نیمه حرفه‌ای [چیناچین] اثر «دردانه عوض‌زاده کاربر انجمن رمان‌ بوک»

[دردانه]

روز اول مهر رسید و من به مدرسه رفتم. سال تحصیلی جدید را با دانش‌آموزان قدیمی و یک دانش‌آموز تازه‌ی کلاس اولی آغاز کردم. شروع امسال برایم حس خوبی داشت و انرژی من از هرسال بیشتر بود. گویا تازه معلم شده‌باشم. بچه‌ها در نظرم طور دیگری می‌نمودند و برای اولین‌بار در کلاس، وقتی صحبت‌های اول سال را برای دانش‌آموزانم انجام می‌دادم، چیزی غیر از آن‌ها و کارم در ذهنم بود. به این فکر کردم چقدر خوب میشد بچه‌ای هم بود که مرا به جای آقامعلم، پدر خطاب می‌کرد. به چهره‌ی بچه‌ها که نگاه می‌کردم، تصوری از فرزند خودم در مقابل چشمانم ظاهر میشد. حس شیرینی از این تصورات زیر پوستم دوید. شیرین بود که دست در دست بچه‌ی خودم راه بروم. راه و رسم زندگی را به او یاد بدهم و در چهره‌اش خودم را ببینم. کسی که از خودم باشد. میراث‌دار من و پاره‌ای از وجودم باشد. فردی که تا ابد با عنوان فرزند مهرزاد، نام مرا حتی بعد از مرگم هم برپا نگه می‌داشت. می‌دانستم حتماً مهری مرا به این آرزویم می‌رساند. خوشبختی من دیگر چیزی جز یک بچه کم نداشت و آن هم به زودی محقق میشد. دوست داشتم فرزندم پسر باشد، اما اگر دختر هم میشد، دختری به زیبایی مادرش هم خوب بود. اصلاً بهتر بود چند فرزند داشته‌باشم، هم دختر و هم پسر؛ پسرانی که یادآور من باشند و دخترانی که آینه‌ی مادرشان.
در ساعت تفریح به طبق عادت همیشگی همراه با صرف چای از پنجره به حیاط چشم دوختم تا بچه‌ها با حس وجودم شیطنت نکنند، اما تمام فکرم پیش مهری بود. فردا دوم‌مهر تولدش بود؛ یا بهتر است بگویم تولدمان. دلم می‌خواست کاری کنم تا این روز ماندگار شود، آن هم فقط به خاطر سالگرد تولد مهری بودن. ولی چه کاری می‌توانستم بکنم؟ من تجربه‌ای در این زمینه نداشتم که چطور کسی را باید در روز تولدش خوشحال کرد. در خانواده‌‌ی ما هیچ‌وقت رسم تولد گرفتن وجود نداشت؛ حتی برای پریزاد. دوم‌مهر برای من تنها دومین روز سال تحصیلی بود؛ بدون هیچ‌گونه تفاوتی با دیگر روزها. از شش‌سالگی که پا به مدرسه گذاشته‌بودم تا اکنون که معلم بودم، جز همان یک سالی که پشت کنکور بودم، هیچ دوم مهر متفاوتی نداشتم؛ اما امسال فرق می‌کرد. من مهری را داشتم و می‌خواستم یک دوم‌مهر متفاوت را با او تجربه کنم. زندگی من و او دیگر با سال پیشمان فرق داشت. دوست داشتم این تفاوت‌ها بیشتر و بیشتر شده و لحظهِ لحظه‌ی زندگی محبوبم در کنار من شیرین باشد. خصوصاً که فردا مهری پانزده‌سال تمام میشد و بعد از آن می‌توانستم برای ثبت رسمی عقدمان اقدام کنم. اگر تاکنون شرعاً مال من بود، چند روز دیگر او رسماً هم مال من میشد و نام مهری در شناسنامه‌ی من می‌نشست.

