نگاهم چند لحظه روی چارچوب آشپزخونه موند. توی سرم برای ثانیه‌ای احتمالات رو بررسی کردم. آشپرخونه یکی از جاهاییه که به طور پیش‌فرض بیشترین سلاح‌ها رو داره. هنوز هیچ ایده‌ای در مورد مهارت و سبک مبارزه‌ش نداشتم و نمی‌دونستم مبارزه باهاش چقدر آسون یا سخت می‌تونه باشه.
نیم نگاه نامحسوسی به لیلا انداختم. زن‌ها سرعت و چابکی بیشتری نسبت به مردها داشتن، ولی نمی‌دونستم که آیا بالا رفتن سن از تواناییش کم کرده یا نه! فعلاً وقت مناسبی برای درگیری نبود، ولی باید آماده می‌بودم. از فکر خارج شدم و از روی صندلی بلند شدم:
- حتماً.
با قدم‌هایی آروم وارد آشپزخونه شدم و اطراف رو بررسی کردم. فضای کوچیکی بود و سینک فلزی، کابینت‌های قدیمی و پنجره‌ای که بارون هنوز آروم به شیشه‌ش می‌خورد، باعث می‌شد برای مقابله با هم محدودیت داشته باشیم.
مرد پشت به من وایستاده‌بود. شیر آب باز بود و دست‌هاش رو می‌شست. بدون اینکه برگرده گفت:
- لطفاً لیوان‌ها رو از کابینت بالا بده.
نگاهم به کابینت رفت و بعد دوباره روی مرد نشست. اگه واقعاً لیوان می‌خواست، خودش به اون کابینت نزدیک‌تر بود. دستم رو بالا بردم و در کابینت رو باز کردم. سه تا لیوان داخلش بود، دقیقاً به تعداد افراد توی قاب عکس روی دیوار!
- کدوم؟
شیر آب رو بست و به‌سمتم برگشت:
- هر سه‌تا!
توی دستم گرفتمشون، قدمی جلو رفتم و روی کابینت گذاشتم. سنگینی نگاهش رو حس می‌کردم؛ مطمئن بودم که داشت من رو بررسی می‌کرد. فاصله‌مون کمتر از یه متر بود و اگه مشت می‌زد، می‌تونست غافلگیرم بکنه.
چرخیدم و روبه‌روش قرار گرفتم. ریش شیش روزش نامرتب نبود. نگاهم رو پایین‌تر آوردم. روی مچ دست راستش، رد خیلی کم‌رنگی از سوختگی تازه دیده می‌شد.
لیوان رو برداشت و لبخند محوی زد:
- ممنون.
واکنشی نشون ندادم. می‌دونستم که اون هم اهمیتی نمیده. هر دومون منتظر اشتباه نفر مقابل بودیم یا خونه رو به یه صحنه از جنگ تبدیل کنیم. سوالش باعث شد جا بخورم، ولی توی این سال‌ها یاد گرفته‌بودم که احساساتم رو توی بدنم نگه دارم و نذارم روی صورت و رفتارم منعکس بشه:
- تا حالا همدیگه رو ندیده بودیم، درسته؟
سؤالش در ظاهر ساده بود، ولی هر جواب می‌تونست یه حرکت اشتباه باشه. با اطمینان توی چشم‌هاش نگاه کردم:
- فکر نکنم.
بهزاد: منم همین فکر رو می‌کنم؛ فقط یه لحظه حس کردم قیافه‌ت آشناست.
بدون پلک زدن، به هم خیره شده‌بودیم. توی چشم‌هاش دنبال چیزی گشتم، ولی مشخص بود که آموزش‌هایی که دیده، باعث شده بتونه به خوبی همه‌چیز رو پنهون کنه. بی‌تفاوت شونه بالا انداختم.
- شاید توی اداره همدیگه رو دیدیم!
سرش رو تکون داد:
- شاید!
همون لحظه نگاهم افتاد به انگشت اشاره‌ی دست چپش؛ حلقه‌ی نقره‌ای که توی عکس هم بود، اما حالا یه چیز فرق داشت. روی حلقه‌ی نقره، خراش عمیقی افتاده‌بود. اون خراش توی عکس وجود نداشت. کنجکاو بودم دلیلش رو بدونم.
تمام جزئیاتی که از بهزاد دیده‌بودم، بهم ثابت می‌کرد که این مرد قطعاً با مردم عادی توی خیابون فرق داره؛ این زوج باید چیزهای جالبی برای گفتن داشته باشن!

