یک رویکرد رواندرمانی هست به نام رواندرمانی مبتنی بر دلبستگی؛ این رویکرد میگه که ریشهی خیلی از مشکلات روانی و روابطی ما، در الگوهای دلبستگی کودکی و رابطه ما با والدین و مراقبان اولیهمون شکل گرفته.
این نظریهی جان بالبی هست که میگه: کودک از همان نوزادی نیاز فطری به ارتباط عاطفی امن با مراقب دارد. کیفیت این رابطه، الگوی روابط فرد در آینده را شکل میدهد.
کسانی که دلبستگی ناایمن و آشفته و ناایمن اجتنابی دارن که ریشهش از کودکی شکل گرفته، با این رویکرد میتونن الگوی رابطه ناسالمشون رو اصلاح کنن.
این درمان اینجوریه که روانشناس یا درمانگر با مراجع یک رابطه امن همدلی کردن، قابل اعتماد و پایدار و بدون قضاوت ایجاد میکنه تا مراجع تجربهی جدیدی از رابطه امن داشته باشه و تجربههای هیجانی اون شخص رو بازسازی میکنه. اینجوری مراجع یاد میگیره احساساتش پذیرفته میشه، ترک نمیشه، دوست داشته میشه.
و با این رواندرمانی میشه اختلالات اضطرابی، افسردگی، اختلال شخصیت مرزی، مشکلات زوجین، تروما و ptsd و مشکلات روابط بین فردی رو درمان کرد.
یعنی فقط با عشق ورزیدن و ساختن یک رابطه امن والدین با کودکان، جایی که بتونن احساس امنیت داشته باشن، میشه بسیاری از مشکلات در آینده جلوگیری کرد. اگه همه انسانها برای همدیگه آدم امنی باشن، شنونده باشن و دوست داشتن رو یاد گرفته باشن، آرامش خیلی بیشتر میشد. از خودمون شروع کنیم ;)
این نظریهی جان بالبی هست که میگه: کودک از همان نوزادی نیاز فطری به ارتباط عاطفی امن با مراقب دارد. کیفیت این رابطه، الگوی روابط فرد در آینده را شکل میدهد.
کسانی که دلبستگی ناایمن و آشفته و ناایمن اجتنابی دارن که ریشهش از کودکی شکل گرفته، با این رویکرد میتونن الگوی رابطه ناسالمشون رو اصلاح کنن.
این درمان اینجوریه که روانشناس یا درمانگر با مراجع یک رابطه امن همدلی کردن، قابل اعتماد و پایدار و بدون قضاوت ایجاد میکنه تا مراجع تجربهی جدیدی از رابطه امن داشته باشه و تجربههای هیجانی اون شخص رو بازسازی میکنه. اینجوری مراجع یاد میگیره احساساتش پذیرفته میشه، ترک نمیشه، دوست داشته میشه.
و با این رواندرمانی میشه اختلالات اضطرابی، افسردگی، اختلال شخصیت مرزی، مشکلات زوجین، تروما و ptsd و مشکلات روابط بین فردی رو درمان کرد.
یعنی فقط با عشق ورزیدن و ساختن یک رابطه امن والدین با کودکان، جایی که بتونن احساس امنیت داشته باشن، میشه بسیاری از مشکلات در آینده جلوگیری کرد. اگه همه انسانها برای همدیگه آدم امنی باشن، شنونده باشن و دوست داشتن رو یاد گرفته باشن، آرامش خیلی بیشتر میشد. از خودمون شروع کنیم ;)
