دلم می‌خواست دستم را به قلبم برسانم و فشارش بدهم، اما عمه می‌فهمید و نقشه‌هایم خراب می‌شد. بی‌حرف به سمت سالن برگشتم که سرم گیج رفت، ایستادم. سالن‌ کوچک خانه‌ی عمه به دور سرم می‌چرخید. مبلمان زیبای سفیدِ مینیمالش در هوا معلق بودند! چشمانم را بازوبسته کردم و از دیوار نگه داشتم. با کمک دیوار به سمت اتاقم رفتم. حواسم بود که به عتیقه‌های تزئینی و شیک عمه برخورد نکنم. گاهی به‌خاطر دیوارکوب‌های مینیمالش از دیوار جدا می‌شدم. سالن کوچک پیش چشمانم شبیه راهروی طویل دیده‌ می‌شد، هرچقدر راه می‌رفتم به در اتاق نمی‌رسیدم، بالا‌‌ٔخره به در اتاق سفیدرنگ خودم رسیدم. نگاهی به در اتاق روژان انداختم، بسته‌بود. روی در نوشته بود: «ساکت باشین، درحال درس‌خواندن» درس! چقدر دلم برای کلاس درس و کتاب‌هایم تنگ شده‌بود. روژان من را یاد خودم می‌انداخت، وقتی درس می‌خواند، حتی ده‌ساعت هم از اتاقش بیرون نمی‌آمد. نگاهم را به اتاق الیزا دادم، اما الیزا بیشتر دنبال قروفرش بود تا درس‌خواندن. رابطه‌شان مرا یاد رابطه من و نگین می‌انداخت. حقیقت جلوی چشم‌هایم نقش بست. هیچ‌وقت دیگر نمی‌توانستم یک زندگی عادی داشته‌ باشم. نه نگینی بود و نه من آدم سابق بودم. حس کردم معده‌ی خالیم دارد بالا می‌آید، در اتاق را باز کردم و با سرعت به سمت دست‌شویی دویدم. هیچی نریخت، فقط کف بود که از دهانم خارج می‌شد. گوشه‌ی در دست‌شویی نشستم و به آن تکیه‌ دادم. امیدوارم عمه مرا ببخشد، اما دیگر نمی‌توانم با این حس خشم و عذاب‌وجدان زندگی کنم. با این حس سربار بودن، این حس لعنتی که هردقیقه که من جلوی چشم عمه هستم و هیچ‌وقت فراموش نمی‌کند که چطور تنها برادرش را از دست داده‌است. اتاق صورتی و سفیدی که عمه معتقد بود، رنگ‌های شاد برای روحیه‌ام خوب است، حالا مانند تخته‌ی مارپیچ هیپنوتیزم همه‌ی رنگ‌هایش در هم ماسیده‌بودند و می‌چرخید. چشمانم لوچ شده‌بودند و کف از دهانم بی‌وقفه خارج می‌شد. کم‌کم رنگ‌ها رو به سیاهی رفتند و چشمانم بسته شدند.
همه‌جا سفید بود، مه نمی‌گذاشت که جایی را ببینم.
- فسقلی؟
با لبخند به عقب برگشتم، صدای نگین بود او فقط مرا فسقلی صدا می‌زد. دنبالش گشتم، اما در مه اطراف دیده‌ نمی‌شد. صدای خنده‌های ریز و نخودیش آمد از آن‌ها که دندان‌های خرگوشی زیبایش را به رخ می‌کشیدند. قلبم برای دیدنش بی‌تابی می‌کرد. دستی بر روی شانه‌ام نشست، سرم را با لبخند چرخاندم، اما لبخندم جایش را به جیغ گوش‌خراشی داد. یک جسم سوخته که به سختی می‌شد گفت کی هست به من نگاه می‌کرد. تمام پوست صورتش سوخته‌بود و رگه‌هایی از قرمزی‌های خون از آن بیرون زده‌بودند. لب‌های بدون گوشت و ملتهبش تکان خوردند و گفت:
- تو این بلا رو سر من آوردی، تو باید بمیری! تو باعث مرگ ما شدی!
صدا در سرم زیادوزیادتر می‌شد و فشار دستش بر شانه‌ام زیاد شد و باعث شد با گریه زانو بزنم و چشم‌هایم را ببندم. با سوزش دستم چشمانم را باز کردم، خبری از آن جسم سوخته نبود‌؛ به‌جایش عمه بالای سرم بود و با چشم‌های خیس و قرمز نگاهم می‌کرد. ماسک اکسیژن را پایین کشیدم و با ناباوری لب زدم:
- من نمردم؟!
