فایل شده {آنیا} اثر •آرام کاربر انجمن رمان بوک•

[STARLET]

بود و نبود روزگار را بی‌خیال!
من حق دارم که چشمانت را صاحب شوم؛ آخر آنها روزی ثمره‌ی عشقم بودند.
نگاهت آدم را به غفلت می‌کشاند. در فکر های ریز و درشتم که پرسه می‌زدی، دیگر در این مکان و زمان نیستم. مکانی ساخته شده‌بود برای تمام لیلا‌هایی که وصال و هجران را در ذهن‌شان پرورانده‌بودند... .
وصال و هجرانی که بوی محنتش آدم را پشیمان از هر عشق می‌کند.

 

[STARLET]

روزگارانی با خود می‌گفتم گاهی نشوی سرد که آن روز آخر دنیا است، با خود می‌گفتم چشمانت را ببندی و سیاهی آنها را از من بگیری حتماً زنده به گور می‌شوم! اما حالا که رد پایی از قامت مردانه‌ات و رخی از چهره‌ی زیباییت ندارم، زنده با چشمان سرد تیله‌ای و با بغضی که مانند توده سرطان است با لبخندی مسخره دنیا را تماشا می‌کند. آری این منم، من نه زنده به گور شدم و نه مرده بلکه من در پستوی خیالت تا ابد اسیر شدم.

 

[STARLET]

دنیا عجب بی‌رحم و سنگدل است!
دنیا عجب پست و ظالم است!
دنیا آن‌قدر نفرت عشقمان را در دل دارد که نمی‌خواهد ما را با هم ببیند! آخر کسی نیست بگوید، از جانمان چه می‌خواهی؟ چه می‌خواهی که ما را در قفس جدایی در اسارت نگه داشتی! چه می‌خواهی که پیوندمان را دود کردی! عشقم تو دنیا را بی‌خیال!
پیشم برگرد و به دنیا نشان بده قدرت شیدایی بین ما از قدرت نفرتش بیشتر است! پیشم برگرد... .

 

[STARLET]

به تمنا افتاده‌ام! رنجور و زار گشته‌ام! خسته و غمناک به لیوان چای سرد روی میز چوبی که مال اوست می‌نگرم! همچو مرده متحرک نفس می‌کشم! دلت به حالم به رحم نمی‌آید؟ دلت آمدن را نمی‌خواهد؟ از تو خواهش می‌کنم پیشم برگرد و طنین آرزو را برقرار کن! پیشم برگرد و سودای مرا برگردان!

 

[STARLET]

مگر زندگی چقدر به من و تو عمر می‌دهد؟ چقدر عمر می‌دهد که بازی در آوردی و نمی‌آیی؟ چقدر مهلت می‌دهد دوباره مانند قدیم شویم؟ مهلت و عمر نمی‌دهد! همان‌طور که ریشه‌ی عشق را نابود ساخت، ریشه‌ی ما را هم از هم جدا می‌کند. بیا برگرد، عمر کفاف لجبازی تو را ندارد. رنجورم و خسته! آخرین نفس‌ها است. برگرد پیشم و مرا زنده کن!

 

[STARLET]

خار به پایت برود، قربان شوم؟ اشک از چشمانت فرو ریزد، خون به جگر شوم؟ تنها و بی‌وفا روی، زنده به گور شوم؟ بازنگردی با خاطراتت عاشقی کنم؟ مرا لیلی صدا نکنی، مجنون شوم؟ مرا در کالبد سنگی فرو کنی، ناامید و غم‌زده شوم؟ مرا اسیر تنهایی کنی، خود را چه کنم؟ رد پایت نماند، راهی کجا شوم؟ گرمی کلامت برود، سردی زمستان شوم؟

 

[STARLET]

سال‌ها چگونه می‌گذرند؟ ماه‌ها چگونه فروزان می‌شوند؟ ابر‌ها کی اشکی می‌شوند؟ همه این‌ها را فراموش کرده‌ام و فقط چشمانت پیش چشم من است. همه‌ی این‌ها از یاد رفته و تو در مقابل تابناک مانده‌ای! چگونه خیالت را فراموش شوم؟ چگونه محنتت را بی‌خیال شوم؟

 

[STARLET]

در کنج خیالم راه می‌روی و مرا خون به جگر می‌کنی! زمزمه عشق می‌کنی و مرا هوایی! تعداد روزهای نبودت نمی‌دانم چقدر است اما عجیب مرا زنده می‌سازد چون فکر می‌کنم انگار دیروز رفته‌ای و فردا باز خواهی گشت! فکر می‌کنم زود دلتنگم میشی و به دیارم باز می‌گیری! فکر می‌کنم مرا در پستوی خیالت به یاد داری و به فکرم هستی!

 

[STARLET]

تویی که صدایت در مغزم اکو می‌شود خبری از قاصدک‌های پریشان داری؟ آن قاصدک‌ها که بی‌خبر نجوای عشق دادند و با غوغا رفتنت را فریاد زدند! آن قاصدک‌هایی که از نبود تو مانند من پژمرده و دل‌مرده شدند! کجایی تو که ببینی چه بلایی سر قاصدک‌های شیدایی آوردی؟ کجایی که ببینی آن‌ها به ارتحال رسیده‌اند! آن‌ها مانند من جام حتف را سر کشیده‌اند!

 

[STARLET]

در بغل مرگ، آغوش تو را طلب می‌کند! در لحظه آخر نام تو را طنین می‌شوم! در کوچه‌ی غریبی دنبال تو که روزی آشناترین بودی می‌گردم! هجرانت با غم عجین شده‌است! در دیار دلدادگی چه کسی هستی که منِ محنت‌زده را یاد نمی‌کنی؟ کجایی که فاصله‌ها برایمان تصمیم گرفته‌اند! کجایی ای مجنون لیلی!