 

[دردانه]

تمام روز، چه در مدرسه و چه در خانه، مشغول فکر بودم که فردا چه کنم؟ من بلد نبودم برای مهری جشن بگیرم، آن هم در روستا که هیچ امکاناتی نداشت. اگر در شهر بودیم، کافه، پارک، رستوران و ده‌ها روش مختلف برای خوشگذرانیمان وجود داشت، اما این‌جا، در روستا چطور باید یک روز به یادماندنی دونفره می‌ساختم؟
نمی‌توانستم دومین روز از سال تحصیلی هم مدرسه را تعطیل کنم تا مهری را به شهر ببرم. چه باید می‌کردم؟
از سر شب، هنگامی که شام می‌خوردیم حس کردم مهری می‌خواهد چیزی بگوید، اما دست‌دست می‌کند. زیاد پیگیر نشدم؛ چراکه فکر‌ خودم هم مشغول بود. وقتی همچون بسیاری از شب‌ها، قبل از خواب، روی صندلی میز آرایشش نشست و من با لذت تمام موهایش را برس می‌کشیدم، تا برای خواب آماده شویم، هم حرفی نوک زبانش بود؛ خوب از آینه مشخص بود. زمانی که موقع خواب کنارم دراز کشید، از بی‌قراری‌اش فهمیدم تا موضوع درگیری‌اش را نفهمم، آرام نمی‌گیرد که بخوابیم. پس همان‌طور که سرش روی بازویم بود و با موهایش بازی می‌کردم، گفتم:
- مهرآواجان؟ چیزی شده؟ حرفی داری با من؟
او که تمام‌مدت نگاهش به پیراهن من بود و با دو انگشت شست و اشاره، پوست لبش را می‌گرفت و رها می‌کرد. سر بلند کرد و به چشمان من نگاه دوخت.
- چی آقا؟
دست از بازی با موهایش کشیدم و کمی خودم را بالا بردم و نشستم.
- تا حرفی که می‌خوای بزنی رو نزنی، نمی‌خوابیم.
او هم خود را بالا کشید و باز در حالی که دست من از روی شانه‌هایش رد شده‌بود، کنار هم به تاج تخت تکیه زدیم. نگاهش را به دستانش دوخت و گفت:
- آقا نباید بگم، ولی می‌ترسم باز ناراحتتون کنم، مثل همون روز اول.
اشاره‌اش به روز اول زندگیمان بود؟ ابرو درهم کشیدم.
- چی شده مهری؟
نگاهش را بالا کشید. می‌توانستم به وضوح نگرانی را در چشمانش بخوانم.
- عصری که پری‌خانم زنگ زد و باهاش حرف زدم، خب؟
سر تکان دادم.
- خب.
مکث کرد و گفت:
- گفت فردا تولد شماست.
سر تکان دادم.
- خب تولد تو هم هست.
سر تکان داد و باز نگاهش را به دستانش دوخت.
- بهش نگفتم تولدمه... ولی بهم گفت برای تولدتون غافلگیرتون کنم... اما خب می‌دونم دوست ندارید غافلگیر بشید.
فهمیدم منظورش از اشاره به روز اول، بادمجان پختن اول زندگیمان بود. واقعاً هم غافلگیری مزخرفی بود. دوباره دستم را داخل فرهایش گرداندم.
- درست فکر کردی، غافلگیری لازم نیست. اتفاقاً من هم توی فکرش بودم‌ چطور فردا رو جشن بگیریم که به تو خوش بگذره.

