دلم می‌خواست دستم را به قلبم برسانم و فشارش بدهم، اما عمه می‌فهمید و نقشه‌هایم خراب می‌شد. بی‌حرف به سمت سالن برگشتم که سرم گیج رفت، ایستادم. سالن‌ کوچک خانه‌ی عمه به دور سرم می‌چرخید. مبلمان زیبای سفیدِ مینیمالش در هوا معلق بودند! چشمانم را بازوبسته کردم و از دیوار نگه داشتم. با کمک دیوار به سمت اتاقم رفتم. حواسم بود که به عتیقه‌های تزئینی و شیک عمه برخورد نکنم. گاهی به‌خاطر دیوارکوب‌های مینیمالش از دیوار جدا می‌شدم. سالن کوچک پیش چشمانم شبیه راهروی طویل دیده‌ می‌شد، هرچقدر راه می‌رفتم به در اتاق نمی‌رسیدم، بالا‌‌ٔخره به در اتاق سفیدرنگ خودم رسیدم. نگاهی به در اتاق روژان انداختم، بسته‌بود. روی در نوشته بود: «ساکت باشین، درحال درس‌خواندن» درس! چقدر دلم برای کلاس درس و کتاب‌هایم تنگ شده‌بود. روژان من را یاد خودم می‌انداخت، وقتی درس می‌خواند، حتی ده‌ساعت هم از اتاقش بیرون نمی‌آمد. نگاهم را به اتاق الیزا دادم، اما الیزا بیشتر دنبال قروفرش بود تا درس‌خواندن. رابطه‌شان مرا یاد رابطه من و نگین می‌انداخت. حقیقت جلوی چشم‌هایم نقش بست. هیچ‌وقت دیگر نمی‌توانستم یک زندگی عادی داشته‌ باشم. نه نگینی بود و نه من آدم سابق بودم. حس کردم معده‌ی خالیم دارد بالا می‌آید، در اتاق را باز کردم و با سرعت به سمت دست‌شویی دویدم. هیچی نریخت، فقط کف بود که از دهانم خارج می‌شد. گوشه‌ی در دست‌شویی نشستم و به آن تکیه‌ دادم. امیدوارم عمه مرا ببخشد، اما دیگر نمی‌توانم با این حس خشم و عذاب‌وجدان زندگی کنم. با این حس سربار بودن، این حس لعنتی که هردقیقه که من جلوی چشم عمه هستم و هیچ‌وقت فراموش نمی‌کند که چطور تنها برادرش را از دست داده‌است. اتاق صورتی و سفیدی که عمه معتقد بود، رنگ‌های شاد برای روحیه‌ام خوب است، حالا مانند تخته‌ی مارپیچ هیپنوتیزم همه‌ی رنگ‌هایش در هم ماسیده‌بودند و می‌چرخید. چشمانم لوچ شده‌بودند و کف از دهانم بی‌وقفه خارج می‌شد. کم‌کم رنگ‌ها رو به سیاهی رفتند و چشمانم بسته شدند.
همه‌جا سفید بود، مه نمی‌گذاشت که جایی را ببینم.
- فسقلی؟
با لبخند به عقب برگشتم، صدای نگین بود او فقط مرا فسقلی صدا می‌زد. دنبالش گشتم، اما در مه اطراف دیده‌ نمی‌شد. صدای خنده‌های ریز و نخودیش آمد از آن‌ها که دندان‌های خرگوشی زیبایش را به رخ می‌کشیدند. قلبم برای دیدنش بی‌تابی می‌کرد. دستی بر روی شانه‌ام نشست، سرم را با لبخند چرخاندم، اما لبخندم جایش را به جیغ گوش‌خراشی داد. یک جسم سوخته که به سختی می‌شد گفت کی هست به من نگاه می‌کرد. تمام پوست صورتش سوخته‌بود و رگه‌هایی از قرمزی‌های خون از آن بیرون زده‌بودند. لب‌های بدون گوشت و ملتهبش تکان خوردند و گفت:
- تو این بلا رو سر من آوردی، تو باید بمیری! تو باعث مرگ ما شدی!
صدا در سرم زیادوزیادتر می‌شد و فشار دستش بر شانه‌ام زیاد شد و باعث شد با گریه زانو بزنم و چشم‌هایم را ببندم. با سوزش دستم چشمانم را باز کردم، خبری از آن جسم سوخته نبود‌؛ به‌جایش عمه بالای سرم بود و با چشم‌های خیس و قرمز نگاهم می‌کرد. ماسک اکسیژن را پایین کشیدم و با ناباوری لب زدم:
- من نمردم؟!