دستش رو مشت کرد؛ انگار فهمیده‌بود که زیادی به حلقه خیره شدم. بدون مقدمه گفت:
- اگه جای تو بودم، هیچ‌وقت بیشتر از پنج ثانیه به دست یه آدم نگاه نمی‌کردم.
بدنم تکون نخورد، اما مغزم دوباره شروع به کنکاش کرد. اگه من می‌دونستم که اون طرز استفاده از اسلحه رو بلده، پس اون هم قطعاً در مورد من شک کرده‌بود؛ هر سه‌تامون می‌دونستیم که چیزی که لیلا گفته‌بود، چیزی جز یه بهونه‌ی ناشیانه نبود.
این مرد برای مقابله با کسی با آموزش‌های من آماده شده‌بود و الان فقط داشت شرایط رو می‌سنجید.
چشمم رو از حلقه‌ش گرفتم. انگار اصلاً متوجه حرفش نشده باشم، خیلی معمولی گفتم:
- عادت بدیه.
بهزاد چند لحظه نگاهم کرد. بعد لیوان‌ها رو برداشت و از کنارم رد شد.
- عادت‌های بد معمولاً عمر آدم رو کوتاه می‌کنن.
جلوی سماور وایستاد و لیوان‌ها رو با چای پر کرد. بدون حرف دیگه‌ای، از آشپزخونه بیرون رفت. چند ثانیه همون‌جا وایستادم.
تیک‌تیک آبی که از شیر آب چکه می‌کرد، توی سرم تکرار می‌شد. هر قطره، انگار داشت بهم فرصت فکر کردن می‌داد.
اون حلقه رو عمداً جلوی چشمم نگه داشته‌بود یا واقعاً تصادفی دیده بودمش؟ هیچ‌کدوم رو نمی‌شد ثابت کرد و حتی نمی‌دونستم چرا باید این کار رو بکنه!
مشتم رو چند بار باز و بسته کردم. این کار بهم کمک می‌کرد که تمرکزم رو به دست بیارم.
از آشپزخونه خارج شدم. وقتی وارد پذیرایی شدم، بهزاد کتش رو روی پشتی صندلی انداخته‌بود. این اولین حرکت طبیعی‌ای بود که از لحظه‌ی ورودش انجام داده‌بود.
لیلا به سه‌تا لیوان چای روی میز نگاه می‌کرد و کنار شوهرش نشسته‌بود.
بخار آرومی از فنجون‌ها بالا می‌رفت. بهزاد یکی از فنجون‌ها رو برداشت، اما ازش نخورد؛ فقط توی دستش نگهش داشت:
- لیلا می‌گفت دنبال یه پرونده‌ای.
سرم رو به نشونه‌ی تأیید تکون دادم:
- آره.
- چه پرونده‌ای؟
فنجون رو برداشتم.
- چندتا سند قدیمی.
- مربوط به کجا؟
یه جرعه‌ی کوتاه از چای خوردم.
- اداره‌ی ثبت.
بهزاد لبخند زد:
- عجیبه.
- چی؟
بهزاد: اداره‌ی ثبت معمولاً کسی رو برای همچین کار پیش پا افتاده‌ای حضوری نمی‌فرسته. فنجون رو روی نعلبکی گذاشتم:
- معمولاً نه.
- پس این بار چرا فرستاده؟
جواب توی سرم ساخته شده‌بود، ولی بدون حرف بهش خیره شدم. دوست داشتم ببینم چقدر کنجکاوه. در حالی‌که لبخند روی لبم بود، ثانیه‌ها رو توی سرم شمردم. پنج ثانیه گذشت و لبخندش همون‌طور روی صورتش مونده‌بود.
بالأخره گفتم:
- احتمالاً رئیس من حوصله‌ی کاغذبازی نداشته. وقتی عضو یه سازمان نباشی، کارهایی که انجام میدن برات عجیب به‌نظر میاد.
لب‌های بهزاد کوتاه خندیدن، اما چشم‌هاش همچنان سرد و آماده حمله باقی موندن.
همه‌ی افراد دور این میز، می‌دونستن که از وقتی وارد این خونه شده‌بودم، حتی یه سؤال هم از روی کنجکاوی نبود. اون‌ها داشتن سعی می‌کردن که تصویری از من توی سرشون بسازن؛ درست همون کاری که من با اون‌ها می‌کردم.

