دلنوشته [میرای خیال] اثر •MoonLyra کاربر انجمن رمان بوک•

[MoonLyra]

اصلا مهم نیست که قبلا مُرده‌ای!
"او" اگر بخواهد، می‌تواند استخوان‌‎های پوسیده‌ات را برای به آتش‌کشیدنشان، دوباره سرهم کند.
نیازی نیست که برای به بند کشیدنت دامی پهن کند؛ کافی‌ست مقابلت ظاهر شود تا تو با پای خودت به سویش قدم برداری؛ و این همان چیزی است که تو او را "حسرت" صدا می‌کنی.​

 

[MoonLyra]

این وهم تاریکی که به وجودم هجوم آورده و مرا در خویش می‌بلعد، هر روز به تو شبیه‌تر می‌شود؛ و من را در دوراهی فرار از او یا به آغوش‌کشیدن تو، اسیر می‌کند.
این‌که وهم تو را بیشتر از تکه‌های باقی مانده از خودم دوست دارم، حقیقت تلخی‌ست که ناچارم هر روز در آیینه ببینم.​

 

[MoonLyra]

انتظار که به پایان برسد؛ یا می‌گذری و می‌روی؛
یا در همان خط پایان، به پایان خودت می‌رسی و بی‎‌صدا تمام می‌شوی.
نقطه‌ی پایان من اما، باتلاقی شده که هرچه هستم و بودم را آرام فرو می‌بلعد و حتی فرصت به انتها رسیدن هم، به من نمی‌دهد.
یک سراشیبی مهیب مدور، که بارها مرگ را مقابل چشمانم به تصویر می‌کشد؛ و هر بار آن را یک قدم نزدیک‌تر می‌آورد.​

 

[MoonLyra]

خیره شدن به آسمان شب،
در حصار ذهنم روزنی می‌گشاید که تمام آنچه از خودم رانده بودم، دوباره از آن رخنه می‌کنند.
در قعر این ورطه‌، آیینه‌ای به وسعت آسمان ایستاده که مرا با هرآنچه پشت سرم پنهان کرده‌ام رو به رو می‌کند؛
و این آیینه به بزرگ‌ترین هراسم بدل می‌شود؛ آنگونه که آسمان شب، مرا در هم می‌شکند.​

 

[MoonLyra]

اگر می‌شد مرگ را فراخواند، در یک عصر بارانی، شعر مورد علاقه‌ام را چندبار می‌خواندم؛ خاک روی صندلی رو‌به‌رویی را پاک می‌کردم و بعد با دمنوشی از گلبرگ‌های خشک‌شده‌ی باغچه‌ی خانه،
گلویم را گرم می‌کردم و با لبخندی گرم‌تر پنچره را می‌گشودم و منتظر می‌ماندم.
دوست عزیزم!
من آنقدر خسته نیستم که خودم به سوی تو بیایم، اما آنقدر هم زنده نیستم که از تو یاد نکنم!​

 

[MoonLyra]

برای رساندن آرزوهایم به آسمان، دیگر به باد سپردن قاصدک‌ها کافی نیست؛ نه که آسمان دورتر شده باشد یا قاصدک‌‌ها کوچک‌تر، آرزوهای من سنگین شده‌اند.
خاک زمان، گرد خستگی و غبار درد روی دوششان سنگینی کرده و آرام انتهای ذهنم ته‌نشین می‌شوند.​

 

[MoonLyra]

قدم‌های استوار شب که به شهر برسند، شیون ساعت‌های شکسته در گوش‌کوچه‌ها خواهد پیچید.
هنگامی که دیگران درهای خانه را به روی شب و تاریکی می‌بندند و هراسان می‌گریزند؛
کسی در دورترین خیابان شهر، آواز سر می‌دهد و قدم به قدم ردپایی محو را دنبال می‌کند.
دست‌های شب، آهسته از پاهای برهنه‌‌اش بالا می‌روند و در انگشت‌های سردش قلاب می‌شوند.
تنش، آرام هم‌رنگ شب می‌شود و دور نخواهد بود زمانی که، در تپش‌های بی‌صدای شب، محو شود.​

 

[MoonLyra]

مرور روزهای بودنت، درست شبیه نگه‌داشتن صیدی وحشی در قفسی درون قلبم است.
صیدی که می‌خروشد و می‌خراشد؛ چنگ می‌کشد و فغان‌کنان، پنجه‌هایش را به دورترین تکه‌های وجودم می‌رساند و ناگهان مقابل پایم پرتشان می‌کند و تا به خودم بیایم، اتاقم پر می‌شود از مرگ‌های کوچکی که تجربه کرده بودم و اکنون همه با‌هم آمده‌اند تا گریبانم را بگیرند.
اما، یک قدم مانده به آخرین نفسم، دستشان را از گلویم برمی‌دارند و خیره به اشک‌هایی که از چشم نافرمانم می‌چکند منتظر می‌مانند؛ منتظر که اشک‌هایم را پاک کنم، نفسی عمیق بکشم و دوباره دردها را فرو ببرم. منتظرند تا این بازی رنج‌آور را برایشان از نو، شروع کنم.​

 

[MoonLyra]

من از بودن اندوه تو، یا دردهایی که به‌جا گذاشته‌ای نگران نیستم!
بیم من از روزیست که این‌ها، تنها یادگارانت هم مرا ترک کنند؛ و می‌دانم که آن روز، درست همزمان با روزی می‌شود که قرار است روحم را در صفحه‌ی یکی مانده به آخر کتاب شعر روی تاقچه گم کنم.​

 

[MoonLyra]

سر انگشتانت که به دستم خورد، شور عجیبی زیر پوستم دوید، در رگم جاری شد و به گرمی از چشمانم چکید.
شورشی مصلحانه در بندبند وجودم در گرفت و در سرم ناقوس جنگ پیچید؛ جنگ خواستن و نداشتنت؛ جنگ بودن و نماندنت.
تو، سرابی شکوهمند که اگر یک قدم دیگر به سمتت می‌آمدم محو می‌شدی و من، مسافری که تنها یک قدم مانده بود، عطش جانش را بگیرد.
کوتاه بگویم، این یک قدم فاصله‌ی مرگ بود تا مرگ!
پس از آن روزها، هنوز هم شور حضورت در رگانم می‌جوشد، اما به چشمانم که می‌رسد، حلقه می‌زند ولی نمی‌چکد؛
و این‌گونه شد که پس از تو، همه چیز را تار می‌بینم.​