مشاعره مشاعره با حرف "ب"

[Tara Motlagh]

بیم آن دارم که زیاد با تو سخن بگویم
مبادا خسته شوی
و بیم آن دارم که سکوت کنم
مبادت گمان کنی که دیگر برای قلبم مهم نیستی

 

[پایان]

برون نمی رود

از خاطرم خیال وصالت

اگرچه نیست وصالی

ولی خوشم به خیالت.

 

[Tara Motlagh]

برگیر مهر از آنکه بکام دل تو نیست
برکن دل از کسی که دلش مایل تو نیست

 

[پایان]

بین من با دیگری تردید کردی،هم برو

تا نیفتد بین ما هر بار سردی،هم برو

عشق با تردید الفت هم ندارد جان من

جار خواهم زد که مُردم بعد مردی،هم برو

 

[Tara Motlagh]

به بویِ مژده‌ی وصلِ تو تا سَحَر، شبِ دوش
به راهِ باد نهادم چراغِ روشنِ چَشم

 

[Tara Motlagh]

به سراغ من اگر می‌آیید
نرم و آهسته بیایید
مبادا که ترک بردارد
شیشه نازک تنهایی من
به یاد سهراب سپهری

 

[نیما نصر]

بگذار سر به سی*ن*ه ی من تا که بشنوی
آهنگ اشتیاق دلی درد مند را

شاید که بیش از این نپسندی به کار عشق
آزار این رمیده ی سر در کمند را

بگذار سر به سی*ن*ه ی من تا بگویمت
اندوه چیست، عشق کدامست، غم کجاست

بگذار تا بگویمت این مرغ خسته جان
عمریست در هوای تو از آشیان جداست

 

[پایان]

بوسه باران گر کنید لب های خشکیده ز غم
خنده جاری گشته رخت بندد رسد پایان غم

 

[ill_mah]

به شب سلام که بی‌تو رفیق راه من است
سیاه‌چادرش امشب، پناهگاه من است

به شب که آینه‌ی غربت مکدر من
به شب که نیمه‌ی تنهایی سیاه من است

همین نه من درِ شب را به یاوری زده‌ام
که وقت حادثه شب نیز در پناه من است

نه بیم سنگ فنایش به دل نه تیر بلا
پرنده‌ای که قُرق را شکسته آه من است

رسید هرکس و برقی به خرمنم زد و رفت
هر آنچه مانده ز خاکسترم گواه من است

در این کشاکش توفانی بهار و خزان
گلی که می‌شکند، عشقِ بی‌گناه من است

چرا نمی‌دری این پرده را؟ شب! ای شب من!
که در محاق تو دیری‌ست تا که ماه من است....

 

[پایان]

به نوازشِ نسیم
بر شانه های عریانم،
بیدار می شود صبح در من ؛

در یادم عبور چهار فصل خاطره ،
بر تنم عمیقِ یک زخم
یادگار از ،
اندوه عصرِ مردی تنها ...
خون تپنده ی ثانیه ها
جاری در رگهای خیالم ؛