نوشتههای نمایه جدید
آن زمان که وارد شدم، دلم خالی بود.همه غریبه، همه بیصدا.
نمیدانستم قرار است میان چند نام ناآشنا، آدمهایی پیدا کنم که آرام آرام بخشی از روزهایم شوند.
خندههای کوتاه، شوخیهای کوچک، حرفهای ساده اما دلگرمکننده…
از هرکدام آموختم. از تجربهها، از صبر، از امید.
با مرور زمان، رفاقتها ریشه زد، و من بین واژههایم برایشان جا باز کردم.
حیف مثل همه چیزهای قشنگ، آن روزها هم دوام نیاوردند.
حالا ماندهام با دفتر خاطراتی پر از نوشتهها و نامهایی که دیگر آنلاین نمیشوند،
با سکوتی که مثل صدای جایخالی است، و دلتنگیای که هر بار با باز شدن صفحهها برمیگردد.
رد گرمای آن لحظهها، هنوز در دلم مانده.
انگار هنوز صدایشان میآید، در عمق سکوتِ این انجمن خالی.
نمیدانستم قرار است میان چند نام ناآشنا، آدمهایی پیدا کنم که آرام آرام بخشی از روزهایم شوند.
خندههای کوتاه، شوخیهای کوچک، حرفهای ساده اما دلگرمکننده…
از هرکدام آموختم. از تجربهها، از صبر، از امید.
با مرور زمان، رفاقتها ریشه زد، و من بین واژههایم برایشان جا باز کردم.
حیف مثل همه چیزهای قشنگ، آن روزها هم دوام نیاوردند.
حالا ماندهام با دفتر خاطراتی پر از نوشتهها و نامهایی که دیگر آنلاین نمیشوند،
با سکوتی که مثل صدای جایخالی است، و دلتنگیای که هر بار با باز شدن صفحهها برمیگردد.
رد گرمای آن لحظهها، هنوز در دلم مانده.
انگار هنوز صدایشان میآید، در عمق سکوتِ این انجمن خالی.
وینستون چرچیل میگه که:
در واقع شما زمانی بزرگتر ميشوید که مسئولیت هایتان سنگینتر شود!
بهای عالی بودن مسئولیت پذیری است
در واقع شما زمانی بزرگتر ميشوید که مسئولیت هایتان سنگینتر شود!
من از تمام دختران شهر سربودم
افسوس از بازی دنیا بی خبر بودم
از عکس هایی که به دیوار اتاقت بود
هرچندزیباتر نبودم،ساده تر بودم
هرجا کم آوردی کنارت بیشتر ماندم
با این که زن بودم ولی مرد خطر بودم
هرجا به خاکی میزذی از آن همه همراه
تنها یکی می ماند من آن یک نفر بودم
هرجا یکی کم بود کاسه کوزه هایت را
روی سر او بشکنی آن دور و بر بودم
از دور میفهمم چه حالی،شادی یا غمگین
اما تو چه؟ دیروز فهمیدی پکر بودم؟
از خود به تو ،از تو به غم، از غم به تنهایی
من در تمام عمر در حال سفر بودم
من عاشقی کردم تو عادت فرق ما اینست
اهل سیاست بودی و اهل هنر بودم
ای کاش آن روزی که گفتی دوستت دارم
یا لال بودی، نه زبانم لال،کربودم
گفتی اگر تو جای من بودی چه میکردی؟
ترکت نمیکردم عزیزم من اگر بودم
برگشتی و تنهایی ام را بیشتر کردی
من هم به پایت سوختم..از بس که...
افسوس از بازی دنیا بی خبر بودم
از عکس هایی که به دیوار اتاقت بود
هرچندزیباتر نبودم،ساده تر بودم
هرجا کم آوردی کنارت بیشتر ماندم
با این که زن بودم ولی مرد خطر بودم
هرجا به خاکی میزذی از آن همه همراه
تنها یکی می ماند من آن یک نفر بودم
هرجا یکی کم بود کاسه کوزه هایت را
روی سر او بشکنی آن دور و بر بودم
از دور میفهمم چه حالی،شادی یا غمگین
اما تو چه؟ دیروز فهمیدی پکر بودم؟
از خود به تو ،از تو به غم، از غم به تنهایی
من در تمام عمر در حال سفر بودم
من عاشقی کردم تو عادت فرق ما اینست
اهل سیاست بودی و اهل هنر بودم
ای کاش آن روزی که گفتی دوستت دارم
یا لال بودی، نه زبانم لال،کربودم
گفتی اگر تو جای من بودی چه میکردی؟
ترکت نمیکردم عزیزم من اگر بودم
برگشتی و تنهایی ام را بیشتر کردی
من هم به پایت سوختم..از بس که...
