مجموعه اشعار اشعار صائب تبریزی

[mobina01]

بس که بد می گذرد زندگیِ اهل جهان

مردم از عمر چو سالی گذرد، عید کنند

 

[mobina01]

نشاط دهر به زخم ندامت آغشته است
شراب خوردن ما شیشه خوردن است اینجا

 

[mobina01]

می‌شوند از سردمهری، دوستان از هم جدا
برگ‌ها را می‌کند فصل خزان از هم جدا

 

[mobina01]

.
مرو ای آفتاب گرمرو چندان ز بالینم
که جان چون صبح صادق با لب خندان برافشانم

نفس در سی*ن*ه صبح قیامت بی صفا گردد
اگر از دل غبار کلفت دوران برافشانم

تو صبح عالم افروزی و من شمع سحرگاهم
گریبان باز کن تا بی تأمل جان برافشانم

 

[mobina01]

هیچ ک.س کاش نباشد
نگهش بر راهی
چشم بر در بود
و دلبر او دیر کند...

 

[mobina01]

پردهٔ شرم است مانع در میان ما و دوست
شمع را فانوس از پروانه می‌سازد جدا

 

[mobina01]

از دل خونگرم ما پیکان کشیدن مشکل است
چون توان کردن دو یکدل را ز یکدیگر جدا؟

 

[mobina01]

از متاع عاریت بر خود دکانی چیده‌ام
وام خود خواهد ز من هر دم طلبکاری جدا

 

[mobina01]

تا تورا از دور دیدم، رفت عقل و هوش من
می‌شود نزدیک منزل کاروان از هم جدا

 

[mobina01]

چون گنهکاری که هر ساعت ازو عضوی برند
چرخ سنگین‌دل ز من هر دم کند یاری جدا