حقوق آشنایی با قرارداد صلح

[-pariya-]

صلح یکی از قراردادهای پرکاربرد در دنیای امروز است که کمتر کسی در مورد آن اطلاعات دقیق دارد. در ابتدا صلح به‌عنوان وسیله‌ای برای حل اختلافات و دعاوی موجود، مورد استفاده قرار می‌گرفت و به تدریج از آن برای انجام معاملات و مبادلات استفاده شد.

 

[-pariya-]

صلح به معنای سازش و آشتی است و در دنیای حقوق هم، دارای دو معناست. معنای اول، قراردادی است که دو طرف برای به وجود آوردن یا ازبین بردن یک رابطه حقوقی با هم توافق می‌کنند و معنای دوم، صلح دعوای موجود است

 

[-pariya-]

معنای اول صلح​

صلح، قراردادی است که دو طرف برای به وجود آوردن یا ازبین بردن یک رابطه حقوقی با هم توافق می‌کنند. برای مثال شما مالک دو دانگ از یک ملک و دوست شما مالک چهار دانگ دیگر است.

 

[-pariya-]

پس از مدتی شما و دوست‎تان قصد می‌کنید که سهم‌تان را بفروشید، در این‌صورت می‌توانید به جای قرارداد فروش، با مشتری (قرارداد صلح) ببندید و نتیجه و اثر قرارداد فروش که همان انتقال مالکیت است را داشته باشید؛

 

[-pariya-]

یا اینکه شخصی می‌خواهد خانه خود را بدون مشخص کردن مدت به دیگری اجاره دهد. اما از آنجایی که اجاره بدون تعیین زمان و مدت مشخص باعث باطل شدن اجاره می‌شود، خانه خود را به طرف مقابل صلح می‌کند و بدین ترتیب فرد می‌تواند بدون تعیین مدت از منافع خانه دیگری استفاده کند.

 

[-pariya-]

در واقع می‌توان گفت این صلح، همان معامله خرید و فروش یا اجاره است که ضوابط و قواعد این قراردادها را ندارد؛ به‎طور مثال طبق ماده ۷۵۹ قانون مدنی، حق شفعه که از احکام و قواعد خرید و فروش است، در صلح وجود ندارد.

 

[-pariya-]

معنای دوم: صلح دعوای موجود. مثلا دو نفر با یکدیگر بر سر موضوعی دعوا دارند و یکی از آنها می‌گوید که دیگری یک میلیون تومان به او بدهکار است و در نهایت، هر دو بر مبلغ هفتصد هزار تومان با یکدیگر صلح می‌کنند. اما گاهی صلح در مقام دعوای احتمالی در آینده است.

 

[-pariya-]

اما گاهی صلح در مقام دعوای احتمالی در آینده است. یعنی دو طرف قرارداد در حال حاضر با یکدیگر اختلاف یا دعوایی ندارند اما احتمال آن بسیار زیاد است که در آینده اختلاف پیدا کنند و به همین علت، در ابتدای قرارداد خودشان با یکدیگر صلح می‌کنند.

 

[-pariya-]

شرایط و ویژگی‌های صلح​

ارکانی که وجود آنها برای تشکیل یک قرارداد صلح لازم است، به چهار دسته مصالح، متصالح، مورد صلح و مال‎الصلح تقسیم می‌شوند.

 

[-pariya-]

مصالح کسی است که مال خود را به ‌عنوان صلح به دیگری می‌دهد. متصالح کسی است که مال را از مصالح قبول می‌کند. مورد صلح، مال و موضوعی است که مورد قرارداد صلح قرار می‌گیرد و مال‌الصلح پول یا مالی است که یک طرف در برابر پذیرش پیشنهاد صلح از طرف دیگر می‌گیرد.