مشاعره مشاعره با حرف "الف"

[پایان]

آنقدر دوستت دارم که
پروانه ها گیج می شوند

گل ها تعجب می کنند
و باران دلش آب می افتد

 

[Tara Motlagh]

اندیشه‌ای که آید در دل ز یار گوید
جان بر سرش فشانم پر زر کنم دهانش

آن روی گلستانش وان بلبل بیانش
وان شیوه‌هاش یا رب تا با کیست آنش

 

[پایان]

ای شرمزده غنچهٔ مستور از تو
حیران و خجل نرگس مخمور از تو

گل با تو برابری کجا یارد کرد
که او نور ز مه دارد و مه نور از تو

 

[Tara Motlagh]

او چه داند که چیست حالت عشق
که بر او عشق، تیر غم نزده است

 

[پایان]

ای که از کوچه معشوقه ما می‌گذری
بی محلی سر این کوچه، دو چندان، سخت است

زیر باران که به من زل بزنی خواهی دید
فن تشخیص نم از چهره گریان، سخت است

 

[Tara Motlagh]

ای خوبتر از لیلی بیم است که چون مجنون
عشق تو بگرداند در کوه و بیابانم

 

[پایان]

اشک و باران با هم از روی نگاهش می‌چکند
او سرش را می‌برد پایین... خیابانِ شلوغ

عابران مانند باران در زمین گم می‌شوند
او فقط می‌ماند و چندین خیابانِ شلوغ

 

[Tara Motlagh]

این صورتش بهانه‌ست او نور آسمانست
بگذر ز نقش و صورت جانش خوشست جانش

 

[پایان]

ابرها را دانه دانه جمع کن

بر زمین دامن گشا، باران ببار

خاک اینجا تشنه دلتنگی است

آسمان را کن رها، باران ببار

 

[Tara Motlagh]

ای سعادت مددی کن که بدان یار رسم
لطف کن تا من دل داده به دلدار رسم