خشم مانند زلزله بدنم را لرزاند. ماسک اکسیژن را از سرم درآوردم و قبل از این‌که عمه دستم را بگیرد به گوشه‌ی اتاق پرتابش کردم.
- چرا نجاتم دادین، باید می‌ذاشتین بمیرم! من لیاقت زنده موندن رو ندارم!

صورتم را چنگ انداختم و موهایم را می‌کشیدم، نه دست‌های عمه نه التماس‌هایش را نه می‌دیدم نه حس می‌کردم. حبابی در سرم به وجود آمده‌بود که اجازه نمی‌داد متوقف بشوم. بدنم به شدت بر روی تخت بالا و پایین می‌پرید و تخت را تکان می‌داد. کف از دهانم می‌چکید و دست‌هایم در روی هوا چنگ می‌شد و دست‌وپا می‌زدم. لحظه‌ای زیر ناخن‌هایم خیس شد و از هوش رفتم.
***
حتی رویش را نداشتم که در روی عمه نگاه کنم، جای چنگ‌زدگی بزرگ روی گونه‌اش مانند خار در چشمم می‌رفت. لبخندی که هنوز روی لب‌هایش بود، حس عذابم را بیشتر می‌کرد. دستی جلوی صورتم تکان خورد. نگاهم را به سورنا روان‌شناسم دادم.
- امروز حالت چطوره؟
عمه از روی مبل بلند شد و گفت:
- من بیرون منتظر می‌مونم.
به دستکش‌های دستم خیره‌ ماندم، دستکش‌ها را در دستم کرده‌بودند تا دیگر نتوانم پوست مچ‌دستم را بخراشم‌. احساس خفگی می‌کردم. امروز حالم چطور است؟! مثل دیروز، مثل این پنج‌ماه احساس مرگ داشتم، اما فقط احساسش را داشتم. چی‌میشد واقعاً می‌مردم و راحت می‌شدم؛ جدی راحت می‌شدم؟!
- دوست‌داری درمورد رضا حرف بزنیم؟
خون در صورتم دوید و قلبم ایستاد، رضا! اسمی که فکر و حتی آوردن اسمش را ممنوع کرده‌بودم. دستانم را مشت کردم و محکم به میز جلو کوباندم، غیرارادی بود! واکنش اعصابم بود که از بالا آمدن خاطرات تحریک شده‌بود. چهره‌اش مانند پرتره‌ای جلوی چشمانم نقش بست. چقدر ذات بر روی چهره‌ی یک آدم تأثیر دارد؛ انگار یک دیو را می‌نگریستم. چهره زشت و کریه‌اش که می‌خندید و به من گل می‌داد.
- نسیم؟ می‌خوام با خودم جایی ببرمت!
چند دقیقه بود که با دست مشت شده، در چشمانش خیره بودم؟! انگار او را نمی‌دیدم. پلکی زدم و گفتم:
- کجا؟
خندید و دستش را بالای ابروی چپش کشید و با پیروزی گفت:
- پس حرف زدن بلدی!
خیلی وقت بود که به جایی نرفته‌بودم، عمه می‌ترسید که به خودم آسیب برسانم. شیفتی حتی شب‌ها هم بالای سرم می‌ماندند. حتی روان‌شناسم را هم به خانه می‌آوردند.
- سوپرایزه! میرم از عمه‌ت اجازه بگیرم.
بلند شد و رفت. یعنی چندنفر دیگر را به سرنوشت من دچار کرده‌بودند؟! چندنفر زنده‌زنده سوخته‌اند؟! دستکش‌ها مزاحم خاراندن دستم می‌شدند. سورنا داخل آمد.
- اجازه داد. هوای بیرون سرده لباس گرم بپوش بریم.
بین بلند شدن و درجای ماندن گیر کرده‌بودم که عمه وارد شد.
- پاشو خوشگله عمه، من به سورنا اعتماد دارم.
بدن که نه! یک تکه استخوانی که از من مانده‌بود را از روی مبل جدا کردم و با سستی قدم برداشتم که سورنا دستش را جلو آورد، خودم را عقب کشیدم.
- بهم دست نزن!
دستش را عقب کشید و تند گفت:
- معذرت می‌خوام!
نفس داغم را تخلیه کردم و دستم را برای عمه که داشت نزدیک می‌شد، بالا آوردم و گفتم:
- می‌تونم!