 

[دردانه]

سرش را بالا انداخت.
- برای من لازم نیست، من هیچ‌وقت تولد نداشتم، مهم نیست.
دستم را از موهایش بیرون کشیده و به طرف بازویش بردم. همراه با نوازش آرام گفتم:
- خب منم هیچ‌وقت تولد نداشتم، اصلاً تولد گرفتن برای مردا لوس‌بازیه. اصل این تولد مال توئه، دوست دارم یه کاری کنیم که خوش بگذره بهت.
فقط «اوهوم»ی گفت و سرش را به من تکیه داد. لحظاتی همان‌طور که پوست لطیف بازویش را زیر دستم لمس می‌کردم، فکر کردم و گفتم:
- مهرآواجان... دلت می‌خواد بعدازظهر فردا بریم شهر و شب برگردیم؟
- نه آقا خسته میشید، بریم اونجا چیکار؟
- خستگی مهم نیست.
کمی فکر کردم و ادامه داد:
- اما شهرو بذاریم برای یه موقع دیگه. فردا پونزده‌سالت میشه، می‌خوام به یحیی بگم آخر هفته بیاد بریم شناسنامه‌تو عکس‌دار کنیم تا کارهای عقدمونو انجام بدم. عقدمون رو که ثبت کردیم یه جشن دونفری توی شهر می‌گیریم. الان بهتره همین‌جا یه کاری بکنیم.
کلافه نفس عمیقی کشیدم.
- نمی‌دونم... واقعاً نمی‌دونم چیکار کنم برات؟ موندن توی خونه هم مزه نمیده، کاش جایی بود که بریم. خیلی بده که من تو رو روز تولدت توی همین خونه نگه دارم، بدون هیچ خوش گذروندنی.
سرش را بلند کرد و به من نگاه دوخت.
- نه آقا! شما منو همه‌جا بردین، اندازه‌ی همه عمرم رفتیم سفر، خیلی خوش گذشت.
با لبخند به چشمانش نگاه کردم.
- اون ماه‌عسل بود، ولی بازم چه فایده؟ همش وقتی برگشتیم از دماغت دراومد.
نگاهش را به روبه‌رو داد.
- فردا چی دوست دارین براتون بپزم که بخورید؟
با انگشت صورتش را به طرف خودم برگرداندم.
- من میگم به تو خوش بگذره، باز تو می‌خوای برای من آشپزی کنی؟
لبخند زد.
- ایرادی نداره آقا!
- کاش جایی بود بریم تفریح، راستی مردم بخوان برن تفریح کجا میرن؟
نگاهش را در اتاق گرداند و کمی فکر کرد.
- آقا یه جا هست مردم سیزده‌بدرا میرن. سر چشمه‌ی همین رودخونه‌ای که از بالا میاد، بالای کوهه... میگن جای قشنگیه.
ابروهایم درهم شد.
- میگن؟ مگه خودت نرفتی؟
سر بالا انداخت و «نه» گفت. تا من «چرا» گفتم، باز سرش را به من تکیه داد و گفت:
- خب هیچ سالی منو نبردن، می‌گفتن بمونم خونه تا اونا برن.
حسرت درون کلامش باعث شد با فشردن دستی که پشت گردنش انداخته‌بودم، او‌ را به خودم نزدیک‌تر کنم.
- دلت می‌خواست بری؟
- خب... آره... نرفتم ببینم اونجا چه شکلیه، اما عموم و جمیله می‌گفتن اگه برم خوشی اون روزو زهرشون می‌کنم.
دلم می‌خواست یحیی و جمیله را به فحش بکشم. نفسی کشیدم تا خودم را کنترل کنم.
- اصلاً مهم نیست. خودم‌ می‌برمت، فقط باید راهشو بلد بشم، بعد مدرسه میرم قهوه‌خونه از یحیی می‌پرسم. عصر هم بساط جمع می‌کنیم شام بریم اونجا؟
سریع کمی از من جدا شد، سر بلند کرد و به من چشم دوخت.
- شام نه آقا، اونجا کوهه، شبا جونور داره، بریم قبل غروب برگردیم.
از ترسی که داشت، لبخندی زدم.
- خیلی‌خب، زودتر راه میفتیم، چیزی هم نمی‌بریم، اندازه‌ی یه کوله. میریم کوهنوردی تا بالا و یه خرده سر چشمه می‌شینیم و برمیگردیم تا دیر هم نشه. خوبه؟
خندید.
- خوبه آقا!