در حال تایپ [تقدیر چهاردوتا] اثر «فاطمه امینی کاربر انجمن رمان بوک»

[Fati-Ai]

حدود شش‌سال قبل، قرار بود همایشی مربوط به حوزه‌ی مهندسی و ساختمان در تبریز برگزار بشه و قرار بود از شرکت ما به عنوان شرکت برتر تقدیر کنن. اتفاق بزرگی برای شرکت بود. یک موقعیت عالی بود که آقاجون رو حسابی خوشحال کرده‌بود. مامان و بابا و عمومحمدرضا هم که سه مهندس برتر شرکتمون بودن، قرار بود به نمایندگی از اعضای شرکت توی اون همایش شرکت کنن. اونقدر خوشحال بودیم که شب قبل رفتنشون رو جشن گرفتیم. آقاجون همه رو مهمون کرد و بعد از سال‌ها، از ته دل می‌خندیدیم. انگار اون شب بی‌غم‌ترین خانواده‌ی دنیا بودیم. هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم که عمر خوشحالیمون اینقدر کوتاه باشه. هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم که ما باز هم غم و سختی ببینیم و طعم از دست دادن رو دوباره‌ودوباره تجربه کنیم؛ اون هم سخت‌تر از قبل!
مگه می‌شد ما بخوابیم و صبح با خبر گازگرفتگی عزیزانمون بیدار بشیم؟ مگه فیلم بود؟ اصلاً واقعی نبود، اونقدر باورناپذیر بود که حتی گریه هم نمی‌کردیم تا زمانی که تن سردشون به تهران رسید.
زندگی رنگ دیگه‌ای گرفت. آقاجون زمین خورد و ما هشت‌تا، توی اوج افسردگی به سر می‌بردیم. دیگه کسی نبود به دادمون برسه و نجاتمون بده. ما غرق در دنیای سیاه تنهاییمون شده‌بودیم اما می‌دونستیم که اول و آخرش ماییم که برای هم می‌مونیم پس باز هم بلند شدیم. فرهود که تازه مدرک دکترای روان٬شناسیش رو گرفته‌بود، مدیریت خانه‌ی سالمندان رو به دست گرفت و هر روز دوست‌های روان‌پزشکش رو به خونه می‌آورد تا روان از دست‌رفته‌ی ما رو برگردونه. شرکتی که آقاجون با هزار وسواس مدیریتش می‌کرد، به دست من و فربد بی‌تجربه افتاد اما آقاجون حسابی پشتمون بود و ما به هر سختی بود، بلند شدیم. درس خوندیم و کارمون رو شروع کردیم اما حسرت دیدن دوباره‌ی عزیزای زندگیمون برای همیشه توی دلمون موند. این سخت‌ترین از دست دادنی بود که تجربه کردیم و چیزی که حالمون رو بدتر می‌کنه، ترس تجربه‌ی دوباره حس از دست دادن هست.
- صدای باز شدن در حیاط میاد!
با شنیدن صدای بلند سوزان، دستم رو از روی چشم‌هام برداشتم. برای اینکه به نور عادت کنم، ناچاراً چندبار پلک زدم و روی مبل نشستم. نگاهمون بین هم رد و بدل شد. نگاهی که در اوج سکوت نگرانی رو فریاد می‌زد. بالأخره فرهود و فربد و سوگند برگشتن.
***

 

[Fati-Ai]

(دل‌آرا)