آب دهنم را با بغض قورت دادم و چشمانم را گشاد کردم و راه افتادم. به سختی لباس‌های گرم را تن کردم.
سورنا جلوی ماشینی که حتی اسمش را نمی‌دانستم، ایستاده بود.
- اول یه قولی بهم بده؟!

نگاه خالیم را به صورتش دوختم. پوست سفیدش در سرما قرمز شده‌بود و چشمان آبیش با شک در چهره‌ام در گردش بود.
- اگه آروم گرفتی و تأثیر داشت، باید به درمانت کمک کنی؟!
این زخم مگر آرام می‌گرفت؟ مرگ فقط برای من راه‌حل بود! با مکث سرتکان دادم. لبخند زد و در ماشین را باز کرد. حتی منظره‌ی زیبای شهر گرامادو که برف همه‌جا را پوشانده بود، هم حالم را خوب نمی‌کرد. مامان از برف و سرما متنفر بود. الان ایران هم سرده؟! نکند روی قبرشان را برف پوشانده باشد مامان از برف متنفر بود. همیشه با بابا سر برف بازی و بیرون رفتن در زمستان اختلاف پیدا می‌کردند. کاش می‌شد می‌رفتم و قبرشان را تمیز می‌کردم. جلوی ساختمان بلندی نگه‌داشت، پیاده شد و در را برای من هم باز کرد و اشاره کرد:
- بفرمایید.
آرام در چشمانش گشتم و با فاصله از او ایستادم. پشت سرش را افتادم و خودم را بیشتر در پالتوی بزرگ و اُور سایز صورتی پیچاندم. داخل ساختمان، اما گرم بود. مردی جلو آمد با زبان پرتغالی با سورنا حرف زد و با لبخند ما را به سمتی هدایت کرد. در بزرگ مشکی را باز کرد و با باشگاه بزرگی روبه‌رو شدم. مرا باشگاه آورده بود؟!
- قراره شکاف‌های روحیم رو با اسکوات زدن پرکنیم؟!
از تندی کلامم، میان راه جا ماند و با ناراحتی به من نگاه کرد. درنگاهم جست‌وجو کرد و چشم‌هایش را با آرامش بست و گفت:
- همین که تصمیم به حرف زدن گرفتی، عالیه!
لب خشک‌شدم به پوزخند مزیّن شد. از سالن اول گذر کردیم، هیچ‌ک.س نبود! در مشکی را در سمت چپ سالن باز کرد و گفت:
- به آرامگاه من خوش اومدی!
سرم را داخل بردم، یک اتاق با دیوارهای مشکی، یک دست مبلمان‌مشکی کنج اتاق با میز و یک کیسه‌ی بوکس‌مشکی وسط اتاق، همین! نمی‌دانم دیدن رنگ‌مشکی بود یا سکوتی که حکم‌فرما بود، اما حس آرامش داشتم. یک حس رهایی، انگار بعداز ماه‌ها افکارم آرام گرفته‌بود. سورنا دستش را به کیسه بند کرد و گفت:
- خب، حالا می‌تونی بدون فکر کردن فقط خشمت رو خالی کنی!
با تعجب نگاهش کردم. می‌خواست به کیسه‌ی بوکس مشت بزنم! دستکش‌هایی را از روی میز برداشت و گفت:
- بپوش تا بهت یاد بدم.
با تعلل به دستکش‌ها خیره بودم که دستکش‌ها را به سمت من پرتاب کرد. پوشیدم و منتظر نگاهش می‌کردم. باحوصله توضیح می‌داد و حرکات رو بهم یاد می‌داد از نحوه درست گارد گرفتن تا اصولی مشت زدن. حس خیلی خوبی داشت، عرق از صورت و خط کمرم پایین می‌ریخت و من هردفعه صورت یکی را تصور می‌کردم و مشت می‌زدم. خنده بلندی سر دادم و صورت کاوه را تصور کردم. انگار زمان متوقف شده بود و فقط من و کیسه‌ی بوکس بودیم. حتی حضور سورنا را هم فراموش کرده‌بودم. دستش که بر شانه‌م نشست دستم در هوا ماند و گفت:
- بسه بیشتر از این خودت رو داغون می‌کنی! الان داغی، فردا میفهمی.
تمام بار روانیم تخلیه شده‌بود، با نفس‌نفس عقب رفتم و روی مبل نشستم. سورنا روبه‌رویم نشست و گفت:
- گفتم برامون ناهار و قهوه بیارن، همین‌جا جلسه تراپی رو ادامه میدیم.