- از ته دلم میگم! می‌دونم تو خیلی باهوشی مامان، اما... توی این یه مورد اشتباه کردی، پسر تو نه هیچ دوستی داره و نه کسی رو دوست داره، توی این دنیا همه جز خودم دشمنم هستن.
نمی‌خواست در دل پسرش بذر کینه و نفرت را بکارد اما برای محافظت از او مجبور به این‌کار شد.
- هیچ وقت حرف‌های امروزت رو فراموش نکن، البرز! جنگ واقعی داره شروع میشه و تو باید قبل از وارد میدون شدن قلب و احساساتت رو پشت سنگر جا بذاری و به جاش با خونی که طالب ریختن خون، با نبضی که خواهان بریدن نبض و با نفسی که به بریدن نفس بقیه بنده جلو بری و هیچ وقت به پشت سرت برنگردی. یادت باشه توی این جنگ به تنها چیزی که نیاز نداری دلته، دلت رو رها کن تا بتونی یه روز بیشتر یه ماه بیشتر و یک سال بیشتر زنده بمونی.

***

به صورتش که غرق در خواب بود نگاه کردم، یک دستش را زیر سرش گذاشته بود و با آن یکی دستش، مچ دستم را اسیر کرده بود. هنوز گنگ بودم، گیج و منگ... وجود یک مرد، آن هم بعد از بردیا در زندگی‌ام، صحبت‌های چند روز پیشش که نوعی ابراز علاقه بود و عادت کردن به این زندگی جدیدم به عنوان یک زن سبب به وجود آمدن حالاتی عجیب در من شده بود؛ زودرنج شده بودم، حساس با روحیه‌ای ضعیف که پنهانی در نزدیکی اذان صبح به حیاط می‌رفتم و تا طلوع آفتاب می‌گریستم.
با خودم... با آینده‌ام با آرزوهای بزرگ و کوچکم چه کردم؟
این بود قصر رویاهای من؟
این بود عشقی که از زندگی طلب داشتم؟
این بود انتقام سخت من از عشق کودکی‌ام؟
نه! بردیا جایش خوب بود، خیلی خوب‌تر از من!
او که طعم غربت و آوارگی را نچشیده بود، او که عمق کلمه‌ی فقر را درک نمی‌کرد، او که نمی‌دانست احساس ترس داشتن حتی از محرم‌ترین آدم زندگیت چه معنایی دارد، بردیا هیچ‌کدام از این‌ها را نمی‌دانست و همچنان با گذشت چندین ماه از سال در ذهنم او را مورد شماتت و توبیخ قرار می‌دادم و گاه تنبیه‌اش می‌کردم و می‌گفتم:
- داغ دیدن پونه را تا ابد بر دلت می‌گذارم.
اما من برای او آرزویی نبودم که حال نبودنم برایش داغی محسوب شود. من بیشتر دلتنگ بودم، نه دلتنگ آدم‌ها، نه! از آن‌ها که خیلی وقت است قطع امید کردم؛ من فقط دلتنگ دختری بودم شاد و سرزنده در چمن‌زارهای لرستان، من دلتنگ شقایق‌های سرخ دشت‌ها بودم یا حتی خارهای تیز کنار بوته‌ها، من حتی دلم برای زوزه خوفناک گرگ‌ها هم تنگ شده بود یا راه رفتن مورچه‌ها و حشرات روی جاده‌های خاکی روستا!

از من گرفتند آن همه احساس را... مگر دلی مانده است؟ برای تکرار دوباره آن روزها!
زندگی به وحشیانه‌ترین شکل ممکن مانند حیوانی درنده به جان تمام زیبایی‌های وجودم افتاده بود، از قلبم شروع کرد، ذهنم را تسخیر کرد و در آخر لبخند را برای همیشه از لبانم ربود، به چشمم که رسید اما کنار کشید، چشم را نگه داشت که بماند که بماند و سوختن روح و جانش را در این گدازه‌های آتش به تماشا بنشیند.
- پونه!
امان از این اسم، امان از این صدا و وای از دست من که دیگر حتی حوصله‌ی شنیدن نامم را از زبان هیچ‌ک.س نداشتم.
- پونه؟
هیچ نگفتم و او دوباره صدایم کرد.
- پونه؟! یه چیزی بگو.
اولین جمله حتی به ذهنم هم نرسید اما زبانم برای گفتنش داوطلب شد.
- بذار برم!
جا خورد! و در تمامی اجزای صورتش حیرت به وضوح دیده می‌شد.
- از من ناراحتی؟ از این‌که قبول کردی زن من بشی پشیمونی؟
نه از او ناراحت بودم نه بابت این موضوع پشیمان! اما... چیزی در درونم مرا ترغیب به رفتن می‌کرد.
- نمی‌دونم از زندگی چی می‌خوام کیهان! نمی‌دونم چی درسته چی غلط؛ فقط می‌ترسم یه انتخاب اشتباه یه حرف اشتباه یا یه حرکت... باعث شه همه چیز از همه بپاشه، حس می‌کنم بودنم اینجا و کنار تو اشتباهه، باید ازت دور شم تا... .
بانگ خوش اذان در همین‌جا جمله مرا پایان داد و با تمام وجودم به این صدای زیبا و آرام‌بخش گوش فرا دادم.
- تو بدون خدا می‌تونی؟
بدون مادر، بدون پدر و بدون عشق اما بی خدا هرگز!
- هیچ‌ وقت به این‌که نباشه فکر نکردم.
- پس تو هم نخواه به نبودنت فکر کنم.
بی‌اختیار نسبت به این جمله‌اش پوزخند زدم و گفتم:
- الکی؟!
لبخند دوستانه و به دور از تمسخرش قلبم را واژگون کرد.
- راستکی.