گاهی عنوان به چیزی اشاره می‌کند که فقط معنای ظاهری خودش را ندارد.
یک شیء، مکان، رنگ، حیوان، پدیده یا حتی یک واژه‌ی معمولی می‌تواند در طول داستان معنای گسترده‌تری پیدا کند.
در این حالت، عنوان می‌تواند «نمادین» باشد.
اما منتقد نباید فقط به خاطر خاص یا شاعرانه بودن یک واژه، آن را نماد بداند.
نماد زمانی اهمیت پیدا می‌کند که داستان به آن معنای بیشتری بخشیده باشد.
مثلاً اگر یک شیء بارها در موقعیت‌های مهم داستان حضور داشته باشد و با یک مفهوم خاص ارتباط پیدا کند، احتمال نمادین بودن آن بیشتر است.
پس اولین سؤال منتقد این نیست که:
«این کلمه چه نمادی دارد؟»
بلکه باید بپرسد:
«خود داستان چه معنایی به این کلمه داده‌است؟»
نماد را باید از داخل اثر استخراج کرد، نه اینکه صرفاً از فرهنگ لغت نمادها به داستان تحمیل کنیم.
