مجموعه اشعار اشعار سعید ابوالخیر

[mobina01]

هر چند که آدمی ملک سیرت و خوست
بد گر نبود به دشمن خود نیکوست

دیوانه دل کَسی‌ست کین عادت اوست
کو دشمن جان خویش میدارد دوست

 

[mobina01]

ایزد که جهان به قبضهٔ قدرت اوست

دادست ترا دو چیز کان هر دو نکوست

هم سیرت آنکه دوست داری ک.س را

هم صورت آنکه کَس ترا دارد دوست

 

[mobina01]

گر با غم عشق سازگار آید دل
بر مرکب آرزو سوار آید دل

گر دل نبود کجا وطن سازد عشق
ور عشق نباشد به چه کار آید دل

 

[mobina01]

عارف که ز سر معرفت آگاهست
بیخود ز خودست و با خدا همراهست

نفی خود و اثبات وجود حق کن
این معنی لا اله الا اللهست

 

[mobina01]

ای شمع نمونه‌ای زسوزم داری
خاموشی و مردن رموزم داری

داری خبر از سوز شب هجرانم
آیا چه خبر ز سوز روزم داری

 

[mobina01]

یا رب ! نظری بر من سرگردان کن
لطفی به منِ دلشده ی حیران کن

با من مکن آنچه من سزای آنم
آنچ از کرم و لطف تو زیبد ، آن کن

 

[mobina01]

از کبر مدار هیچ در دل هوسی
کز کبر به جایی نرسیدست کَسی

چون زلف بتان شکستگی عادت کن
تا صید کنی هزار دل در نفسی

 

[mobina01]

تا در نرسد وعدهٔ هر کار که هست
سودی ندهد یاری هر یار که هست

تا زحمت سرمای زمستان نکشد
پر گل نشود دامن هر خار که هست

 

[mobina01]

من میشنوم که می نبخشایی تو

هر جا که شکسته‌ایست آنجایی تو

ما جمله شکستگان درگاه توایم

در حال شکستگان چه فرمایی تو

 

[mobina01]

گر عدل کنی بر جهانت خوانند

ور ظلم کنی سگ عوانت خوانند

چشم خردت باز کن و نیک ببین

تا زین دو کدام به که آنت خوانند