دلنوشته [پاندول] اثر •ریحانه کاربر انجمن رمان بوک•

[پژواک خاموشی]

هنوز نمی‌دانم! شاید تا دیروز هم نمی‌دانستم. ولی اکنون به خاطر هدیه‌ی الهی که خدا در بسته‌ای به نامِ《 معجزه》 به ما بخشید، تو را می‌بخشم... . می‌خواهم به حقِ این معجزه تو هم بخشیده شوی... شاید روحت با بخششِ من از عذابی بزرگ نجات پیدا کند... دوست دارم عابران را با تو اشتباه بگیرم... حتی وقتی در اتوبوس نیستی، به‌نامِت برایت جا بگیرم.

 

[پژواک خاموشی]

دیوانه هم این‌ را شنید. که ما هم دیگر را دوست داریم... یک تیمارستان به‌هم ریخت، وقتی ما پشت هم بودیم. دوباره خوابت‌ را دیدم... وقتی تو در کنارم نیستی. خندیدی از ته دل، خندیدم... تیرم به هدف خورد... وقتی تو شدی تمام گره‌ی کور زندگی‌ام، در گِرُوِ همین سه خط شرط و شروط بودم ولی تو آدم نمیشی جانم... مثلِ خود من... وقتی به زانو در میایی... به زانو نمیفتم... وقتی زبده شدم... کار کشته شدم... وقتی دیلماج خوبی شدم.

 

[پژواک خاموشی]

یاد گرفتم بی‌غرض ترجمه کنم تک‌تکِ حرکاتت را... این‌ گونه می‌خواهی؟ باشد، حرفی نیست... مرد و مردانه... بیا و دست و پایم را در حنا بگذار... بیا و مجبورم کن... مجبور شو... من آماده‌ام، آماده‌ی آماده... مردِ میدان باشی، پا به پایت می‌تازم... از پا نمی‌افتم... قول بده که تا همیشه می‌شود روی قولت حساب کرد... خیلی وقت‌ها بچه‌ها را می‌شود با یک قصه به خواب برد... دوست دارم از تو بخوانم وقتی آسمون به خاطرِ تو سیاه می‌شود.

 

[پژواک خاموشی]

بقیه خواب هستند که هستند؛ مگر بیداری گناه هست؟ قلبم به تو محتاج است. چشمم به تو وابسته است... این پنجره بدونِ چشم‌هایت از پلک زدن خسته است... حدی برای دلتنگی‌ام نبود... قلبم تندتر از همیشه می‌زند... ظاهرِ بی‌تفاوتی به چهره داشتم... باید بی‌تفاوت می‌ماندم.

 

[پژواک خاموشی]

من برای طلاق آمده بودم... طلاق از جورترین وصله‌ی تنم بود... سه روز بود که پا به این شهر خفه و دودگرفته گذاشته‌ بودم... سه روز بود از همان اکسیژنِ مسموم تنفس می‌کرد که در ریه‌هایم جاری بود... سه روز بود که بودم: نزدیک، بی‌فاصله اما دور_ در دورترین نقطه‌ی ممکن نسبت به همه‌ی دلتنگی‌های من... .

 

[پژواک خاموشی]

حسِ تو به من عالی نبود. احساسِ من با تو فرق داشت. دوست‌داشتنِ من خالی نبود. بازم در این نم‌نمِ باران دلم گرفته ‌است. چشم‌هایم خیره به نوری است که از تو می‌تابد. چراغِ تویِ خیابان‌ها خاطراتِ گذشته‌ی بین‌مان را خیلی آسان می‌کشد. چه حالی امشب، به یادِ تو، زیرِ این بارانِ خاطره‌انگیز دارم. رفتم ولی قلبم هنوز هوای تو را شب و روز دارد. من هنوز عاشقت هستم عزیزم.

 

[پژواک خاموشی]

به دل می‌گویم: ساز، بسوز. چه حالی امشب به یادِ تو من و باران با هم داریم. همیشه با تو بوده‌ام و در همه جا با تو نفس کشیده‌ام. باز چشم‌های تو را دیده‌ام، مرا از تو گریزی نیست. چنان‌که جسم را از روح، زمین را از آسمان و درخت را از آفتاب تو: دلیلِ من برای حیات بودی و هستی. چنان با این دلیل زیسته‌ام که باور کرده‌ام علت‌ِ بودنِ من تو هستی.

 

[پژواک خاموشی]

پاسخِ من به آغاز و پایانِ زندگی این است: همیشه با تو_همین تو_ دنیایی که هر روزش پر از رنج و غم است. لحظه‌ها تکراری‌اند و حرف‌ها همه مثلِ هم هست. در دنیایی که هر روز آدم‌ها تنهاترین روز‌های عمرشان را دیده‌اند. دلم مرحمی می‌خواه، که پادزهری برای زخمِ قلبم باشد.

 

[پژواک خاموشی]

زندگی زیباست، تماشایی است، اما چرا زیبا نمی‌بینیم؟ چرا گاهی به پای این همه خوبی نمی‌نشینیم؟ چرا با هم نمی‌خندیم؟ مگر دنیا چه کم دارد؟ ببین آسمان آبی است... ببین دنیا آکنده از پاکی است... و خوبی تا ابد پاینده ‌می‌ماند... تو باور کن! همین کافی‌ است!

 

[-pariya-]

نویسنده ادامه دلنوشته را به بعد موکول کرده است.​