مجموعه اشعار اسماعیل شاهرودی

[آریانا]

اسماعیل شاهرودی (با تخلص «آینده») در ۱۰ بهمن ۱۳۰۴ در دامغان به دنیا آمد و از نخستین شاعرانی بود که راه نیما یوشیج را در شعر نو دنبال کرد. نیما حتی بر نخستین مجموعه شعر او، «آخرین نبرد»، مقدمه نوشت و از استعدادش تمجید کرد.

 

[آریانا]

شاهرودی پس از پایان تحصیلات متوسطه، در تهران به تحصیل در رشته‌های هنر پرداخت و مدتی با لغت‌نامه دهخدا و فرهنگ معین همکاری کرد. همچنین در دانشگاه و مراکز فرهنگی به تدریس و فعالیت پژوهشی مشغول بود.
شعرهای او بیشتر مضامین اجتماعی، انسانی و اعتراضی دارند و از تصویرسازی‌های نو و زبان متفاوت بهره می‌برند. از مهم‌ترین آثارش می‌توان به «آخرین نبرد»، «آینده»، «م. و می درسا»، «هر سو راه، راه، راه...» و «آی میقات‌نشین» اشاره کرد.
اسماعیل شاهرودی در ۴ آذر ۱۳۶۰ در تهران درگذشت و از او به عنوان یکی از شاعران تأثیرگذار نسل نخست شعر نو فارسی یاد می‌شود.

 

[آریانا]

اسماعیل شاهرودی از نخستین پیروان نیما یوشیج بود و بیشتر شعرهایش در قالب شعر نو و با مضامین اجتماعی، انسانی و عاطفی سروده شده‌اند.
چند نمونه از شعرهای او:

آن موج‌های خاطره، آن اشک‌های شور
آن دستمال آبی،
آن بوسه‌های گرم،
آن یادبود یک شب مهتابی،
هرگز نمی‌رود ز یادم... ​

 

[آریانا]

باری، هزار سال از آن ماجرا گذشت،
او رفت و من هنوز پی او روانه‌ام​

 

[آریانا]

زمان با پنجه‌های زهرآگینش به زنجیرم کشانید؛
نگاهم ماتِ رقصِ گرمناکِ آرزوها بود​

 

[آریانا]

آن موج‌های خاطره، آن اشک‌های شور
آن دستمال آبی،
آن بوسه‌های گرم​

 

[آریانا]

هر شب کنار رخنهٔ دیوارها چو دزد،
می‌افکنم به روی زمین طرح سایه‌ای​

 

[آریانا]

باری، هزار سال از آن ماجرا گذشت،
او رفت و من هنوز پی او روانه‌ام​