ابوزید احمد بن سهل بلخی (در حدود ۳۲۲ قمری) جغرافیدان، ریاضیدان و متکلم و فیلسوف در قرنهای سوم و چهارم هجری بوده و از پیروان فرقهٔ امامیه بودهاست. وی در اوایل جوانی (زیر بیست سالگی) محضر کندی را درک کردهاست و در علوم گوناگون دست داشته و در مباحث روش فیلسوفانه پیش گرفته بود. تألیفات او در فلسفه بیشتر به بحث کلامی اختصاص داشت و اهمیت او بیشتر در این است که حکمت و شریعت را جمع و آن دو را به یکدیگر نزدیک کرده بود.