با شنیدن صدای نزدیک شدن قدم‌های سوگند، فرهود و فربد از سمت پله‌ها، کسی جرأت نکرد از جاش تکون بخوره، اما منی که دلم مثل سیر و سرکه می‌جوشید، اشک‌هام رو پاک کردم و از کنار سوگل بلند شدم. روی مبل تکی که کنار تلویزیون بود و از بقیه کمی دورتر بود، نشستم. انگشت‌هام رو در هم گره زدم و سعی کردم نفس عمیق بکشم. یک شب خونه نبودم؛ هر اتفاق عجیبی که ممکن بود، رقم خورده‌بود. واقعاً چرا به صحرا اعتماد داشتم؟ چرا فکر می‌کردم لیاقت فربد مهربونم رو داره؟ دیگه دلم نمی‌خواست ببینمش!
انتظار می‌رفت که با سری پایین‌افتاده و صورت گریون به خونه برگردن پس تعجب نکردیم. نمی‌دونم مهستی چه به روزشون آورده‌بود، اما در حال حاضر از نظر من، مقصر این چشم‌های ورم کرده و صورت برافروخته فقط صحرا بود و بس.
- چرا نمی‌شینین؟
با تموم شدن جمله‌ی باراد، سوگند سری تکون داد. صندلی میزناهارخوری رو از پشت میز بیرون کشید و به سمت ما نشست. فربد و فرهود هم کار سوگند رو تکرار کردن. حالا دایره‌وار نشسته‌بودیم و همگی منتظر شروع صحبتشون بودیم.
- بچه‌ها؟ باهاتون چیکار داشت؟ چرا رنگ به رو ندارین؟ نمی‌خواین چیزی بگین؟
همچنان باراد بود که سؤال می‌پرسید. نگاه سنگینی بینشون ردوبدل شد و در نهایت فرهود سرش رو بالا گرفت. برای صاف کردن صداش، تک‌سرفه‌ای کرد و نگاهش رو بینمون چرخوند. دیدن صورتش قلبم رو فشرد؛ مشخص بود که چقدر گریه کرده‌!
- ببخشید طول کشید، حتماْ خیلی منتظر موندین.
چیزی نگفتیم و منتظر ادامه‌ی صحبتش موندیم. نفس عمیقی کشید.
- رفتیم سر قرار و دیدیمش... از تصورم سخت‌تر گذشت.
صداش موقع بیان آخر جمله‌ش، لرزید و دست حمایت‌گر سوگند دور بازوش حلقه شد.
- راستش توی ماشین خیلی... خیلی فکر کردم که باید براتون تعریف کنم یا نه... درسته شنیدنش دردناکه اما نمی‌تونم ازتون پنهون کنم.
فکر کنم هیچ‌کدوم از ما پنج‌نفر حتی پلک هم نمی‌زد. دیدار با مهستی، برای همه‌ی ما دردناک بود اما برای فرهود و فربد بیشتر! پس چرا اینقدر دل‌نگران بود؟ بالأخره فرهود آروم‌آروم شروع به صحبت کرد. از لحظه‌ای که از ماشین پیاده شدن و با مهستی مواجه شدن گفت تا آخرین جمله‌ای که بینشون ردوبدل شده‌بود. شمرده‌شمرده گفت. وسطش صدای گرفته‌ش یاری نمی‌کرد و سوگند براش آب می‌آورد. یه جاهایی نفسش می‌گرفت و فربد پشتش رو ماساژ می‌داد. در نهایت شنیدیم؛ هر آن‌چیزی که کاش گوش‌هام کر بود و هیچ‌وقت نمی‌شنید.

 

[Fati-Ai]

سکوت ممتد بینمون طولانی شد. مثل شش‌سال گذشته که با صدای تلفن از خواب بیدار شدیم و فرهود تلفن رو جواب داد و به سختی بهمون گفت که مامان و بابا و عمومحمدرضا در اثر گازگرفتگی خفه شدن، ما دوباره ساکت شده‌بودیم و با چشم‌هایی که از حدقه بیرون زده٬بود، بهش زل زده‌بودیم. شاید برای فرهود هم خاطره‌ی همون شب مرور شد که گوشه‌ی لبش رو به دندون گرفت و سرش رو پایین انداخت. نه، امکان نداشت!
- متوجه نشدم. درست شنیدم؟! شما هم مثل من شنیدین؟
سکوت بچه‌ها در جواب سوگل، زیاد خوشایند نبود. باراد با تردید زمزمه کرد:
- نکنه می‌خواد اذیتمون کنه؟ شاید الکی گفته.
فرهود به آرومی سرش رو به چپ و راست تکون داد و گفت:
- بعید می‌دونم. مثل دیوونه‌ها بود، فکر نکنم دروغ بگه.
انگار بند دلم پاره شد و قلبم از سی*ن*ه‌م جدا شد. دستم رو روی دسته‌ی مبل گذاشتم و ناخن‌هام رو توی پارچه‌ش فرو کردم. سوگل این‌بار با صدای بلندتر و لحنی عصبی به حرف اومد.
- یعنی می‌خوای به من بگی کل زندگی ما رو مهستی روی انگشتش چرخونده؟ می‌خوای بگی مهستی اومد عموامیررضا رو اغفال کرد، بعدش سکته‌ش داد، بعد مامان منو دیوونه کرد، آخرش هم باعث و بانی اون اتفاق شوم و نحس شده؟! آره؟
کسی نتونست جوابش رو بده و سوگل بی‌طاقت، وسط خونه ایستاد. تصویر شش‌سال قبل جلوی چشم‌هام نقش بست؛ اون روز باز هم اولین نفر سوگل بود که واکنش نشون داد.
- مگه میشه؟ مگه این عدالته؟ یه آدم پاشه بیاد زندگی چند نفر رو به هم بزنه بعدش هم واسه خودش زندگی کنه؟ نمی‌فهمم، نمی‌فهمم... اصلاً مگه جای اون رو تنگ کرده‌بودن؟ چه مرگش بود؟ چی از جونشون می‌خواست؟ مگه نمی‌دونست ما مامانمون مرده و همه‌ی زندگیمون بابامونه؟ بازم حسادت کرد؟ بازم تاوان حسادت‌های اون رسید به ما؟
به گریه افتاد. سوگلی که همیشه به سختی اشک می‌ریخت، در رابطه با این موضوع، گریه که نه، ضجه می‌زد و مثل همیشه به دنبالش، صدای گریه‌ی سوزناک سوزان بلند شد. باورم نمی‌شد، واقعاً ما به شش‌سال گذشته برگشته‌بودیم.
- حالا دیگه نوبت ماست که عدالت رو اجرا کنیم. می‌تونیم ازش شکایت کنیم و تلافی همه‌ی سال‌هایی که سختی کشیدیم رو ازش بگیریم. درستش می‌کنم، خودم درستش می‌کنم.
فرهود باز هم می‌خواست برای ما قوت قلب باشه. باز هم داشت بهمون قول می‌داد که توی اوج بدبیاری، همه‌چیز رو درست می‌کنه. صدای گریه‌های بلند بچه‌ها داشت روحم رو خراش می‌داد، اما گریه لازم بود. آدم وقتی سوگواره گریه می‌کنه، مگه کار دیگه‌ای هم از دستش برمیاد؟ با قفل شدن نگاهم توی نگاه فرهود، به آرومی پلک زدم. از بین سوگند و فربد بلند شد و آروم‌آروم به طرف من اومد. چیزی نگفتم. جلوی پام، پایین مبل روی زانو نشست. دستش رو روی دستم که همچنان مشغول چنگ‌زدن به پارچه‌ی مبل بود، گذاشت و میون صدای شیون و گریه‌ی بچه‌ها، نگاه لرزون و خیسش رو به چشم‌هام دوخت و گفت:
- دل‌آراجان... چرا چیزی نمیگی؟

