ادبیات نوشتاری درخت آرزوها و گنجشک کوچک

[~ZAHRA~]

در دل جنگلی سرسبز و آرام، جایی که صبح‌ها نور خورشید از میان شاخه‌های بلند درختان می‌تابید و شب‌ها صدای جیرجیرک‌ها لالایی جنگل می‌شد، گنجشک کوچکی به نام «چی‌چی» زندگی می‌کرد. چی‌چی از همه گنجشک‌های هم‌سن‌وسالش باهوش‌تر بود، اما یک عادت بد داشت؛ همیشه می‌خواست همه چیز را خیلی زود به دست بیاورد.

 

[~ZAHRA~]

اگر دوستانش ساعت‌ها دانه جمع می‌کردند، او دنبال راهی می‌گشت که بدون زحمت، کیسه‌ای پر از دانه پیدا کند. اگر پرواز کردن سخت بود، آرزو می‌کرد کاش باد همیشه او را با خودش ببرد. یک روز، کلاغ پیر و دانایی که سال‌ها در آن جنگل زندگی کرده بود، داستانی عجیب برای حیوانات تعریف کرد.

 

[~ZAHRA~]

با خودش گفت:
«اگر این درخت واقعی باشد، از او می‌خواهم همیشه غذای فراوان برایم فراهم کند. دیگر لازم نیست زحمت بکشم!»

صبح روز بعد، خیلی زود راهی شد. مسیر درخت آرزوها آسان نبود. باید از رودخانه‌ای باریک می‌گذشت، از میان بوته‌های خاردار عبور می‌کرد و از تپه‌ای بلند بالا می‌رفت. چند بار خسته شد و خواست برگردد، اما فکر دانه‌های بی‌پایان دوباره به او نیرو می‌داد.

 

[~ZAHRA~]

سرانجام به درخت رسید. درختی بسیار بزرگ با تنه‌ای پهن، شاخه‌هایی که تا دل آسمان کشیده شده بودند و برگ‌هایی که در نور خورشید مانند زمرد می‌درخشیدند. چی‌چی چشم‌هایش را بست و گفت:
«ای درخت آرزوها! کاری کن دیگر هیچ‌وقت برای پیدا کردن غذا زحمت نکشم.»

ناگهان نسیمی وزید.

 

[~ZAHRA~]

برگ‌های درخت آرام تکان خوردند و صدایی عمیق به گوش رسید. «باشد... اما یادت باشد هر آرزویی بهایی دارد.»
چی‌چی با خوشحالی به خانه برگشت. صبح روز بعد، با تعجب دید کنار لانه‌اش تپه‌ای از دانه‌ها ریخته است. او از خوشحالی بال زد و گفت:
«دیگر لازم نیست پرواز کنم!»

 

[~ZAHRA~]

روزها گذشت. هر صبح، دانه‌های تازه کنار لانه ظاهر می‌شدند. در حالی که دوستانش برای جمع‌آوری غذا پرواز می‌کردند، او فقط می‌نشست و می‌خورد. کم‌کم بال‌هایش ضعیف شدند. دیگر نمی‌توانست مانند گذشته اوج بگیرد. اما اهمیت نمی‌داد. چند هفته بعد، اتفاق عجیبی افتاد.

 

[~ZAHRA~]

وقتی دوستانش درباره جاهای جدید جنگل حرف می‌زدند، چی‌چی چیزی برای گفتن نداشت. آن‌ها از آبشارهای تازه، گل‌های رنگارنگ، درختان میوه و حیوانات جدید تعریف می‌کردند، اما او فقط کنار لانه نشسته بود. کم‌کم احساس تنهایی کرد. یک روز سنجاب کوچکی از او خواست برای پیدا کردن خواهر گمشده‌اش کمک کند. چی‌چی خواست پرواز کند، اما نتوانست از شاخه‌ای بالاتر برود.

 

[~ZAHRA~]

بال‌هایش دیگر توان گذشته را نداشتند. سنجاب با ناراحتی گفت:
«اگر همیشه تمرین می‌کردی، حالا می‌توانستی کمکم کنی.»

این جمله مثل سنگی روی دل چی‌چی نشست. برای اولین بار فهمید چیزی را از دست داده که با هیچ مقدار دانه جبران نمی‌شود. فردای آن روز، دوباره به سراغ درخت آرزوها رفت.

 

[~ZAHRA~]

وقتی رسید، با صدایی غمگین گفت:
«ای درخت دانا! من دیگر دانه‌های آماده نمی‌خواهم. فقط می‌خواهم مثل قبل قوی باشم.»

درخت لحظه‌ای سکوت کرد و سپس گفت:
«قدرت واقعی در زحمت کشیدن به دست می‌آید، نه در راحتی همیشگی. من می‌توانم فرصت دوباره‌ای به تو بدهم، اما از فردا دیگر هیچ دانه‌ای کنار لانه‌ات نخواهد بود.»

 

[~ZAHRA~]

چی‌چی بدون تردید پاسخ داد:
«قبول می‌کنم.»

از فردای آن روز، خبری از دانه‌های آماده نبود. ابتدا خیلی سخت بود. چند بار گرسنه ماند. گاهی دانه‌ای پیدا نمی‌کرد. گاهی از خستگی روی شاخه‌ای می‌نشست و نفس تازه می‌کرد. اما هر روز کمی بهتر از روز قبل می‌شد. بال‌هایش دوباره نیرو گرفتند.