مجموعه اشعار یغما گلرویی

[mobina01]

تکه کاغذی لهیده

با سطرهایی شسته شده

در جیبِ پیراهنی

که از خشکشویی بازگشته است.

شاید این همان شعری بود

که می توانست

سرنوشتِ من،

تو

و جهان را عوض کند.

 

[mobina01]

دشوار نبود

شناختن تو

حتا در شلوغی مترو…

گویی خدا فشار داد دگمه ی “توقف” را

و یخ بست

خنده بر لبان کودکی

که دست در دست مادرش

به سمت باجه ی بلیت می رفت

از حرکت ماندند تمام “عابران”

و ازدحام ایستگاه از تپش افتاد

حتی ترمز گرفت قطاری که می گذشت

 

[mobina01]

بی تو از آخر قصه های مادربزرگ می ترسم
می ترسم از صدای این سکوت سکسکه ساز
می دانم ! عزیز
می دانم که اهالی این حدود حکایت
مدام از سوت قطار و سقوط ستاره می گویند
اما تو که می دانی
زندگی تنها عبور آب و شکفتن شقایق نیست
زندگی یعنی نوشتن یاس و داس و ستاره در کنار هم
زندگی یعنی دام و دانه در دامنه ی دم جنبانک
زندگی یعنی باغ و رگ و بی پناهی باد
زندگی یعنی دقایق دیر راه دور دبستان
زندگی یعنی نوشتن انشایی درباره ی پرده ها و پنجره ها
زندگی تکرار تپش های ترانه است
بیا و لحظه یی بالای همین بام بی بادبادک و بوسه بنشین
باور کن هنوز هم می شود به پاکی قصه های مادربزرگ هجرت کرد
دیگر نگو که سیب طلای قصه ها را
کرم های کوچک کابوس خورده اند
تنها دستت را به من بده
و بیا

 

[mobina01]

مهمان‌دار می‌شدی اگر،

مسافران از تماشایت دل نمی‌کندند و

خلبان حتا

درِ کابین خود را نمی‌بست

تا هر از گاهی ببیندت

وقتی با لب‌خند

زیر سرِ پیرمردی خفته، بالشت می‌گذاشتی

همه لیوانی آب از تو می‌خواستند

و می‌دانستند

گرفتن آبِ طلب کرده هم از دست تو

مُراد است.

 

[mobina01]

خلخالی از بوسه می بستم به پایت

اگر اینجا بودی

و طعم تازه می گرفت زنده گی ام

با دو شاه بلوط چشمانت …

 

[mobina01]

قلمی به دستم می دهند و کاغذی

تا از گناهان خود

اعتراف نامه ای رقم بزنم.

و من تنها

از کابوس مداوم گنجشکی می نویسم

که به تیر و کمان من

در تابستان هفت سالگی ام مُرد.

 

[mobina01]

‌

تو را
دوست‌ می‌دارم‌ و با تو
دیگَرَم‌ به بیداری این‌ گستره‌ی
خاموش‌ُ آدمیانش‌ نیاز نیست...

 

[mobina01]

عاشق تر از این بودم اگر
لحظه‌ی پرواز
در دست نجیب تو کلید قفسم بود
عاشق تر از این بودم اگر عطر نفسهات
در لحظه‌ی بی همنفسی
همنفسم بود
عاشق تر از این بودم اگر فاصله ها را
این آینه‌ی شب زده
تکرار نمی کرد ...

 

[mobina01]

همیشه
به انتهای گریه که می رسم
صدای سادۀ فروغ، از نهایت شب را می شنوم
صدای غروب غزال ها را
صدای بوق بوق نبودن تو را در تلفن!

آرام تر که شدم،
شعری از دفاتر دریا می خوانم
و به انعکاس صدایم
در آیینۀ اتاق
خیره می شوم
در برودت این همه حیرت
کجا مانده ای آخر؟؟

 

[mobina01]

ایـن بـرگ‌هـای زرد
به خاطر پـاییــز نیست
کـه از شـاخـه می‌افتنـد
قــرار اســت ...
«تــو» از این کوچـه بگذری و
آن‌ها پیشی می‌گیرند از یکدیگر
بـرای فـرش کـردن مسیــرت...!