 

[Fati-Ai]

چیزی نمی‌گفتم، حتی قطره‌ای اشک هم نمی‌ریختم. شاید فرهود ترسیده‌بود که دوباره مثل گذشته، به خاطر شوک عصبی، نه بتونم حرفی بزنم و نه واکنشی نشون بدم.
- دل‌آراجان؟ تو دردونه‌ی زن‌عمودل‌افروز و عموعلیرضا بودی. می‌دونم بیشتر از همه‌ی ما توی این شش‌سال آسیب دیدی. من همه کار می‌کنم تا آروم بشی، فقط بهم بگو چیکار کنم؟
نگاهم رو از چشم‌های فرهود گرفتم و به بقیه نگاه کردم. داشتن عذاب می‌کشیدن و ما کسی رو نداشتیم که دل بی‌قرارمون رو آروم کنه.
- تو بهم بگو، من هر کار تو بگی می‌کنم.
دوباره داشت تکرار می‌شد. دوباره روزهای سیاه داشتن برمی‌گشتن.
- دل‌آراجان؟
نگاهش کردم. چه درخواستی می‌تونستم داشته باشم؟ از من چه توقعی داشت؟ من دیگه نمی‌تونستم ادامه بدم.
- بسه فرهود... بسه.
دستم رو فشرد و منتظر نگاهم کرد. زمزمه کردم:
- من نمی‌خوام دوباره به اون روزهای سیاه برگردیم. من نمی‌خوام شش‌سال قبل تکرار بشه. ما دیگه نمی‌تونیم فرهود، نمی‌تونیم توی گذشته غرق باشیم.
نگاهم بین بچه‌ها و فرهود ردوبدل شد.
- بعد این همه مدت بیایم درگیر انتقام از زنی بشیم که کابوس همه‌ی سال‌های زندگیمون بوده؟ می‌دونی چقدر می‌تونه برامون سخت و کشنده باشه؟ چقدر قراره گذشته رو مرور کنیم؟ چقدر قراره برای این و اون تعریف کنیم؟ ما... ما با شنیدن دوباره‌ی اون قصه داریم می‌سوزیم.
اشک از گوشه‌ی چشمم سر خورد. من اصلاً طاقت دیدن اشک‌های فرهودی که همیشه برای ما کوه صبوری و مقاومت بود رو هم نداشتم. انگشتم رو جلو بردم و اشکش رو مهار کردم.
- من که گفتم هر کار تو بگی می‌کنم، خب بگو دورت بگردم، چطوری آروم میشی؟
لحظه‌ای چشم‌هام رو بستم. کاش خیلی اتفاق‌ها نمی‌افتاد. نگاهم رو بین چشم‌های سرخش چرخوندم.
- مهستی رو از زندگیمون دور کن. اجازه نده بهمون نزدیک بشه. اول از همه از خودت و فربد دورش کن! ازش تعهد بگیر، تهدیدش کن، نمی‌دونم. اجازه نده بهمون نزدیک بشه... فرهود ما دیگه نمی‌تونیم به گذشته برگردیم، ما اون هشت‌تا بچه‌ی قبل نیستیم، دیگه ظرفیت انتقام گرفتن رو نداریم، به‌خدا نداریم.
- چی میگی دل‌آرا؟ بذار بدبختش کنیم، بذار انتقام بگیریم! اینا چیه تو میگی؟
صدای معترضانه‌ی سوگل بود. انگار فراموش کرده که ما حالا بزرگ شدیم و زندگی داره برای هرکدوممون ساز دلخواهش رو می‌زنه. ما دیگه طاقت باز کردن کلاف در هم پیچیده‌ی گذشته رو نداشتیم.
- دوباره غرق بشیم توی گذشته؟ فکر کردی این‌دفعه جون سالم به در می‌بریم؟ یادت رفته چقدر سخت خودمون رو از اون منجلاب بیرون کشیدیم؟

