نیمه حرفه‌ای [چیناچین] اثر «دردانه عوض‌زاده کاربر انجمن رمان‌ بوک»

[دردانه]

نگاهم به بطری آب روی داشبورد افتاد. سریع برداشتم و باز کردم. مهری لرزان را کمی از خودم فاصله داده و تمام آب را روی صورتش ریختم. هین ترسانی به حالت جیغ کشید و مات زد. با دهان باز نفس‌نفس میزد، اما دیگر لرز نداشت. بهت‌زده ماند. قلب من درون گلویم میزد. با نگرانی گفتم:
- مهرآوا؟... عزیزم... منو نگاه...
همان‌طور که با چشمان درشت شده، نفس‌نفس میزد، به طرف من سر چرخاند. رنگ صورتش سفید شده‌بود. چیزی نگفت. ترس از دست دادنش چشمانم را اشکی کرده‌بود.
- حالت خوبه؟
کم‌کم نفس‌هایش آرام شد. تا «عزیزم!» گفتم و دست پیش بردم تا صورتش را لمس کنم، دستم را گرفت و آشفته «آقا؟» گفت. ترسیدم باز دچار حمله شود. «جانم؟» گفتم و او به گریه افتاد.
- شما منو برمی‌گردونید خونه‌ی عموم؟ منو نفرستید اونجا... اصلاً زنتون نمیشم... ولی منو نفرستید.
دست دیگرم را روی شانه‌اش گذاشتم.
- عزیزم آروم...
نگذاشت حرف بزنم باز با گریه و تند‌تند ادامه داد:
- من همیشه بدبخت بودم، فکر کردم تموم شده. اما نشده، عموم گفت، بهم گفت، گفت برمی‌گردم اونجا، بهش نگین جواب چی شده، منو نگه دارید، ولم نکنید.
سریع سرش را به آغوش کشیدم.
- کی گفته ولت می‌کنم؟ تو زنمی... نمی‌ذارم هیچ‌جا بری.
در میان هق‌هق گریه گفت:
- عموم گفت، بهم گفت جواب آزمایش بد میشه، گفت نمی‌ذارن خونه شما بمونم، گفت وقتی دیگه نتونم زنتون بشم، نگهم نمی‌دارید، گفت همونطور که پدر و مادرمو بدبخت کردم، همونطور که عموم و زن‌عمومو بدبخت کردم، شما رو هم می‌کنم، گفت کلی به خاطر من خرج کردید، اما آخرش باید ولم کنید... گفت تهش من کلفت خونه‌ی اونام نه خانم‌ خونه‌ی شما..‌.
عصبی تقریباً فریاد کشیدم.
- عموت غلط کرد! اون حق نداشت درمورد من و زنم زر بزنه.
ساکت شد و آرام‌تر گفتم:
- تو هیچ جا برنمی‌گردی، تو زن منی، همیشه هم توی خونه من میمونی.
با بغض مانده در صدایش گفت:
- اگه بفهمه جواب چیه میاد منو‌ می‌بره.
پلک‌هایم را به هم فشردم. این شوخی بی موقع چه بود دیگر؟
- غلط کردم مهری‌جان!
سرش را از خودم جدا کردم و به چشمانم خیره شدم.
- خواستم شوخی کنم، جواب آزمایش مثبته.
لحظاتی نگاهم کرد.
- می‌خواین غصه نخورم دروغ میگین؟
کنارش روی دوپا نشستم. کاغذ آزمایش را از کف ماشین برداشتم و به طرفش گرفتم.
- نه راسته، باور کن مشکلی برای عقد نداریم.
کاغذ را گرفت.
- واقعی؟

 

[دردانه]

