آموزشی چگونه یک نمایشنامه را بخوانیم؟

[-pariya-]

همان طور که از زمان اولین خواندن متن – هم به صورت آگاهانه و هم ناخودآگاه – به نمایش فکر کرده اید؛ ایده های تازه شروع به ظاهر شدن می کنند. زمانی که داستان را تصور می کنید، به رنگ ها، بافت ها و تصاویر خاصی توجه کنید که در خیالتان به پرواز درآمده اند.

 

[-pariya-]

بگذارید ذهن شما به مقیاس فرم های بنیادین و اشکال انسانی ساکن در آن ها بیندیشد. اگر در نمایشنامه توصیف اندکی از فضا وجود دارد، محیط را به کمک تخیل خود بیان کنید. برای هر یک از صحنه ها، محیط ها، حالت ها، رنگ ها و بافت هایی که به ذهنتان می رسد یک فهرست تهیه کنید.

 

[-pariya-]

اسکیس بزنید و طراحی کنید. این آخرین فرصت شما برای گرفتن یک مشاوره رایگان پیش از آغاز حل مسئله و طراحی اشارات نمایش است. بی تردید دیگر فرصت خواندن آزادانه نمایشنامه را نخواهید داشت.

 

[-pariya-]

خواندن متن برای سومین بار

اکنون که زمینه ای قوی از نمایشنامه را در ذهن خود به وجود آورده اید، وقت آن است که با رویکردی تحلیلی، انتقادی و متمرکز با آن روبرو شوید. اگر می خواهید به منحنی بنیادین داستان نمایشنامه[1] دست یابید، باید کشف کنید کدام 3 صحنه یا حتی 3 صفحه متن، به تعریف داستان می پردازند؟

 

[-pariya-]

در این میان، به جاهایی فکر کنید که می توان از رسانه های دیجیتال به منظور پشتیبانی از این تعریف، کمک به روایت داستان، خلق یک شخصیت (شخصیت ها) یا جلوه های مبتنی بر متن یا لحظات خاص استفاده کرد. برای این منظور یادداشت برداری کنید. آیا در متن موضوعاتی وجود دارند که رسانه های دیجیتال بتوانند باعث برجسته کردن آن ها شوند یا می توان از آن ها برای تاکید بر زیر متن[2] اثر استفاده کرد؟

 

[-pariya-]

شخصیتها چگونه صحبت می کنند؟ آیا از شیوه ای منظوم برای بیان دیالوگ های خود بهره می برند؟ آیا در متن شخصیت یا شخصیت هایی با گویش دیگر وجود دارد؟ آیا با شخصیت هایی شوخ طبع یا بومی روبرو هستیم؟ روی صداهایی که می شنوید – هم از منظر کیفیت صدا و هم در راستای الگوهای گفتاری – متمرکز شوید. آیا این موضوع باعث نمی شود

 

[-pariya-]

به این فکر کنید چگونه یک شخصیت با استفاده از نوعی رسانه دیجیتال، تفسیر شده یا روی صحنه برود؟ این ایده ها چه تاثیری بر جهان نمایش می گذارند؟ آیا آن ها به هدایت شما در جهت های دیگری غیر از شخصیت پردازی کمک خواهند کرد؟

 

[-pariya-]

اگر نمایشنامه دارای صحنه های واضح و مشخص است، باید آن ها را به لحظات تبدیل کنید. هر لحظه تغییر صحنه را به مثابه ضربان خاص خود در کالبد نمایش در نظر گرفته که نیاز به توجه ویژه شما دارد.

 

[-pariya-]

از آنجا که طراحی صحنه به راحتی می تواند از جهان فیزیکی صحنه (شامل زمان و مقیاس) عبور کند، تغییر صحنه یا تغییر در زمان می تواند در زمره واسطه ای ترین لحظات نمایش به شمار آید. همواره در حال ارزیابی باشید: آیا این لحظات در دراماتورژی[3] کلی اثر جای می گیرند؟

 

[-pariya-]

اکنون باید از دیدگاهی مبتنی بر چگونگی تعامل طراحی صحنه با متن برخوردار شوید. برای این منظور باید بر زبان و تصویری که هر دو به طور مستقیم در کلمات و کنش های شخصیت ها وجود دارند و همچنین تصاویری که توسط نمایشنامه نویس تعریف شده تمرکز کنید.