مجموعه اشعار فاضل نظری

[mobina01]

شراب تلخ بیاور که وقت شیدایی ست!
که آنچه در سر من نیست ، ترس رسوایی ست!

چه غم که خلق به حُسن تو عیب میگیرند؟
همیشه زخم زبان خون بهای زیبایی ست!

اگر خیال تماشاست در سرت بشتاب!
که آبشارم و افتادنم تماشایی ست...!

شباهت تو و من هرچه بود ثابت کرد
که فصل مشترک عشق و عقل تنهایی ست!

کنون اگرچه کویرم هنوز در سر من
صدای پر زدن مرغ های دریایی ست

 

[mobina01]

به هر ک.س دل ببندم بعد از این،
خود نیز می‌دانم

به جز اَندوه دل کندن
ندارد حاصلی دیگر

 

[mobina01]

در شب باران، به خاک ریخته گاهی
بوسه‌ی ابری که دل سپرده به ماهی

خط به خطِ سرنوشت من، مژه‌ی توست
زندگی کوه بسته‌است به کاهی

زلف تو و عمر من؟ چه راه درازی!
چشم تو و حال من؟ چه روز سیاهی!

مسئله‌ی مرگ و زندگی، نظر توست
می‌کشی و زنده می‌کنی به نگاهی

حقّ من این زندگی نبود، خدایا!
جان مرا زودتر بگیر، الهی..

 

[mobina01]

قاصدک‌های پریشان را که با خود باد برد
با خودم گفتم مرا هم می‌توان از یاد برد

ای که می‌پرسی چرا نامی ز ما باقی نماند
سیل وقتی خانه‌ای را برد از بنیاد برد

عشق می‌بازم که غیر از باختن در عشق نیست
در نبردی اینچنین هر ک.س به خاک افتاد برد

شور شیرین تو را نازم که بعد از قرن‌ها
هر که لاف عشق زد، نامی هم از فرهاد برد

جای رنجش نیست از دنیا که این تاراجگر
هر چه برد از آنچه روزی خود به دستم داد برد

در قم*ار دوستی جز رازداری شرط نیست
هر که در میخانه از مستی نزد فریاد برد

 

[mobina01]

در چرخش تاریخ، چه سرخورده چه سرخوش
دنیا نه به جمشید وفا کرد، نه کوروش!

آسوده‌ام از آتش نیرنگ حسودان
از تهمت سودابه بری باد، سیاوش

ما اهلی عشقیم چه بهتر که بمیریم
جایی که در آن شرط حیات است توحش

ای دل! من اگر راز نگهدار تو بودم
این چشمه‌ی خشکیده نمی‌کرد تراوش

من بی تو سرافکنده و دم‌سردم و دلخون
ای عشق! سرت سبز و دمت گرم و دلت خوش...

 

[mobina01]

به چنگ آورد‌ام گیسوی معشوقی خیالی را
خدا از ما نگیرد نعمت آشفته‌حالی را

خدا را شُکر امشب هم حریفی پیشِ رو دارم
که با او می‌توان نوشید ساغرهای خالی را

مرا در بر بگیر ای مهربان هر چند می‌دانم
ندارم طاقت آغوش یک دریا زلالی را

ز مستی فاش می‌گویم تو را بوسیده‌ام اما
کسی باور ندارد حرف مسـ*ـت لااُبالی را

من آن خاکم که روزی بستر رودی خروشان بود
کنار چشمه بشکن بغض این ظرف سفالی را

 

[mobina01]

حتی اگر از عشق، سری خواسته بودم
از شوکت سیمرغ، پری خواسته بودم

خورشیدِ درخشان به كفم بود، ولی من
از شمع، دل شعله‌وری خواسته بودم

با عقل خود از عشق سخن گفتم و خندید
آری! خبر از بی‌خبری خواسته بودم

غیر از ضررم مشورتِ دوست نبخشید
ای كاش ز دشمن نظری خواسته بودم!

افسوس! خدا حاجت یک عمر مرا داد
ای كاش لب سرخ‌تری خواسته بودم...

 

[mobina01]

ما گشته ایم، نیست، تو هم جست وجو نکنم
آن روزها گذشت، دگر آرزو مکن

در قلب من، سراغ غم خویش را مگیر
خاگستر گداخته را زیر و رو مکن

در چشم دیگران منشین، در کنار من
ما را در این مقایسه بی آبرو مکن

راز من است غنچه لب های سرخ دوست
راز مرا برای کسی بازگو مکن

دیدار ما تصور یک بی نهایت است
با یکدگر دو آینه را رو برو مکن

 

[mobina01]

نمی‌دانم چرا اما به قدری دوستت دارم
که از بیچارگی گاهی به حالِ خویش می‌گِریم

نمی‌گریم برای عُمر از کف رفته‌ام، اما
به حال آرزوهایِ محالِ خویش می‌گِریم!

 

[mobina01]

نه دل آزرده، نه دلتنگ، نه دلسوخته ام
یعنی از عمر گران هیچ نیندوخته ام

پاسخ ساده ی من سخت تر از پرسش توست
عشق درسی ست که من نیز نیاموخته ام...