این آزمندی و جوششِ حالم سنگ‌ریزه‌های سخت و بی‌سروصدایی را در دلم ریخت و کرت و پیمانه‌ی صبرم را از درد و رنجی که از روی خشم، درونِ خود را می‌خراشید، پُر کرد و پس از همگی حرف‌ها از این فضیلتِ شرم‌آور دور شدم و همرا با عصبانیتی که این روزها مثل بختک در بالای سرم جولان می‌داد خیلی سریع به سوی خانه رهسپار شدم. آلدن در این حواشی رقت‌انگیز که بوی بُهت، مهبوتش کرده‌بود، دیوار غرورش را شکست و بی‌وقفه در پی‌ام دوید و بازویم را به دستش گرفت:​

- فقط واسه مدتی، یک یا دو سال! آنیلا فاصله به معنای جدایی نیست!​

طی همین حرفش بود که خشم از نوک انگشتان پاهایم سر به فلک کشید و مختصری از آن نیز در آب دهانم ملق زد و خودش را مثل جویی در ته گلویم به جریان انداخت و نسخه‌ی این بختِ غمگین را با حروفی برجسته بر روی قلبِ مچاله‌ام نوشت و رنگ سبز درختان اطراف را برایم بی‌معنی کرد. شاید اصلاً این به معنا‌ی یک حزن بود که پله‌های رو به خوشی‌اش را ویران کرده تا هرگزهرگز به آن نرسم. لذا به این باور رسیدم که او تصمیمش را گرفته‌است و فقط قدرت گفتنش را نداشته یا حداقل در بیان آن به عمد تعلل می‌کرده‌ است. پیش از صعود این قیافه‌ی حق‌ به جانبی‌اش، تردیدی را مثل یک بند بر گردنش انداختم تا انزجار و تنفرم را از این تصمیم یک‌رأی و ناعادلانه‌اش ابراز کنم. به‌ خاطر حفاظت از این احساسم، بازویم را از او رها ساختم و بالأخره خود را از این گرفتاری که روحِ مرگ را به دنبالم می‌تاخت، خلاص کردم و پرسیدم:​

- مادرت چی؟! اون به معنای جدایی نیست؟! حتماً اون این پیشنهاد رو بهت داده! ​

چشم‌های انباشته به اشکم را با ناتوانایی در چشمش کج کردم و هق‌هقی که از سر استیصال نفسم را می‌لرزاند، تا آخر این ثانیه‌ها حبس کردم و ادامه دادم: ​

- من دارم سعی می‌کنم هر چیزی که بین من‌وتو مانع‌ست رو بردارم، اما تو!​

پرسشم ناخواسته و به عمد باعث انزجار در آلدن شد و طوری به او برخورد که سعی نمود با این تندخویی مرا قانع کند و مردانگی‌اش را گواه گیرد که خود باعث‌‌وبانی تمام کارها و نقشه‌هایش است: ​

- این تصمیمیه که خودم گرفتم و به هیچ کسی هم ربطی نداره، حتی مادرم و حتماً هم عملیش می‌کنم!​

و اینگونه شد که خیلی بی‌باک و نترس مُهر تصمیمش بر روانم زد و مرا این چنین از ضمیر و باطن خود برای چندسالی دور کرد. قوتی را که اکنون از من تحلیل کرده‌بود را با حال عجیبم سرپا نگه داشتم و با آهی تمسخرآمیز از خاری‌ بی‌پناهم در مقابل مرد آینده‌‌ام، پشتیبانی گرفتم: ​

- باشه آقای ترکو حتماً عملیش کن، خدانگهدارت باشه! ​