آموزشی مصیبت نویسنده بودن | حرف‌هایی از نیکلای آستروفسکی

[-pariya-]

الهام، در جریان کار پیش می‎آید. نویسنده باید صمیمانه همچون دیگر سازندگان کار کند. زیرا کار، شفای هرگونه بیماری است. آن‌گاه که آدمی احساس کرد شوق کار را از دست داده است، باید نگران حالش بود.

 

[-pariya-]

آدم خودخواه، آسان از پا درمی‌آید. او در خود و برای خود زندگی می‌کند و آن‌گاه که «خودش» آزار دید دیگر مفهومی در زندگی نمی‌یابد. اما آن که را که تنها برای خود زندگی نمی‌کند آسان نمی‌توان از پا انداخت. برای کشتنش مجبوری تمام دور و برش را بکشی، تمام زندگی را نابود کنی.

 

[-pariya-]

شاعری که رنجور آه می‌کشد و در جست‌وجوی چیزی برای نوشتن است -و تازه آن‌گاه که یافت از سر بدحالی نمی‌تواند به روی کاغذ بیاورد- آدم حقیری است. چنین حقیر نباش، کارت را بکن، بهبود خواهی یافت.

 

[-pariya-]

مصیبت یک نویسنده آن زمان است که اندیشه‌های بکر و خلاقش از نوک خامه می‌گریزد؛ آن زمان است که قلبش شعله‌ور است، اما آنچه به روی کاغذ می‌آورد از ناتوانی حکایت دارد.

 

[-pariya-]

چه بسیارند نویسنده‌هایی که با یک کار خوب، کار را رها کرده‌اند و به‌تماشا نشسته‌اند. زندگی در گذر است. زندگی درجاماندن را نمی‌بخشاید. زندگی، این چنین نویسنده‌ها را پشت سر می‌گذارد. این مصیبت، آنان را بس…