مجموعه اشعار حمید مصدق

[mobina01]

چه کسی میگوید من وتو ما نشویم

با من اکنون چه نشستنها، خاموشیها

با تو اکنون چه فراموشیهاست .

چه کسی می خواهد

من و تو ما نشویم

خانه اش ویران باد !

من اگر ما نشوم، تنهایم

تو اگر ما نشوی، خویشتنی...

 

[mobina01]

کاشکی همچو حبابی در آب
در نگـاه «تـــو»
تهی میشدم از بودو نبود...!

 

[mobina01]

من دراین شب که بلندست
به اندازه حسرت زدگی
شعر چشمان تو را می خوانم...
چشم تو، چشمه ی شوق...
چشم تو، ژرفترین راز وجود...
برگ بید ست که با زمزمه جاری باد
تن به وارستن عمر ابدی می سپرد...

 

[mobina01]

من پذیرفتم شکست خویش را،
پندهای عقل دوراندیش را،

من پذیرفتم که عشق افسانه است
این دل درد آشنا دیوانه است

میروم شاید فراموشت کنم
با فراموشی هم آغوشت کنم

میروم از رفتن من شاد باش
از عذاب دیدنم آزاد باش

گرچه تو تنهاتر از من میشوی
آرزو دارم شبی عاشق شوی

آرزو دارم بفهمی درد را
تلخی برخوردهای سرد را

آرزو دارم خدا شادت کند
بعد شادی تشنه‌ی نامم کند

 

[mobina01]

بی تو می‌رفتم
تنها ، تنها
وصبوریِ مرا
کوه تحسین می‌کرد

من اگر سوی تو بر می‌گردم
دست من خالی نیست
کاروانهای محبت با خویش
ارمغان آوردم...

 

[mobina01]

تو بهاری؟
نه، بهاران از توست
از تو می‌گیرد وام
هر بهار این همه زیبایی را
هوس باغ و بهارانم نیست
ای بهین باغ و بهارانم تو

 

[mobina01]

گونه‌های تَر من،
دست پر از مِهر کسی را حس کرد
سر من ناز و نوازش‌ها دید
یک نفر نام مرا زیبا برد !
و به اندازه‌ی قلبم
دل او نیز تپید

 

[mobina01]

کاشکی پنجه‌ی من
در شب گیسوی پر پیچ تو راهی می‌جست

چشم من چشمه‌ی زاینده‌ی اشک
گونه‌ام بستر رود

کاشکی همچو حبابی بر آب
در نگاه تو رها می‌شدم از بود و نبود ...!

 

[mobina01]

گاهی چو آب هستم و گاهی چو آتشم
از این دوگانگی‌ست که بس درد می‌کشم

سویَم میا و روح پریشان من مخوان
اوراق کهنه‌ای ز کتابی مشوشم

پرهیز این زمان ز من ای نازینن که من
سر تا به پای شعله و پا تا سر آتشم

با پای خویش ز آتش عشق تو بگذرم
خویش آزمای خویشم و روح سیاوشم

دارد رواج سکه قلب هنر حمید
عیب من که کنون پاک و بی غشم

 

[mobina01]

به من بتاب که سنگِ سردِ دره ام!
که کوچکم ...
که ذره ام ...
به من بتاب
مرا زِ شرم مهر خویش آب کن
مرا به خویش جذب کن!
مرا هم آفتاب کن ...