ادبیات نوشتاری درخت آرزوها و گنجشک کوچک

[~ZAHRA~]

چشم‌هایش تیزتر شدند. پروازش سریع‌تر شد. کم‌کم دوباره می‌توانست تا بلندترین شاخه‌های جنگل پرواز کند. یک روز هنگام جست‌وجوی غذا، صدای جیک‌جیک ضعیفی شنید. جوجه پرنده‌ای در میان بوته‌ها گیر افتاده بود. چی‌چی با مهارتی که دوباره به دست آورده بود، پایین رفت، شاخه‌ها را کنار زد و جوجه را نجات داد.

 

[~ZAHRA~]

او لبخند می‌زد و می‌گفت:
«راه‌های میان‌بر شاید در آغاز شیرین باشند، اما اغلب توانایی‌های ما را از بین می‌برند. بزرگ‌ترین گنج دنیا، چیزی نیست که آماده به دستمان برسد؛ بلکه مهارتی است که با صبر، تمرین و تلاش در وجودمان ساخته می‌شود.»

سال‌ها گذشت و چی‌چی به یکی از داناترین پرندگان جنگل تبدیل شد.

 

[~ZAHRA~]

او دیگر فقط برای خودش دانه جمع نمی‌کرد؛ بلکه به جوجه‌ها یاد می‌داد چگونه باد را بشناسند، چگونه لانه‌ای محکم بسازند، چگونه از خطرها دوری کنند و چگونه هرگز فریب راحتی‌های زودگذر را نخورند. می‌گفت:
«اگر کسی ماهی آماده به تو بدهد، شاید فقط امروز سیر شوی؛ اما اگر ماهی گرفتن را یاد بگیری، تا همیشه می‌توانی از پس زندگی بربیایی.»

از آن روز به بعد، هیچ حیوانی در جنگل آرزو نمی‌کرد بدون تلاش به موفقیت برسد. همه فهمیده بودند که ارزش واقعی هر موفقیت، در سختی‌هایی است که برای رسیدن به آن پشت سر گذاشته‌ای.

 

[~ZAHRA~]

نتیجه داستان:
تلاش، صبر و پشتکار، گنج‌هایی هستند که هیچ میان‌بری نمی‌تواند جای آن‌ها را بگیرد. نعمت‌هایی که بدون زحمت به دست می‌آیند، گاهی ما را ضعیف می‌کنند؛ اما مهارت و تجربه‌ای که با کوشش به دست می‌آوریم، تا پایان زندگی همراه ما خواهند بود.