وداها نه فقط متونِ دینیِ کهنِ هندند، بلکه ترکیبی زندهاند از اسطوره و سرود: اسطورههایی که جهان، خدایان و جای انسان را تصویر میکنند و سرودهایی که همان داستانها را در مراسم و آواز زنده نگه میدارند. از «پرسشِ آفرینش» تا «سرودِ پوروشا» — وداها نشان میدهند که چگونه کلمهٔ آوازخواندهشده میتواند هم معنیِ کیهانی بسازد و هم نظمِ اجتماعی را تثبیت کند.