دلنوشته {نَجوای پِنهان} | اثر •آبی کاربر انجمن رمان بوک•

[آبـی؛]

تو را در دل آسمان دیدم، بی‌مرز و بی‌نقاب
هر ابر ردّی از تو داشت، بی‌باران و بی‌صدا
تو را در دل باد نوشتم، تا جاری شوی.
با هر وزش، تو را به خاک رساندم.
تو را در دل طبیعت، به حضور رساندم.​

 

[آبـی؛]

تو را در دل دل‌ها دیدم، بی‌چشم و بی‌تماشا
هر تپش، نام تو را زمزمه می‌کرد، بی‌اجبار و بی‌نقش
تو را در دل اشتیاق‌ها پروراندم، تا شکوفا شوی.
با هر نگاه، تو را به جان رساندم.
تو را در دل بی‌تابی، به آرامش رساندم.​

 

[آبـی؛]

و تو را در دلِ خودم دیدم، بی‌مرز و بی‌نام
هر لحظه، تو را نفس کشیدم، بی‌صدا و بی‌فاصله
تو را در دل بودنم نوشتم، تا جاودانه شوی.
با هر تپش، تو را به زندگی رساندم.
و هنوز در سایه‌سار نیامدنت، عاشقانه ایستاده‌ام...​

 

[آبـی؛]

با هر زمزمه
یادِ تو در دلم زنده می‌شود
ای یادِ آسمانی
آرامِ جانم باش.

پایان
۱۹:۱۰
۱۴۰۴.۰۶.۱۲​