نفس راحتی کشیدم.
- واقعیِ واقعی!
بلند شدم.
- دختر یهو چت شد تو؟ یه لحظه قلبم وایساد، الان حالت خوبه؟
نگاهش به کاغذ بود.
- خوبم‌ آقا.
در‌ طرف او‌ را بستم و رفتم پشت فرمان نشستم.
- الان میریم‌ عقد می‌کنیم؟
سوییچ را باز کردم و‌ نگاهم را به حالت پریشان سر و صورتش دوختم. شال از سرش پایین افتاده و‌ صورت و موهایش خیس بود. حتی آب روی مانتوی قهوه‌ای روشنش هم ریخته‌بود.
- کاش میشد، اما الان نمیشه.
ابروهایش درهم شد.
- چرا؟
ماشین را روشن کردم.
- یه نگاه به سر و‌ صورتت بنداز، با این وضع‌ ببرمت محضر فکر‌ می‌کنن از سر آب‌بازی آوردمت، عقد که نمی‌کنن هیچ، میان می‌برنمون تیمارستان.
آفتابگیر روبه‌رویش را پایین داد و در آینه نگاهی به خودش کرد. ماشین را از پارک بیرون آوردم. از جعبه‌ی روی داشبورد دستمالـی برداشت و سر و صورتش را خشک کرد.
- آقا الان خشک‌ می‌کنم.
شالش را که آن هم‌ خیس شده‌بود، روی سرش انداخت.
- بریم... میگم خواستم آب بخورم اینطوری شد.
خنده‌ی کوتاه کردم.
- اونا هم میگن حتما با کله پریدی توی حوض آب بخوری! نه، اول میریم یه شال و‌ مانتوی تازه می‌خریم، بعد میریم یه بستنی می‌خوریم‌، حالت که جا اومد میریم‌ محضر که یه وقت از بی‌حالی نه نگی.
لبخند دندان‌نمایی زد و‌ کامل به طرف من برگشت.
- آقا نمی‌خواد لباس بخرید، بریم یه جایی توی آفتاب وایسم‌ خودش خشک‌ میشه.
سرم‌ را بالا انداختم.
- نه، شوخی بدی کردم حالا باید جریمه بشم.
- نه آقا... .
نگاهش کردم. باز همان مهری خوش‌روی‌ خودم شده‌بود.
- چرا اینقدر‌ نه میاری؟ اصلا دلم‌ می‌خواد یه چیزی‌ به عنوات یادگاری از امروز بخرم، حرفیه؟
خندید.
- آقا شما خیلی خوبید!
لبخند زدم.
- تو عزیزمی مهری... هیچ وقت یادت نره من بیشتر از همه تو رو دوست دارم.
لحظاتی مکث کرد و بعد گفت:
- آقا من بدبخت نیستم، یحیی اشتباه می‌کنه.
خوشم آمد که باز به جای عمو از یحیی استفاده کرد. به طرف آینه برگشت و مشغول درست کردن سر و‌ وضعش شد. من هم با چشم دوختن به روبه‌رو به فکر‌ رفتم. چرا یحیی کینه‌ی خود از مهری را فراموش نمی‌کرد و از هر فرصتی برای آزار این دختر استفاده می‌کرد؟ اگر می‌فهمیدم آن روز یحیی با چه حرف‌هایی سوهان روح مهری شده، امروز این شوخی‌ را نمی‌کردم. شاید نمی‌توانستم به یحیی چیزی بگویم، اما‌ می توانستم به خودم‌ قول بدهم که مهری را هرگز به ایجاد ارتباط با خانواده‌ی عمویش وادار نکنم. آن‌ها‌ فامیل او نبودند. تنها‌ فامیل مهری من و خانواده‌ام‌ بودیم.

 

[دردانه]

