آموزشی تکنیکی برای خلق دیالوگ‌های ویژه | بازتاب ویژگی‌های فردی در دیالوگ بخش (۲)

[-pariya-]

گاهی یک مدل خاص از کلام، جزء ذات کاراکتر است. اما گاهی هم مدل کلامش تماماً به موقعیتی که در آن قرار دارد بستگی پیدا می‌کند. برای مثال در موقعیت خطرناکی قرار گرفته که ممکن است هر کلمه‌اش برایش گران تمام بشود. پس تلاش می‌کند با احتیاط و شمرده حرف بزند. یا ممکن است گرفتار ترس شدیدی بشود و به لکنت بیفتد.

پس برای استفاده از یک مدل خاص کلامی، باید به موقعیتی که کاراکتر در آن قرار می‌گیرد هم توجه کنید

 

[-pariya-]

آدمی که باید از زیر زبان حرف کشید
بعضی آدم‌ها را فقط می‌شود به ضرب گلوله ساکت کرد! آن‌ها یک بند حرف می‌زنند اما درمقابل هم افرادی وجود دارند که باید به تهدید و ضرب گلوله به حرفشان آورد.

 

[-pariya-]

این جور آدم‌ها اکثر اوقات اصلاً حرف نمی‌زنند. اگر هم حرف بزنند به کمات و عبارات ساده و بسیار کوتاه رضایت می‌دهند. یا این‌که با صدایی قرقره مانند چیزی را غرغر می‌کنند.

خیلی وقت‌ها هم جملاتشان را نیمه‌کاره رها می‌کنند و حتی اجازه نمی‌دهند کسی درست متوجه منظورشان شود.

 

[-pariya-]

یک مثال:

-سلام سعید. چطوری؟ چه خبرا؟

-سلام.

-بالاخره تونستی با سپیده حرف بزنی؟

سرش را به طرفین تکان می‌دهد: «نه»

-چرا؟

به نشانۀ بی‌اطلاعی شانه‌ای بالا می‌اندازد.

-باید یکم تلاش کنی. می‌خوای باهاش حرف بزنم؟

کلامش به مرور محو می‌شود: «شمارشو عوض…»

-پس اصلاً باهاش حرف نزدی؟

-در خونش.

 

[-pariya-]

یک مثال:

-سلام سعید. چطوری؟ چه خبرا؟

-سلام.

-بالاخره تونستی با سپیده حرف بزنی؟

سرش را به طرفین تکان می‌دهد: «نه»

-چرا؟

به نشانۀ بی‌اطلاعی شانه‌ای بالا می‌اندازد.

-باید یکم تلاش کنی. می‌خوای باهاش حرف بزنم؟

کلامش به مرور محو می‌شود: «شمارشو عوض…»

-پس اصلاً باهاش حرف نزدی؟

-در خونش.

 

[-pariya-]

نکتۀ مهم در شخصیت‌پردازی چنین کاراکترهایی این است که باید دست به دامن توصیف شوید. توصیف ظاهرش، برخوردش و تصمیم‌هایی که می‌گیرد. چون او آن‌قدری کم و کوتاه حرف می‌زند که عملاً اجازه نمی‌دهد کسی از روی حرف‌هایش به نیتش پی ببرد

 

[-pariya-]

آدمی که تمام عمرش را معذرت می‌خواهد!
در میان آدم‌ها گونه‌های خیلی متنوعی زندگی می‌کنند. یکی از این گونه‌ها تمایل دارد همیشه و همه جا و در هر موقعیتی از هر کسی معذرت بخواهد.

این دسته از افراد خجالتی‌اند و خیال می‌کنند همه چیز تقصیر آن‌هاست و یک نورافکن نامرئی بزرگ و قدرت‌مند آن‌ها را توی چشم می‌اندازد.

 

[-pariya-]

پس آرام و آهسته حرف می‌زنند، تلاش می‌کنند جلوی دست‌وپا یا توی چشم نباشند و جابه‌جا معذرت می‌خواهند. برای همین هم به راحتی ‌دست دیگران می‌شوند و همه می‌توانند بر آن‌ها مسلط شوند. البته همزمان می‌توانند حسابی روی اعصاب آدم‌های دوروبرشان هم یورتمه بروند.

 

[-pariya-]

نوشتن دیالوگ برای این افراد آسان است. فقط کافی است در زمان‌های مختلف، کلماتی مثل «ببخشید؛ متاسفم، عذر می‌خواهم، شرمنده و…» استفاده کنید. اصلاً هم مهم نیست که موضوع بحث چیست!

برای نشان دادن این مدل کلام در حرف زدن می‌توانید از روایت هم استفاده کنید و آهسته بودن، من‌من کردن یا خجالتی بودنشان را نشان بدهید. یا از فونتی کوچکتر برای نشان دادن کلامشان روی برگه استفاده کنید.

 

[-pariya-]

آدم‌های همیشه مدافع
-بهتر بود که…

-هیچ هم بهتر نبود. من خودم بهتر می‌دانم که چه چیزی بهتر بود! نکند خیال کردی احمقم؟

-اما او…

-او چه؟ نکند خیال می‌کنی او همان کسی است که همۀ خبرها را ردوبدل می‌کند؟ گیریم که باشد. از کجا باید می‌فهمیدم؟

نگاهی به ساعت انداخت و ادامه داد: «به نظرت برای ناهار چه چیزی بپزم؟»