ادبیات نوشتاری جوجه‌تیغی و چتر باران

[AZHHAR]

"اختصاصی اینجانب"​

 

[AZHHAR]

روزی روزگاری، در جنگلی سرسبز، جوجه‌تیغی کوچولویی به نام «تیگی» زندگی می‌کرد. تیگی همیشه دوست داشت بیرون بازی کند و با دوستانش در جنگل بدود. اما او یک مشکل داشت: وقتی باران می‌بارید، همیشه سرد و خیس می‌شد و نمی‌توانست بازی کند.

 

[AZHHAR]

یک روز صبح، وقتی خورشید هنوز پشت ابرها بود، تیگی تصمیم گرفت برای جمع‌آوری میوه به جنگل برود. او با هیجان از خانه خارج شد و شاد و خوشحال می‌دوید. ناگهان ابرهای خاکستری جمع شدند و باران شدیدی شروع شد. تیگی کوچک سردش شد و زیر باران می‌لرزید.

 

[AZHHAR]

او سعی کرد به خانه برگردد، اما زمین گل‌آلود و لغزنده بود و پاهایش به سختی حرکت می‌کردند. ناگهان صدای خنده و پریدن سنجابی کوچک را شنید. سنجاب با چتر رنگی‌اش زیر باران می‌دوید و خوشحال بود.

 

[AZHHAR]

سنجاب مهربان گفت: «تیگی! بیا، از چتر من استفاده کن!»
تیگی خجالت کشید و گفت: «اما این چتر خیلی بزرگ است و تو مجبور می‌شوی زیر باران بمانی!»
سنجاب با لبخند گفت: «نمی‌مانم، بیا با هم زیر چتر برویم.»

 

[AZHHAR]

تیگی با خوشحالی زیر چتر رفت و همراه سنجاب به خانه برگشت. در مسیر، تیگی فهمید که دوستی یعنی کمک کردن به یکدیگر، حتی وقتی شرایط سخت است.

 

[AZHHAR]

از آن روز به بعد، تیگی یاد گرفت که وقتی مشکلی پیش می‌آید، با دوستان مهربان می‌توان آن را آسان‌تر پشت سر گذاشت و حتی در روزهای بارانی هم خوشحال بود.