ابتدا به خرید رفتیم. یک دست لباس سفید را با یک شال نخودی‌رنگ برای او گرفتم و بعد به اصرار مهری پیراهن کرم‌رنگی هم برای خودم گرفتم تا هر دو نونوار به محضر برویم. از ظهر گذشته‌بود که توانستیم عقدمان را ثبت کنیم و بعد برای ناهار به رستورانی برویم. بعد از رستوران برای رفع خستگی به پارک رفتیم و ساعاتی را روی چمن‌ها نشستیم و فقط حرف زدیم. من از آینده گفتم. از بچه‌هایمان و او گوش داد. عصر در یک بستنی‌فروشی برای تکمیل تفریح‌مان دو ظرف بزرگ بستنی خوردیم و بعد به طرف روستا برگشتیم.
به خانه که رسیدیم شب شده‌بود. مهری شام سریعی مهیا کرد. بعد از خوردن، من مشغول کارهای فردایم شدم و او مشغول آشپزخانه. کارم که تمام شد، دلم به طرف مهری پر کشید. از همان سالن گفتم:
- مهری‌جان کارت تموم شده؟
جلوی سینک بود. سری به عقب چرخاند و گفت:
- تمومه آقا!
بلند شدم تا پشت اپن رفتم. اینکه با خیال راحت از عقد رسمی او را می‌خواستم اصلا عجیب نبود.
- پس وقته چیه؟
آخرین ظرف را در آبچکان گذاشت و برگشت.
- چایی؟
از اینکه منظورم را نفهمید، ابرو درهم کشیدم.
- نه... وقت خوابه
منظورم را فهمید و خندید.
- چشم آقا... شما برید منم میام.
چه خوب که مهری هم سرخوش‌تر از هر روز بود. تکیه‌ام را از میز گرفتم.
- البته می‌دونی که قبل خواب اون موهات برس می‌خواد.
موهای او مشکلی نداشت، من هوس برس کشیدن پیدا کرده بودم.
- بله آقا می‌دونم.
زودتر از او داخل اتاق شدم. به طرف میز توالتی که بین پنجره و تخت گذاشته‌بودیم، رفتم. برس مهری را برداشتم و روی لبه تخت نشستم. هنوز لحظاتی نگذشته بود که مهری چراغ سالن و آشپزخانه را خاموش کرد و وارد اتاق شد. لبخند زدم. و به طرف تاج تخت عقب رفتم و تکیه زدم.
- دختر دیگه داشت، صبرم لبریز میشد.
باز خندید و دلم پر کشید. به طرف کمد رفت.
- لباسمو عوض کنم میام.
می‌دانست که آن لباس ارغوانی را من بیشتر از همه دوست دارم. بدن سفیدش را بیشتر نشان می‌داد. وقتی مثل بیشتر شب‌هایی که حالمان برای باهم بودن خوش بود، روی تخت پشت به من نشست، نگاهم با لذت میخ او بود. دستانش را زیر موهایش فرو برد، آن‌ها را با تکانی به هوا داد تا از هم باز شوند. دل من هم با موها پرواز کرد.
برس را درون موهایش فرو کردم و با خوشی پایین کشیدم. خوشبختی مگر جز داشتن مهری بود؟
- مهرآواجان... عزیزم... من زیاد اهل جشن گرفتن نیستم... بلد نیستم... ولی دوست دارم هر سال این چند روز اول مهر رو جشن بگیریم، چون هم وقتیه تو دنیا اومدی، هم وقتیه که تو واقعاً مال من شدی.
کمی سرش را چرخاند و گفت:
- جشن می‌گیریم ولی واسه خاطر شما...
همان طور که همزمان با برس، انگشتان دست دیگرم را هم به درون فرهای او کشیده و آن‌ها را نوازش می‌کردم گفتم:
- اگه واسه خاطر تو باشه، مگه ایرادی داره؟ مهم اینه این چند روز اوایل مهر، تا ابد روزهای خوشی ما دوتا بمونه
نفسی کشید و هیچ نگفت. حس کردم در فکر رفته است.
- خانومم به چی فکر می‌کنه؟
کمی مکث کرد
- هیچی آقا!
من او را خوب می‌شناختم. لحنش می‌گفت دل پر دردی دارد و باید درد و دل کند.
- باهام حرف بزن... بگو چی تو دلته؟
آرام گفت:
- هیچی تو دلم نیست... دارم به زندگیم فکر می‌کنم.
همانطور که با برس کشیدن کیف می‌کردم، گفتم:
- خب؟ به من هم بگو!
بعد از لحظاتی مکث گفت:
- اگه من دنیا نمی‌اومدم، چی میشد؟
دستم از حرکت میان موهایش ایستاد.
- یعنی چی ؟
- من وقتی به دنیا اومدم، بابام‌ ورشکست شد. اگه ورشکست نمیشد، برنمی‌گشت اینجا که تصادف کنن، اگه من زنده نمی‌موندم، منو نمی‌آوردن خونه‌ی یحیی که همون روز انبارش آتیش بگیره. جملیه هم حالش بد نمی‌شد و شاید حالا جز چاووش بچه دیگه‌ای هم داشت. من همه رو بدبخت کردم اگه دنیا نمی اومدم چی میشد؟ اصلاً می‌ترسم یه وقت شما رو هم...
فهمیدم چه می‌خواهد بگوید. برس را به کناری انداختم، او را با گرفتن از شانه‌اش برگرداندم و حرفش را نیمه گذاشتم.
- باز تو به این اراجیف فکر کردی؟ مگه نگفتم اینا همش یه مشت دروغه؟ اتفاقایی که برای پدر و مادرت و عمو و زن‌عموت افتاده ربطی به تو نداره. سرنوشت هر کی از قبل مشخصه.
مردمک‌هایش لرزید.
- خب سرنوشت منم این بوده که همه رو بدبخت کنم. اگه یه وقت برای شما اتفاقی بیفته؟

 

[دردانه]