خشم مانند زلزله بدنم را لرزاند. ماسک اکسیژن را از سرم درآوردم و قبل از این‌که عمه دستم را بگیرد به گوشه‌ی اتاق پرتابش کردم.
- چرا نجاتم دادین، باید می‌ذاشتین بمیرم! من لیاقت زنده موندن رو ندارم!

صورتم را چنگ انداختم و موهایم را می‌کشیدم، نه دست‌های عمه نه التماس‌هایش را نه می‌دیدم نه حس می‌کردم. حبابی در سرم به وجود آمده‌بود که اجازه نمی‌داد متوقف بشوم. بدنم به شدت بر روی تخت بالا و پایین می‌پرید و تخت را تکان می‌داد. کف از دهانم می‌چکید و دست‌هایم در روی هوا چنگ می‌شدند و دست‌وپا می‌زدم. لحظه‌ای زیر ناخن‌هایم خیس شدند و از هوش رفتم.
***
حتی رویش را نداشتم که در روی عمه نگاه کنم، جای چنگ‌زدگی بزرگ روی گونه‌اش مانند خار در چشمم می‌رفت. لبخندی که هنوز روی لب‌هایش بود، حس عذابم را بیشتر می‌کرد. دستی جلوی صورتم تکان خورد. نگاهم را به سورنا، روان‌شناسم دادم.
- امروز حالت چطوره؟
عمه از روی مبل بلند شد و گفت:
- من بیرون منتظر می‌مونم.
به دستکش‌های دستم خیره‌ ماندم، دستکش‌ها را در دستم کرده‌بودند تا دیگر نتوانم پوست مچ‌ دستم را بخراشم‌. احساس خفگی می‌کردم. امروز حالم چطور است؟! مثل دیروز، مثل این پنج‌ماه احساس مرگ داشتم، اما فقط احساسش را داشتم. چی‌ می‌شد واقعاً می‌مردم و راحت می‌شدم؛ جدی راحت می‌شدم؟!
- دوست‌ داری در مورد رضا حرف بزنیم؟
خون در صورتم دوید و قلبم ایستاد، رضا! اسمی که فکر و حتی آوردن اسمش را ممنوع کرده‌بودم. دستانم را مشت کردم و محکم به میز جلو کوباندم، غیرارادی بود! واکنش اعصابم بود که از بالا آمدن خاطرات تحریک شده‌بود. چهره‌اش مانند پرتره‌ای جلوی چشمانم نقش بست. چقدر ذات بر روی چهره‌ی یک آدم تأثیر دارد؛ انگار یک دیو را می‌نگریستم. چهره زشت و کریه‌اش که می‌خندید و به من گل می‌داد.
- نسیم؟ می‌خوام با خودم جایی ببرمت!
چند دقیقه بود که با دست مشت‌شده، در چشمانش خیره بودم؟! انگار او را نمی‌دیدم. پلکی زدم و گفتم:
- کجا؟
خندید و دستش را بالای ابروی چپش کشید و با پیروزی گفت:
- پس حرف زدن بلدی!
خیلی وقت بود که به جایی نرفته‌بودم، عمه می‌ترسید که به خودم آسیب برسانم. شیفتی حتی شب‌ها هم بالای سرم می‌ماندند. حتی روان‌شناسم را هم به خانه می‌آوردند.
- سوپرایزه! میرم از عمه‌ت اجازه بگیرم.
بلند شد و رفت. یعنی چند نفر دیگر را به سرنوشت من دچار کرده‌بودند؟! چند نفر زنده‌زنده سوخته‌اند؟! دستکش‌ها مزاحم خاراندن دستم می‌شدند. سورنا داخل آمد.
- اجازه داد. هوای بیرون سرده، لباس گرم بپوش بریم.
بین بلند شدن و در جای ماندن، گیر کرده‌بودم که عمه وارد شد.
- پاشو خوشگلِ عمه، من به سورنا اعتماد دارم.
بدن که نه! یک تکه استخوانی که از من مانده‌بود را از روی مبل جدا کردم و با سستی قدم برداشتم که سورنا دستش را جلو آورد، خودم را عقب کشیدم.
- بهم دست نزن!
دستش را عقب کشید و تند گفت:
- معذرت می‌خوام!
نفس داغم را تخلیه کردم و دستم را برای عمه که داشت نزدیک می‌شد، بالا آوردم و گفتم:
- می‌تونم!
آب دهنم را با بغض قورت دادم و چشمانم را گشاد کردم و راه افتادم. به سختی لباس‌های گرم را تن کردم.