 

[Fati-Ai]

دوباره به فرهود نگاه کردم و این‌بار عصبی و با صدای بلند ادامه دادم:
- مگه یادت رفته؟ یادت رفته با قرص اعصاب و روان و ضدافسردگی دووم آوردیم؟ یادته که باراد نمی‌تونست بره سرکار؟ یادته فربد و بردیا چیزی تا معتادشدنشون نمونده‌بود؟ یادت رفته سوزان توی اتاقش مخفی بود؟ من و سوگل درس رو ول کردیم و شدیم خونه‌نشین؟ اینا رو یادتون رفته؟ خودت و سوگند چی؟ توی سن کم شده‌بودین پدر و مادر؟ یادته؟!
سرم رو بالا گرفتم. چشم‌هام رو درشت کردم و غریدم:
- یادتون رفته کسی نبود به دادمون برسه؟ مگه نمی‌دونین ما جز خودمون کسی رو نداریم؟ مگه نمی‌دونین آرامش و زندگی الانمون رو به سختی به دست آوردیم؟ می‌خواین دوباره نابودش کنین؟ من نمی‌ذارم! من نمی‌خوام ما هشت‌تا دوباره افسرده و بدبخت‌تر از چیزی که هستیم بشیم. یه نگاه به خودتون بندازین... مگه الان مثل شش‌سال قبلین؟ نه! الان همه‌ی ما غرق مشکلات خودمونیم. ما همونا رو بتونیم حل کنیم، برنده‌ایم. چرا دوباره می‌خواین دردسر درست کنین؟ یادتون رفته این چندماه چقدر بهمون سخت گذشت؟ لازمه بگم توی زندگی‌های شخصیمون چقدر ضربه خوردیم؟ آره؟!
خودم رو به سمت فرهود خم کردم و دستم رو روی شونه‌ش گذاشتم.
- من حالم وقتی خراب میشه که حال شماها بد باشه، من طاقت ندارم دوباره عذاب کشیدن شماها رو تماشا کنم، طاقت یه فروپاشی دیگه رو ندارم... گذشته تموم شده! برنمی‌گرده، مگه با زجر دادن مهستی مامان و باباها زنده میشن؟ آره فرهود؟ زنده میشن؟
دستم رو به شونه‌ش فشردم و ایستادم. فرهود هم کنارم ایستاد. محکم کف دستم رو به سی*ن*ه‌م کوبیدم.
- ما سوگواریم، تا ابد سوگواریم! شش‌سال گذشته و ما هنوز داریم با یادشون عذاب می‌کشیم. اگه با انتقام زنده میشن من موافقم، ولی در غیر این صورت من دلم نمی‌خواد ما وارد این بازی‌های کثیف بشیم، نمی‌خوام با همچین آدمی مواجه بشیم، بابا بسه دیگه، بسه! چقدر دیگه گذشته رو شخم بزنیم؟ مگه خدایی وجود نداره؟ بذارین خودش از مهستی انتقام بگیره. ما بعد شش‌سال می‌خوایم چیکار کنیم؟ توروخدا بس کنین!
باراد آهسته به سمتم اومد. دو دستش رو توی هوا به سمت پایین تکون می‌داد که یعنی آروم باشم. داشتم غیرقابل کنترل می‌شدم. دوباره اختیار روانم رو از دست داده بودم. دستم رو روي دهنم گذاشتم و صدای گریه‌ و ضجه‌م رو خفه کردم. قدم‌های باراد تند شد و توی آغوشش فرو رفتم.
***