مجموعه اشعار حسین منزوی

[mobina01]

قسم به عشق که دروازه‌ی سپیده‌دم است
قسم به دوست که با آفتاب‌ها، به هم است

قسم به عشق که زیتون باغ‌های شمال
قسم به دوست که خرمای نخل‌های بم است

سپس قسم به جنون، این رهایی مطلق
که در طریقت عشّاق، اوّلین قدم است

که زیستن تهی از عشق، برزخی است عظیم
که زندگی است به نام ار چه، بدتر از عدم است

مگر نه ماه شب ماست عشق و خود نه مگر
محاق ماه به خیل ستارگان ستم است؟

ببین! که وقت جهان‌بینی است و جان‌بینی
کنون که آینه‌ی چشم دوست، جام‌جم است ...

 

[mobina01]

از بد حادثه نیست
که به سراغ تو آمده‌ام
من از پیراهنت می‌خواهم
تا زخم کهنه‌ام را ببندم
و از دهانت بوسه‌ای که جهانم را
تازه کنم !

 

[mobina01]

دلم گرفته برایت ...
زبان ساده‌ی عشق است
سلیس و ساده بگویم دلم گرفته برایت ...!

 

[mobina01]

تو را چه بنامم...؟
تا دریچه را رو به باغی بگشاید ،
که صدای پرپر شدنش
به زمزمه‌های تو
در عصرهای دلتنگی می‌ماند

 

[mobina01]

دلم برای تو و شعر تازه‌ات تنگ است
دلم هوایی آن لهجه خوش‌آهنگ است

من از خودم، به دلم می‌گریزم، آری من
منی که عقل و دلم سال‏هاست، در جنگ است

قبا به قد من ای عقل پابرهنه! مدوز
برای قامت ما،‏ این لباس‌ها تنگ است

برای متهمان ردیف اول عشق
قبول مصلحت‏‌اندیشی و خرد، ننگ است

هنوز پرسه زدن در نگاه او، خوب است
هنوز سادگی چشم یار،‏ خوش‏رنگ است

چه دیر می‏گذرد لحظه‌های آمدنش
همیشه عقربه‌ی انتظارها لنگ است

 

[mobina01]

زلال چشمه‌ی جوشیده از دل سنگی
الا که آینه ی صبح بی غبار تویی ...
دلم هوای تو دارد ، هوای زمزمه‌ات
بخوان که جاری آواز جویبار تویی...

 

[mobina01]

‌و " دوستت دارم "
رازیست که در میان حنجره‌ ام
دق می‌کند...!

 

[mobina01]

ﻭﻗﺘﯽ
ﺗﻮ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ،
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻤﯽ‌ﺷﻮﺩ ﻋﺸﻖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺗﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ،
ﺍﯾﻦ ﻗﺼﻪ ﻧﺎﺗﻤﺎﻡ ﺍﺳﺖ ....