مجموعه اشعار نعمت الله ولی

[mobina01]

مجموعه اشعار نعمت الله ولی
[ مدیر تالار شعر]
​

 

[mobina01]

عمریست تا دل من با بیدلان نشسته
خوش گوشه ای گرفته در کنج جان نشسته

رندی حیات جاوید یابد که از سر ذوق
مستانه در خرابات خوش با مغان نشسته

سلطان عشق بنشست برتخت دل چو شاهی
تختی چنین که دیده شاهی چنان نشسته

خوش بلبلی است جانم کاندر هوای جانان
نالد به ذوق دایم در گلستان نشسته

گر عاشقی ز خود جو معشوق خویشتن را
زیرا که او همیشه با عاشقان نشسته

بر گرد قطب یاران پرگاروار گردند
سرگشته در کناره او در میان نشسته

رندی چو نعمت الله جوئی ولی نیابی
برخاسته ز عالم بی خان و مان نشسته

 

[mobina01]

دل مغز حقیقت است تن پوست ببین
در کسوت روح صورت دوست ببین

هر ذره که او نشان هستی دارد
یا سایهٔ نور اوست یا اوست ببین

 

[mobina01]

از خود بگذر نور خدا را بطلب
در بحر درآ و عین ما را بطلب

سلطان سراپردهٔ توحید بجو
از دُردی درد دل دوا را بطلب

 

[mobina01]

بردار ز پیش پردهٔ خود بینی
زین سان که تویی اگر کنی خود بینی

ابلیس سزای خود ز خود بینی دید
تو نیز مکن و گر کنی خود بینی

 

[mobina01]

در خلوت دل یار نهان می ‌بینم
پیداست به علم او روان می ‌بینم

ازدیدهٔ کور روشنائی مطلب
عینی است عین و من عیان می‌ بینم

 

[mobina01]

چون یوسف باد در چمن می آید
بوئی ز زلیخا سوی من می آید

یعقوب دلم نعره زنان می گوید
فریاد که بوی پیرهن می آید

 

[mobina01]

اگر چنانچه بزرگی به شکل انسان است
شتر میان بزرگان هم از بزرگانست

در این مقام بزرگی به قدر قیمت نیست
قبول حضرت حق هر که شد بزرگ آن است

 

[mobina01]

ما به غیر از یار اول ک.س نمی گیریم یار
اختیار اولین نیک است کردیم اختیار

تن یکی داریم و در یک تن نمی باشد دو سر
دل یکی داریم و در یک دل نمی گنجد دو یار

 

[mobina01]

عمری به خیال تو گذاریم دگر
جان را به هوای تو سپاریم دگر

باز آ که به جان و دل همه مشتاقیم
بی تو نفسی صبر نداریم دگر