپوئی‌ها همان کوه‌های تخت و عمودی منطقه گویانای مرتفع هستند که مثل جزیره‌هایی سنگی در میان دریایی از جنگل‌های بارانی سر برآورده‌اند. این کوه‌ها میلیون‌ها سال از بقیه‌ی جهان جدا بوده‌اند و به همین دلیل، اکوسیستم‌های بسیار خاص و گونه‌های بومی زیادی در آن‌ها شکل گرفته است.

 

[•Nazi•]

ارتفاع، ابعاد و رکورد جهانی
آبشار آنجل بلندترین آبشار پیوسته‌ی جهان است. اعدادش واقعاً اغراق‌آمیزند:
ارتفاع کل: حدود 979‌ متر
• بزرگ‌ترین سقوط یک‌تکه (پلانج اصلی):
807 متر
• بخش‌های بعدی: حدود ۴۰۰ متر آبشارهای شیب‌دار و تندآب، و در ادامه یک سقوط حدوداً ۳۰ متری دیگر.
این یعنی آب از ارتفاعی تقریباً معادل بیش از دو و نیم برابر برج خلیفه به پایین می‌ریزد. در بسیاری از روزها، قبل از اینکه آب به کف دره برسد، در اثر برخورد با باد و هوای گرم، به صورت مه و ذرات ریز در فضا پخش می‌شود؛ برای همین از دور، آبشار شبیه یک نوار سفید مه‌آلود است که از آسمان آویزان شده.

 

[•Nazi•]

اقلیم، فصل‌ها و چهره‌های مختلف آبشار
منطقه‌ی کانایما آب‌وهوای گرم و مرطوب استوایی دارد، با دو فصل کلی:
• فصل بارانی (تقریباً ژوئن تا نوامبر):
• آبشار در پرحجم‌ترین و خشمگین‌ترین حالت خود است.
• جریان آب آن‌قدر زیاد می‌شود که صدای غرش آن از فاصله‌ی دور شنیده می‌شود.
• مه و اسپری آب، فضای اطراف را می‌پوشاند و گاهی بالای آبشار در ابر و مه گم می‌شود.
• فصل خشک (تقریباً دسامبر تا مه):
• آب کمتر می‌شود و گاهی آبشار شبیه یک نوار باریک و بلند از آب دیده می‌شود.
• در عوض، آسمان معمولاً صاف‌تر است و شانس دیدن کامل دیواره و لبه‌ی تپوئی بیشتر است.
برای تجربه‌ی «حماسی‌ترین» چهره‌ی آبشار، معمولاً اواخر فصل بارانی یا ماه‌های میانی آن پیشنهاد می‌شود؛ جایی بین قدرت حداکثری آب و شانس مناسب برای دیدن کامل آبشار.

 

[•Nazi•]

مسیر دسترسی؛ سفر به قلب هیچ‌جا
یکی از جذاب‌ترین بخش‌های آبشار آنجل این است که راه زمینی مستقیم و جاده‌ای به آن وجود ندارد. رسیدن به آن خودش یک ماجراجویی چندمرحله‌ای است:

 

[•Nazi•]

۱. پرواز به کانایما
معمولاً مسافران ابتدا با هواپیماهای کوچک از شهرهایی مثل سیوداد بولیوار یا کاراکاس به روستای کانایما در دل پارک ملی می‌رسند. این پرواز خودش یک تجربه‌ی دیدنی است؛ از بالا، تپوئی‌ها مثل قلعه‌های سنگی عظیم از دل جنگل بیرون زده‌اند.

 

[•Nazi•]

۲. قایق‌سواری در رودخانه‌ها
از کانایما، مسیر اصلی به سمت آبشار، با قایق‌های موتوری سنتی (curiara) روی رودخانه‌های کارائو و چورون ادامه پیدا می‌کند.
• این سفر چند ساعته است و از میان جنگل‌های بارانی، تندآب‌ها و مناظر بکر می‌گذرد.
• در طول مسیر، می‌توان حیواناتی مثل پرندگان رنگارنگ، میمون‌ها و گاهی حتی ردّ حضور جگوار را در جنگل حس کرد.

 

[•Nazi•]

۳.پیاده‌روی تا پای آبشار
در نهایت، قایق در نقطه‌ای در پایین‌دست متوقف می‌شود و از آنجا یک پیاده‌روی جنگلی تا سکوی دید آبشار آغاز می‌شود.
• مسیر معمولاً چند ساعت طول می‌کشد، از میان جنگل‌های انبوه، ریشه‌های درختان، سنگ‌ها و گاهی مسیرهای گل‌آلود.
• در پایان مسیر، ناگهان دره باز می‌شود و آبشار آنجل مثل یک دیوار سفید عظیم روبه‌رویت ظاهر می‌شود.
این ترکیب پرواز، قایق‌سواری و پیاده‌روی باعث شده سفر به آبشار آنجل بیشتر شبیه یک اکسپدیشن باشد تا یک گردش ساده.