آموزشی تئاتر فیزیکال چیست و ریشه در چه دارد؟

[-pariya-]

تئاترهای فیزیکال میدانی و خیابانی (که بر پایه تعامل و مشارکت با تماشاگر شکل می‌گیرند) و تئاترهای فیزیکال نمایشگاهی یا end stage که شامل چند نوع صحنه است و در یک مکان نمایشگاهی اجرا می‌شود.

 

[-pariya-]

ریشه‌های تئاتر فیزیکال
تئاتر فیزیکال وسولد میرهولد
از وسولد میرهولد و یرژی گروتفسکی، به عنوان پدران تئاتر فیزیکال نام برده می‌شود.

میرهولد، بنیانگذار روش تمرین بیومکانیک برای خلق تئاتر فیزیکال، در اجرای نمایشنامه The Little Showbox از بازیگر و عروسک بر روی صحنه استفاده کرد

 

[-pariya-]

. او در آثارش به زیبایی از پانتومیم، تئاتر چین، ژاپن و هند، کمدیا دل آرته و حقه‌های سیرک استفاده کرد و استفاده از کلمات در تئاتر را به حداقل رساند. او بر انگیزه‌های جسمانی بازیگر تمرکز می‌کرد. مثلاً معتقد بود که اگر بازیگر پشتک وارو بزند می‌تواند علاوه بر دوری از کلیشه‌های حاکم بر تئاتر، آن حسی را که لازم است به درستی و حتی بهتر به مخاطب القا کند.

 

[-pariya-]

تئاتر بی‌چیز یرژی گروتفسکی و چیشلاک
گروتفسکی، هنرمند لهستانی نیز با رهیافت خود به عنوان تئاتر بی‌چیز، هویت تازه‌ای برای بازیگر و بدن او قائل شد. گروتفسکی معتقد بود تئاتر به دلیل استفاده بیش از حد از فنون و تکنیک‌های سایر هنرها، جوهره اصلی خود را از دست داده است.

 

[-pariya-]

او در شیوه تئاتر بی‌چیز تمام عناصری که از نظرش غیر ضروری بودند را حذف کرد و از بازیگر خواست که تسلط تمام و کمالی بر روی بدنش پیدا کند.

به جرأت می‌توان گفت که ریچارد چیشلاک، توانمندترین بازیگر تئاتر آزمایشگاهی گروتفسکی محسوب می‌شد

 

[-pariya-]

او در تعدادی از مهم‌ترین نمایش‌های گروتفسکی از جمله کوردیان، آکروپولیس، دکتر فاوست و همیشه شاهزاده بازی کرد. او در بیشتر این نمایش‌ها نقش چندین کاراکتر دور از هم را بازی می‌کرد و یکی از درخشان‌ترین بازی‌هایش، به نمایش گذاشتن دیوانگی بنولیو در نمایش فاوست بود.

 

[-pariya-]

این اجرای او بر روی یک میز چوبی بزرگ در مقابل بینندگان شکل گرفت و قدرت بدنی بسیار بالا و همچنین دقت فوق‌العاده او، تصویری ماندگار و همیشگی را از این اسطوره بازیگری ثبت کرد. البته مهم‌ترین بازی او، ایفای نقش در نمایش همیشه شاهزاده بود که منجر به شکل‌گیری اصطلاح «بازی کامل» یا total theatre شد.

 

[-pariya-]

تئاتر فیزیکال ژان لکوک
ژان لکوک معتقد بود هر عضوی از بدن دارای قابلیت نمایشی خاصی است و نباید از بدن به شکل مکانیکی استفاده کرد. از نظر او این آفتی بود که در سه دهه آخر قرن نوزدهم به دلیل اندیشه ماتریالیستی حاکم بر جهان، بر هنر تئاتر وارد شد و بازیگر را تبدیل به یک آدم آهنی کرده بود.

 

[-pariya-]

لوکوک معتقد بود که در تئاتر باید از ژست‌های از پیش تعریف‌شده و مشخص استفاده کرد. از نظر او ژست بازیگر در فضای نمایش پیرامونش باعث ایجاد حالت درونی و عاطفی مورد نظر نقش خواهد شد.

«تمرین‌های بدنی زمانی مؤثرند و ارتباط مناسبی با دنیای تئاتر دارند که آمیخته با عنصر خیال باشند»

 

[-pariya-]

ژان لوکوک

لوکوک مباحثی چون «توازن» و «تنفس» را از مهم‌ترین نکاتی می‌دانست که بازیگران می‌توانند در اجرای خود از آن‌ها بهره‌برداری کنند.

«ریتم حرکت ورزشکاران شبیه شعری فیزیکال است که بسیار تأثیرگذار عمل می‌کند».
ژان لوکوک