سورنا جلوی ماشینی که حتی اسمش را نمی‌دانستم، ایستاده‌بود.
- اول یه قولی بهم بده؟!

نگاه خالیم را به صورتش دوختم. پوست سفیدش در سرما قرمز شده‌بود و چشمان آبیش با شک در چهره‌ام در گردش بودند.
- اگه آروم گرفتی و تأثیر داشت، باید به درمانت کمک کنی؟!
این زخم مگر آرام می‌گرفت؟ مرگ فقط برای من راه‌حل بود! با مکث سر تکان دادم. لبخند زد و در ماشین را باز کرد. حتی منظره‌ی زیبای شهر گرامادو که برف همه‌جا را پوشانده‌بود، هم حالم را خوب نمی‌کرد. مامان از برف و سرما متنفر بود. الان ایران هم سرده؟! نکند روی قبرشان را برف پوشانده باشد؛ مامان از برف متنفر بود. همیشه با بابا سر برف بازی و بیرون رفتن در زمستان اختلاف پیدا می‌کردند. کاش می‌شد می‌رفتم و قبرشان را تمیز می‌کردم. جلوی ساختمان بلندی نگه‌ داشت، پیاده شد و در را برای من هم باز کرد و اشاره کرد:
- بفرمایین.
آرام در چشمانش گشتم و با فاصله از او ایستادم. پشت سرش راه افتادم و خودم را بیشتر در پالتوی بزرگ و اُورسایز صورتی پیچاندم. داخل ساختمان، اما گرم بود. مردی جلو آمد با زبان پرتغالی با سورنا حرف زد و با لبخند ما را به سمتی هدایت کرد. در بزرگ مشکی را باز کرد و با باشگاه بزرگی روبه‌رو شدم. مرا باشگاه آورده‌بود؟!
- قراره شکاف‌های روحیم رو با اسکوات زدن پر کنیم؟!
از تندی کلامم، میان راه جا ماند و با ناراحتی به من نگاه کرد. در نگاهم جست‌وجو کرد و چشم‌هایش را با آرامش بست و گفت:
- همین که تصمیم به حرف زدن گرفتی، عالیه!
لب خشک‌شده‌ام به پوزخند مزیّن شد. از سالن اول گذر کردیم، هیچ‌ک.س نبود! در مشکی را در سمت چپ سالن باز کرد و گفت:
- به آرامگاه من خوش اومدی!
سرم را داخل بردم، یک اتاق با دیوارهای مشکی، یک‌دست مبلمان‌مشکی کنج اتاق با میز و یک کیسه‌ی بوکس‌ مشکی وسط اتاق، همین! نمی‌دانم دیدن رنگ‌ مشکی بود یا سکوتی که حکم‌فرما بود، اما حس آرامش داشتم. یک حس رهایی، انگار بعداز ماه‌ها افکارم آرام گرفته‌بود. سورنا دستش را به کیسه بند کرد و گفت:
- خب، حالا می‌تونی بدون فکر کردن فقط خشمت رو خالی کنی!
با تعجب نگاهش کردم. می‌خواست به کیسه‌ی بوکس مشت بزنم! دستکش‌هایی را از روی میز برداشت و گفت:
- بپوش تا بهت یاد بدم.
با تعلل به دستکش‌ها خیره بودم که دستکش‌ها را به سمت من پرتاب کرد. پوشیدم و منتظر نگاهش می‌کردم. باحوصله توضیح می‌داد و حرکات رو بهم یاد می‌داد. از نحوه درست گارد گرفتن تا اصولی مشت زدن. حس خیلی خوبی داشت، عرق از صورت و خط کمرم پایین می‌ریخت و من هردفعه صورت یکی را تصور می‌کردم و مشت می‌زدم. خنده بلندی سر دادم و صورت کاوه را تصور کردم. انگار زمان متوقف شده‌بود و فقط من و کیسه‌ی بوکس بودیم. حتی حضور سورنا را هم فراموش کرده‌بودم. دستش که بر شانه‌ام نشست دستم در هوا ماند و گفت:
- بسه بیشتر از این خودت رو داغون می‌کنی! الان داغی، فردا می‌فهمی.
تمام بار روانیم تخلیه شده‌بود، با نفس‌نفس عقب رفتم و روی مبل نشستم. سورنا روبه‌رویم نشست و گفت:
- گفتم برامون ناهار و قهوه بیارن، همین‌جا جلسه تراپی رو ادامه میدیم.

