به طرف میز حرکت کردم و بدون نگاه کردن به صورت مرد به او خوش‌آمد گفتم:
- خوش اومدین آقا، اینجا انواع نوشیدنی‌های گرم‌وسرد رو داریم و دسر توت فرنگیمون هم پیشنهاد می‌کنم‌، حتماً امتحان کنین.
و بعد منو را به سمت او گرفتم و به صورتش نگاه کردم که ای‌کاش این‌ کار را نمی‌کردم!
او... اینجا... ؟!
همین‌طور مبهوت چهره‌اش شدم که منو را از دستم گرفت و کمی پوست دستم توسط او لمس شد.
- من یه نسکافه و یه چیزکیک وانیلی می‌خوام.
شبیه ارباب‌‌ها به هنگام دادن یک فرمان صحبت می‌کرد و این مرا به شدت آزار می‌داد.
- خانم...؟ نمی‌خواین برین؟
ای لعنت به تو! آخه چطور می‌تونی وانمود کنی که من رو نمی‌شناسی، چطور می‌تونی؟
اما این بازی‌ای بود که او به راه انداخته‌بود و من هم با او همراهی کردم.
- یکم منتظر بمونین،حاضر میشه.
به آشپزخانه‌ی کوچک کافه که رفتم، نفسم را با خیال راحت بیرون فرستادم و دستم را روی قلبم قرار دادم که مثل یک گنجشک تندتند می‌زد.
- خوبین شما؟
فشار انگشتانم را که در کف دستم جمع شده‌بود بیشتر کردم و مثل همیشه با یک نقاب ظاهری گفتم:
- بله، خوبم.
دانه‌های قهوه را در قهوه‌ساز انداخت و در همین حین گفت:
- اون آقا چی سفارش داد؟
جواب این سؤال انگار در زبانم گیر کرده‌بود و حافظه‌ام با من یاری نمی‌کرد.
- ببخشین... میرم دوباره می‌پرسم.
با عجله از آشپزخانه بیرون آمدم و نگاه‌ام را دورتادور کافه چرخاندم.

او رفته بود؟
شاید اصلاً به اینجا نیامده بود، شاید من خواب دیدم. اما مگر پیمان هم متوجه حضورش نشده بود و مهم‌تر از همه آن البرزی که من می‌شناختم تمام خط و نشان‌هایی که برایم کشیده بود را عملی می‌کرد.
- خانم پس این قهوه ما چی شد؟
به صدای بلند و عصبانی پسر جوان با متانت پاسخ دادم.
- الان حاضر میشه، یکم دیگه صبر کنید... ممنون میشم.
و کاش در این لحظه قوه شنوایی‌ام را از دست می‌دادم و آن فحش رکیکی که به من داد را نمی‌شنیدم.
آخر گناهم چه بود؟ جز این‌که می‌خواستم یک زندگی ساده و معمولی را برای خودم و کیهان بسازم. من می‌خواستم حقم را از دنیا بگیرم اما دنیا قاضی خوبی برای دادن حق به حق‌ دار نبود.
ساعت‌های طولانی را سرپا می‌ایستادم و به عنوان یک گارسون کار می‌کردم، برای خیلی‌ها بودن یک دختر در این جایگاه ترحم انگیز بود و شاید با خود فکر می‌کردند، این دختر آنقدر بدبختی و مشکل دارد و دستش تنگ است که خم و راست شدن پیش چشم مردم و تمیز کردن زمین و میزها، تنها راه برای سیر کردن شکم و گذراندن امورات زندگی‌اش است.
آخرین میز را هم که تمیز کردم و برق انداختم، پیمان به رسم هرروز خسته نباشیدی به من گفت و به رختکن برای تعویض لباسش رفت، من هم می‌خواستم چراغ‌های کافه را خاموش کنم که ناگهان چشمم به کیف دستی مشکی کوچکی افتاد که کنار پایه‌ی میز افتاده بود، خم شدم و کیف را از روی زمین برداشتم، بدون شک متعلق به یکی از مشتری‌ها بود اما کدام‌شان را نمی‌دانم و دوباره یک نگاه به شماره میز انداختم و تصویر امروز کافه را در ذهنم تجسم کردم، آخرین کسی که روی این صندلی نشست... وای! نه!
پیش‌بندم را باز کردم و سریع کیفم را برداشتم و بی خداحافظی از کافه بیرون آمدم. هنوز نمی‌فهمیدم کیف‌اش را عمداً جا گذاشته بود یا این کارش سهوی بود!
اما فردا اول وقت که آقای ظهرابی رئیس کافه را دیدم این موضوع را به او اطلاع می‌دهم و پیدا کردن صاحب کیف را هم به عهده خودش می‌گذارم.
به خانه آمدم، خانه سوت و کورمان...!
خانه‌ای که شاید تنها صدای جیرجیرک‌ها در نیمه شب بود که سکوت حاکم بر فضایش را می‌شکست.