دلنوشته [نقاشی نیمه‌تمام] اثر •Nazi• کاربر انجمن رمان بوک.

[•Nazi•]

عنوان: نقاشی نیمه‌تمام
نویسنده: نازنین
ژانر: تراژدی
╎رصدخانه‌ی ادبی دوم╎
مقدمه:
می‌خواستم رنگ چشمانت را از لایه‌‌هایِ درخشان نور استخراج کنم. می‌خواستم خطِ لبخندت را به ظرافتِ تار موهایت، روی پهنه‌ٔ بوم بنشانم، اما تو… مثلِ قطره‌‌ای کوچک از رنگ، در میانِ انگشتانم لغزیدی و به سوی ابدیتی رفتی، که باید خیالِ بازگشتت به این بومِ خاک‌گرفته را، تا ابد در گورستان حسرت‌هایم دفن کنم؛ درست همان‌گونه که تن بی‌جانت را به آغوش سرد خاک سپردم... !​

 

[آریانا]

بسمه تعالی

عرض ادب و احترام خدمت دلنویس عزیز و ضمن تشکر بابت انتخاب "رمان بوک" برای انتشار آثار ارزشمندتان.
حتما پیش از آغاز نوشتن، تاپیک زیر را مطالعه کنید تا دچار مشکل نشوید:
[قوانین تایپ دلنوشته کاربران]
پس از بیست پست، در تاپیک زیر درخواست نقد شورا دهید:
[تاپیک جامع درخواست نقد دلنوشته]
بعد از ایجاد تاپیک نقدر شورا برای دلنوشته‌تان، می‌توانید در تاپیک زیر درخواست تگ بدهید:
[درخواست تگ دلنوشته | انجمن رمان‌بوک]
پس از گذاشتن بیست پست از دلنوشته، می‌توانید در تاپیک زیر برای آن درخواست جلد دهید:
[تاپیک جامع درخواست جلد دلنوشته و اشعار]
و انشاءالله پس از به پایان رسیدن دلنوشته‌تان، در تاپیک زیر اعلام کنید:
[اعلام پایان - دلنوشته کاربران]
دلنویسان عزیز، هرگونه سوالی دارید؛ می‌توانید در اینجا مطرح کنید:
[سوالات و مشکلات دلنویسان]

با آرزوی موفقیت برای شما،
[تیم مدیریت تالار ادبیات]​

 

[•Nazi•]

سکوت، همچون کوهی از سنگ، بر دوشم آوار شده و هر دَم را به دشواریِ جان‌کندن، تبدیل کرده است. قلم‌ها در مأمنِ خویش، خشکیده و جان سپرده‌اند؛ رگ‌های جوهر از رمق افتاده و حتی رنگ‌ها نیز از تماشای این پژمردگی، به فرجام رسیده‌اند. اکنون دیگر جانی برای خلقِ هیچ اثری باقی نمانده؛ چرا که همه‌چیز، یکسره، بوی نبودنِ تو را می‌دهد.​

 

[•Nazi•]

چشم می‌دوزم به آن خطوطِ ناقص که در عطشِ تکمیل، از شدتِ دردمندی زبان به استغاثه گشوده‌اند.
حالا آن چشمانی که، روزگاری همدمِ بی‌قراری‌هایم بودند، در میانه‌ی آن بومِ نیمه‌جان، غریب و سرگشته مانده‌اند. هر بار که می‌خواهم، با جامه‌ٔ فراموشی، این جراحتِ عمیق را بپوشانم و از پیشگاهِ خاطرات کنار بروم، این نقشِ نیمه‌کاره طنینِ شومِ نبودنت را در گوشم فریاد می‌زند.​

 

[•Nazi•]

گاهی به گمانِ پوچِ بازگشتنت قلم به دست می‌گیرم، تا این خلاء جان‌کاه را با رنگِ حضورِ تو پر کنم، اما می‌دانم که هیچ رنگی یارای جبرانِ این سیاهیِ ابدی را ندارد. وقتی زردفامِ غروب را بر روی بوم می‌کشم تا شاید گرمایِ حیات را به گلگونه‌ٔ رخسارت بازگردانم، قلم از اراده‌ام سرپیچی می‌کند و ردِ سرخِ خون‌مردگیِ خاطرات را بر سیمایت می‌نشاند! دریغا که این بومِ بی‌رحم، دیگر به خیالِ من تن نمی‌سپارد؛ او واقعیتِ تلخ فقدان را بهتر از هر آیینه و دیدگانی درک کرده است... .​