همگانی شعر های حافظ

[دلتنگی]

پیش کمان ابرویش لابه همی کنم ولی
گوش کشیده است از آن گوش به من نمی کند

 

[دلتنگی]

تا دل گرد من رفت به چین زلف او
زان سفر دراز خود عزم وطن نمی کند

 

[پژواک خاموشی]

دی گله ای ز طره اش کردم و از سر فسوس
گفت که این سیاه کج گوش به من نمی کند

 

[پژواک خاموشی]

سرو چمان من چرا میل چمن نمی کند
همدم گل نمی شود یاد سمن نمی کند

 

[پژواک خاموشی]

سرمنزل فراغت نتوان ز دست دادن
ای ساروان فروکش کاین ره کران ندارد

 

[دلتنگی]

هر شبنمی در این ره صد بحر آتشین است
دردا که این معما شرح و بیان ندارد

 

[دلتنگی]

جان بی جمال جانان میل جهان ندارد
هر ک.س که این ندارد حقا که آن ندارد
با هیچ ک.س نشانی زان دلستان ندیدم
یا من خبر ندارم یا او نشان ندارد

 

[دلتنگی]

بشارت بر به کوی می فروشان
که حافظ توبه از زهد ریا کرد
وفا از خواجگان شهر با من
کمال دولت و دین بوالوفا کرد

 

[دلتنگی]

نقاب گل کشید و زلف سنبل
گره بند قبای غنچه وا کرد
به هر سو بلبل عاشق در افغان
تنعم از میان باد صبا کرد

 

[دلتنگی]

گر از سلطان طمع کردم خطا بود
ور از دلبر وفا جستم جفا کرد
خوشش باد آن نسیم صبحگاهی
که درد شب نشینان را دوا کرد