لیلا آروم بشقاب کوچیکی از شیرینی رو وسط میز گذاشت. بهزاد بدون این‌که به شیرینی‌ها نگاه کنه، گفت:
- بردار.
یه شیرینی برداشتم. به محض این‌که نوک انگشتم به شیرینی خورد، نگاه خیلی کوتاهی بین زن و مرد رد و بدل شد. کمتر از یه پلک زدن بود، اما علامتی که توش بود رو متوجه شدم. خوبه؛ پس می‌خواستن از هوش برم!
شیرینی رو بدون این‌که ازش گاز بزنم، توی دستم نگه داشتم. لبخند خیلی کم‌رنگ و سردی روی لب بهزاد نشست.
حالا می‌فهمیدم که این مأموریت اصلاً درباره‌ی پیدا کردن این مرد نیست؛ این دو نفر از لحظه‌ای که وارد خونه شده‌بودم، داشتن من رو ارزیابی می‌کردن. هرچند هنوز دلیل و هدف این کار رو نفهمیده‌بودم.
با انگشت‌هام فشار کمی به شیرینی وارد کردم، اما باز هم نخورم. هردوتاشون نگاهی به دستم انداختن، ولی چیزی نگفتن.
بهزاد بالأخره اولین جرعه‌ی چایش رو نوشید. به بخار جلوی صورتش نگاهی انداخت و گفت:
- لیلا... !
زن سرش رو بلند کرد.
- اون پرونده رو بیار.
پرونده؟ نمی‌دونستم راجع‌به چی صحبت می‌کنن. نگاهم حتی برای لحظه‌ای تغییر نکرد، اما ذهنم همون کلمه رو نگه داشت؛ انگار هر لحظه سؤال‌های بیشتری برای جواب دادن پیدا می‌شد.
لیلا از جاش بلند شد. به‌سمت همون اتاقی که چند دقیقه‌ی پیش توی اون بودیم، رفت. در حالی‌که نگاهم به بهزاد بود، روی صداها تمرکز کردم. صدای باز شدن کشو اومد؛ چند ثانیه بعد، لیلا دوباره برگشت.
پوشه‌ی قهوه‌ای‌رنگی که دستش بود رو جلوی بهزاد گذاشت. بهزاد بازش نکرد، فقط با دو انگشت، آروم به‌طرف من هلش داد.
- برای همین اومدی، مگه نه؟
نگاهم روی پوشه‌ی معمولی و بدون مهر ثابت موند. دستم رو جلو نبردم:
- مطمئن نیستم همینه یا نه! باید چکش کنم.
لبخندی که زد، باعث شد خط لبخندش واضح‌تر بشه. از همون ثانیه‌ی اول، نقش یه مرد خوش‌رو رو بازی می‌کرد:
- پس بازش کن.
بدون این‌که تکون بخورم، لبخندش رو با نگاه بی‌تفاوتم جواب دادم. سرم رو چرخوندم و لیلا رو خطاب قرار دادم:
- فکر نکنم خانواده رو در جریان مدارک کاری قرار دادن، چندان حرفه‌ای باشه!
بهزاد، بدون اینکه نگاهش رو ازم بگیره، گفت:
- جالبه.
مردمک چشم‌هام روی صورتش قفل شدن. روی مبل جابه‌جا شد و ادامه داد:
- از لحظه‌ای که وارد این خونه شدی، حتی یه بار هم چیزی رو که جلوت گذاشتیم، برنداشتی.
با انگشت روی پوشه ضربه‌ی آرومی زد:
- چای، شیرینی و حالا هم پرونده!
لبخندش عمیق‌تر شد:
- یا خیلی محتاطی، یا از قبل یاد گرفتی چی رو از چه کسی بگیری.
همون لحظه، صدای زنگ تلفن داخل خونه بلند شد. هر سه‌تامون به سمت صدا برگشتیم و به تلفن رومیزی قدیمی نگاه کردیم.
لیلا اولین نفری بود که رنگش پرید. حالت صورتش برعکس دفعه‌ی قبل بود؛ انگار این دفعه خبری از نقش بازی کردن نبود.
بهزاد برای اولین بار از وقتی دیده بودمش، اخم کرد. آروم زیر لب گفت:
- کسی قرار بود زنگ بزنه؟
لیلا سرش رو به نشونه‌ی نه تکون داد. زنگ دوباره به صدا دراومد. بهزاد بلند شد، اما قبل از اینکه به‌سمت تلفن بره، نگاهم کرد. مطمئن شدم که این تماس، جزو برنامه‌شون نبوده.