نفسی حرصی کشیدم و سرم را کج کردم.
- الان فکرت از عقد رسمی راحت شده نشستی به حرف‌های یحیی فکر کردی؟
نگاهش را پایین کشید.
- خب راست میگه... من اگه نبودم همه راحت‌تر بودن... اصلا چرا من دنیا اومدم؟
انگشتم را زیر چانه‌اش زدم. صورتش را بلند کردم. در چشمان درشتش خیره شدم.
- تو دنیا اومدی فقط برای من. چون اگه نمیومدی من هیچ وقت جفتی برای خودم پیدا نمی‌کردم خدا تو رو آورد تا من خوشبخت بشم.
لبخند بی‌روحی زد.
- آقا این حرفا از خوبی شماست، وگرنه اگه من نبودم شما یکی از اون دخترای خوب شهری رو می‌گرفتین، اینقدر هم به خاطر کمک به یه مهری دست و پا چلفتی توی دردسر نمی‌افتادید. شما هم سر من با عموم دعوا کردید، هم زیاد به خاطر نابلدی من حرص خوردید و عصبانی شدید.
اخم کردم.
- این حرفا چیه دختر؟ من هر کاری کردم برای خاطر خودم بوده، تو رو می‌خواستم و پای خواستنم وایسادم. غیر تو کی می‌تونست مهرآوای عزیز من باشه؟
لبخند ضمیمه حرفم کردم. او کمی جابه‌جا شد و کاملا به طرف من چرخید.
- چرا آقا... دخترای شهری از من قشنگ‌ترن... از همون اول هم همه‌چی سرشون میشه، تو روستا هم از بهتر دختر زیاده، اگه یه زن دیگه می‌گرفتین، لازم نبود اینقدر که واسه کاربلد کردن من وقت گذاشتین به زحمت بیفتید. من اگه نبودم، شما راحت می‌رفتین زن می‌گرفتید دیگه به فکر حرف زدن و لباس پوشیدن و این جور چیزاش نبودین.
خندیدم و سری به اطراف تکان دادم.
- تو رو نباید بذارم تنها بمونی، یه فکرایی می‌کنی که واقعاً نوبره. یه جوری حرف می‌زنی انگار من مجبور شدم تو رو بگیرم.
مهری لحظاتی سر به‌زیر انداخت و بعد آرام گفت:
- اون روزها که شما گفتین منو می‌خواین، جمیله بهم گفت از سر دلسوزی منو می‌خواین، من می‌دونم شما از بس مهربونید دلتون برام سوخت، خودتونو مجبور...
انگشتم را روی لب‌هایش گذاشتم. او نگاهش را به من دوخت.
- هیس... من هر کاری کردم برای خاطر خودم کردم. هیچ منتی نیست. من اگه تو رو گرفتم واسه این بود که می‌خواستم تو خانم خونه‌م باشی، نه هیچ زن دیگه‌ای.
چشمانش باز لرزید. نگاهم را به طرف موهایی که روی صورتش برگشته‌بود بردم و همزمان که آنها را عقب می‌زدم، گفتم:
- من هرگز دلسوزی نکردم.
طره‌ای از موهای فر را با دو انگشت گرفتم و لمس کردم.
- هیچ دختر شهری، هیچ‌وقت دل منو نبرد. مادر همیشه نگران من بود که مجرد بمونم. پریزاد هم می‌گفت تا آخر عمر کسی رو پیدا نمی‌کنم که پسندم باشه. اینجا هم اومدم کسی نبود دلخواهم باشه...
نگاهم را به نگاهش دوختم و انگشتم را روی گونه‌اش کشیدم. با لحن آرامی گفتم:
- اما نه... یکی بود، یه دختربچه‌ی خوشگل که توی یه روز بارونی دلمو برد. یکی که یه طور دیگه بود.
خیس شدن چشمانش را دیدم. لبخند آرامی زدم و همان‌طور که گونه‌اش را لمس می‌کردم، ادامه دادم:
- می‌دونستم سنش مناسب نیست، می‌خواستم اونقدری صبر کنم که بزرگ بشه، ارزششو داشت... اما وقتی دیدم می‌خوان ازم بگیرنش، دیگه وقتو تلف نکردم.
روی پیشانی‌اش را با لذت بوسیدم.
- من تو رو برای خاطر دل خودم گرفتم و به خاطر خودم تربیتت کردم. چون با تمام وجودم میخواستمت.
دو دستم را روی شانه‌هایش گذاشتم و پشت سرش انگشتانم را قفل کردم.
- مهرآوای من توی دنیا تکه. من باور دارم خدا اونو آورده توی دنیا تا زن من بشه، اگه تو نبودی مهرزاد همیشه تنها میموند و نمی‌فهمید خوشبختی یعنی چی؟
اشک چشمانش روی گونه‌هایش غلتید. دستانش را به پهلوی من رساند و سرش را به بازویم تکیه داد.
- اگه شما نبودید مهری هم هیچ‌وقت نمی‌فهمید خوشبختی یعنی چی؟ زندگی یعنی چی؟ مهری تا عمر داره مدیون شماست آقا!
کاملاً در آغوشم گرفتمش و با نوازش موهایش گفتم:
- پس یادت نره مهرزاد و مهرآوا فقط مال همدیگن و جای دیگه‌ای رو هم ندارن برن.
محکم‌تر او را در آغوش گرفتم و آرام کنار گوشش گفتم:
- ما دوتا برای خوشبختی فقط همدیگه لازم داریم نه چیز دیگه.