دستکش‌ها را درآوردم و کنارم گذاشتم. قول داده بودم و نمی‌شد حالا زیرش بزنم. در زدند و سورنا ناهار را گرفت و روی میز گذاشت.
- تعریف کن.
دستانم را در هم فشردم، عرق ازپیشانیم چکید. چشمانم در سراسر اتاق می‌چرخید. نمی‌توانستم تمرکز کنم یا نمی‌خواستم به‌یاد بیاورم؟! سورنا دستش را بر روی دستم گذاشت.
- از هرجایی که راحتی و فکر می‌کنی راحت‌تره شروع کن.
چشمانم را بستم، نفس عمیق کشیدم. دست سورنا بر سر
دستم سنگینی می‌کرد. از بابا گفتم، از مامان و از نگین از خانواده‌ی شادوخوشحالی که بودیم. اشک‌هایم بر روی دست خودم و سورنا می‌چکیدند. سورنا لیوان آبی را به دستم داد. از رضا تعریف کردم، از عشق‌وعلاقه‌ای که بهش داشتم. از کاراش گفتم و از اخرین‌‌کاری که باهام کردند، با خجالت خودم را در مبل جمع کردم. چشمانم را پایین نگه داشتم. سورنا در جایش فرو رفت و گفت:
- هیچ چیزی برای خجالت نیست، خجالت رو باید اون‌ها بکشن. غذات رو بخور و بریم.
اشک‌هایم را پاک کردم و قاشق‌ غذا را برداشتم. بعداز سه ماه اولین‌باری بود که میل به غذا خوردن داشتم.
سورنا جلوی در پیاده‌ام کرد و گفت:
- دوست داری بیشتر بوکس تمرین کنی؟
حس خوبی داشت، انگار برای چندساعتی عذاب دستش را از دور گردنم باز می‌کرد و می‌توانستم نفس بکشم.
- آره!
سرم را به سمت خانه‌ی عمه چرخاندم، جلوی در ایستاده‌بود.
- با عمه‌ت حرف می‌زنم تا هفته‌ای چندبار برای تمرین با هم بریم، اما به شرطی که به جلسه‌های درمانت جواب بدی!
خیره به عمه که انگار جانش داشت بالا می‌آمد، بودم.
- باشه.
حداقل این زن کمی در زندگیش احساس آرامش پیدا می‌کرد، برای عمه این‌کار را می‌کردم. سورنا پیاده شد و در ماشین را برای من هم باز کرد.
- برو داخل من با عمه‌ت کمی حرف دارم.
عمه را بغل کردم و از کنارش گذشتم. روژان و الیزا با آغوش باز به سمت من آمدند. لبخند زدم که الیزا صورتم را قاب گرفت و گفت:
- آخ روحم تازه شد، بخند ببینم بچه!
لبخندم را بیشتر کردم که دوتایی بغلم کردند. روژان دستم را به سمت مبل کشید و با هیجان گفت:
- برای پس‌فردا سه‌تا بلیط سینما گرفتم، دلم رو که نمی‌شکنی؟
روی مبل نشستم و سرم را بر روی شانه روژان گذاشتم.
- نه نمی‌شکنم.
انگشتان دستانم درد می‌کردند، سورنا گفت الان گرمی نمی‌فهمی، واقعاً اون موقع گرم بودم.
***
روزها، ماه‌ها و سال‌ها گذشتند و در این دوسال تنها کاری که می‌کردم، خواندن زبان، بوکس و مسابقات غیرقانونی بوکس بود، البته که عمه و سورنا خبر نداشتند. سورنا تنها دوستی بود که داشتم، گاهی برای جلسات درمان مرا با خود به رستوران می‌برد و می‌خواست دوباره آن روحیه اجتماعی را در من ببیند، اما هربار ناامید می‌شد. الیزا برای تحصیل از شهر رفته بود و گاهی فقط می‌دیدیمش. روژان هم درگیر دانشگاه و کارآموزی بود. من و عمه گاهی سرمان را در یک بالشت می‌گذاشتیم و عمه از کودکی‌هایشان تعریف می‌کرد و سعی می‌کرد برای من وقت بگذارد. می‌شد گفت مثلاً به زندگی نرمالی رسیده‌بودم! ولی زخمِ چرکینِ انتقام‌وتنفر در درونم می‌جوشید و سر باز می‌کرد. چند روزی به تولدم مانده‌بود و همه به تکاپو افتاده‌بودند. سرم را به دیوار تکیه‌دادم و به زمین خیره ماندم. کیسه بوکس هنوز از شدت ضرباتم داشت تکان می‌خورد.