مجموعه اشعار فروغی بسطامی

[mobina01]

« قد سرو آسای تو زین سان که جولان می‌کند
عاشق دیوانه را سرمست و حیران می‌کند

نیست از دست غمت جمعی به عالم گوییا
هر کجا جمعی است زلف تو پریشان می‌کند»

 

[mobina01]

رَسم تو عاشق کُشی
شیوه من عاشقی

تیغ زدن شُغل تو
کُشته شدن کار من...

 

[mobina01]

تا درون آمد غمش از سی*ن*ه بیرون شد نفس

نازم این مهمان که بیرون کرد صاحبخانه را

 

[mobina01]

هم حلقهٔ گیسویت سر رشتهٔ امیدم
هم گوشهٔ ابرویت سرمایهٔ آرامم

آسوده کجا گردم تا با تو نیاسایم
آرام کجا گیرم تا با تو نیارامم

 

[mobina01]

کیفیتی که دیدم از آن چشم نیم مسـ*ـت
با صدهزار جام نیارد کسی به دست

جز یاد او امید بریدم ز هر چه بود
جز روی او کناره گرفتم ز هر که هست

 

[mobina01]

« ای ساقی خوش منظر مسـ*ـت می نابم کن
روی چو مهت بنمای بیهوش و خرابم کن»

خواهی که در این عالم یک عمر کنم شاهی
در خیل غلامانت یک روز حسابم کن

 

[mobina01]

هر وقت که
می خواران پیمانهٔ می نوشند
از چشم خمارینت سرمست شرابم کن

من زهر فراقت
را زین پیش نمی‌نوشم
صهبای وصالم ده، فارغ ز عذابم کن

 

[mobina01]

تا شدم بی خبر از خویش، خبرها دارم
بی خبر شو که خبرهاست در این بی خبری

تا شدم بی‌اثر، از ناله اثرها دیدم
بی اثر شو که اثرهاست در این بی اثری

تا زدم لاف هنر خواجه به هیچم نخرید
بی هنر شو که هنرهاست در این بی هنری

سرو آزاد شد آن دم که ثمر هیچ نداد
بی ثمر شو که ثمرهاست در این بی ثمری

تا سر خود نسپردیم به خاک در دوست
خاطر آسوده نگشتیم از این دربه دری

 

[mobina01]

گاهی هوس بادهٔ رنگین دارم
گاه آرزوی وصل نگارین دارم

گه سبحه به دست و گاه زنار به دوش
یارب چه کنم، کیم، چه آیین دارم

 

[mobina01]

تو به تحریک فلک فتنه‌ی دوران منی
من به تصدیق نظر محو تماشای توام

می‌توان یافتن از بی سر و سامانی من
که سراسیمه‌ی گیسوی سمن‌سای توام