زنگ، برای سومین بار به صدا دراومد، ولی باز هم هیچ‌ک.س حرکت نکرد. به عنوان مهمون اهمیتی به این قضیه نمی‌دادم و ترجیح می‌دادم سرجام بمونم، ولی به عنوان سانیار دوست داشتم از سرجام بلند بشم و تلفن رو جواب بدم.
بهزاد چند ثانیه فقط به تلفن خیره موند، بعد انگار تصمیمش رو گرفت. به‌سمت تلفن رفت و آروم گوشی رو برداشت. چیزی نگفت، چند لحظه فقط گوش داد. صورتش هیچ تغییری نکرد. ابروم رو بالا انداختم. آدم‌ها وقتی خبر بد می‌شنون، ناخودآگاه چیزی از خودشون بروز میدن؛ انقباض فک، جمع شدن مردمک، حتی تغییر ریتم نفس. اگه خوشحال بشن لبخند میزنن، ولی بهزاد بدون هیچ واکنشی فقط گوش می‌داد.
خیلی کوتاه گفت:
ـ متوجه شدم.
گوشی رو گذاشت. لیلا همچنان که روی مبل نشسته‌بود، پرسید:
ـ چی شده؟
بهزاد نگاهش رو از تلفن برنداشت. شدیداً غرق فکر بود.
ـ باید برم.
لیلا اخم کرد و روی مبل جابه‌جا شد.
ـ الان؟
ـ همین الان.
بهزاد به‌سمتم چرخید. دوباره همون لبخند مودب و بی‌روحش برگشته‌بود.
ـ ظاهراً امشب نمی‌تونم میزبان خوبی باشم.
شونه‌ای بالا انداختم.
ـ پیش میاد.
کتش مشکی‌رنگش رو از روی صندلی برداشت و پوشید؛ قبل از بستن دکمه و در حالی‌که دستش هنوز روی کتش بود، مستقیم توی چشم‌هام نگاه کرد.
ـ آقای رادمنش، امیدوارم دوباره هم‌دیگه رو ببینیم.
روی لحنش تمرکز کردم؛ بیشتر شبیه وعده بود تا خداحافظی. سرم رو تکون دادم و لبخندش رو جواب دادم:
ـ دنیا کوچیکه؛ من هم امیدوارم دوباره هم‌دیگه رو ببینیم.
با لحنی تیز جواب داد:
- از چیزی که فکر می‌کنی کوچیک‌تره.
از کنارم رد شد. بوی همون باروت محو دوباره به مشامم خورد. جلوی لیلا قرار گرفت و بوسه‌ای روی گونه‌ش کاشت. لیلا خیلی نامحسوس سرش رو عقب کشید و بهزاد هم تلاشی برای ابراز علاقه نکرد. توی ذهنم پورخند زدم؛ احساساتشون شبیه زوج‌های عاشق نبود.
دوباره کمرش رو صاف کرد و بدون حرف، به‌سمت در رفت. دستش رو دراز کرد و در واحد باز شد. زیر نگاهم که در حال بدرقه‌ش بود، قدم‌هاش توی راهرو دور شد. تا زمانی که آرام‌بند در رو نبست، نگاهم رو ازش نگرفتم. سرم رو تکون دادم و با صدای خشی‌خشی که شنیدم، صورتم رو به‌طرف لیلا چرخوندم. سکوت تمام خونه رو گرفت و لیلا سر جاش وایستاده‌بود.
مردمک چشم.هام روی اجزای صورتش حرکت کردن؛ دیگه نقش بازی نمی‌کرد. خستگی از صورتش می‌بارید.
زمزمه کرد:
ـ بالأخره رفت.
مطمئن بودم که این جمله برای من گفته نشد؛ انگار به خودش خبر داده‌بود. چند ثانیه گذشت، بعد بدون این‌که نگاهم کنه، آروم گفت:
ـ حالا می‌تونیم درباره‌ی دلیلی که واقعاً اومدی حرف بزنیم.
پوزخندی زدم ولی ابروهام حتی تکون هم نخوردن، چون یه مشکل وجود داشت. من خودم هم هنوز نمی‌دونستم دلیل واقعی اومدنم به اینجا چیه.