همگانی شعر های حافظ

[اوین]

رونق عهد شباب است دگر بستان را

می‌رسد مژده گل بلبل خوش‌الحان را

ای صبا گر به جوانان چمن باز رسی

خدمت ما برسان سرو و گل و ریحان را

 

[اوین]

دل می‌رود ز دستم صاحب‌ دلان خدا را

دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

کشتی‌ شکستگانیم ای باد شرطه برخیز

باشد که باز بینم دیدار آشنا را

 

[پژواک خاموشی]

خم زلف تو دام کفر و دین است
ز کارستان او یک شمه این است
جمالت معجز حسن است لیکن
حدیث غمزه ات سحر مبین است

 

[دلتنگی]

راز درون پرده ز رندان مسـ*ـت پرس
کاین حال نیست زاهد عالی مقام را
عنقا شکار ک.س نشود دام بازچین
کان جا همیشه باد به دست است دام را

 

[دلتنگی]

در عیش نقد کوش که چون آبخور نماند
آدم بهشت روضه دارالسلام را
ما را بر آستان تو بس حق خدمت است
ای خواجه بازبین به ترحم غلام را

 

[دلتنگی]

کشته غمزه تو شد حافظ ناشنیده پند
تیغ سزاست هر که را درد سخن نمی کند

 

[پژواک خاموشی]

دستخوش جفا مکن آب رخم که فیض ابر
بی مدد سرشک من در عدن نمی کند

 

[پژواک خاموشی]

دل به امید روی او همدم جان نمی شود
جان به هوای کوی او خدمت تن نمی کند

 

[پژواک خاموشی]

چون ز نسیم می شود زلف بنفشه پرشکن
وه که دلم چه یاد از آن عهدشکن نمی کند

 

[دلتنگی]

با همه عطف دامنت آیدم از صبا عجب
کز گذر تو خاک را مشک ختن نمی کند